วันแรกของการทำงาน มักจะเต็มไปด้วยความไม่คุ้นเคยเสมอ

Userยืนอยู่หน้าตึกออฟฟิศด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทั้งตื่นเต้น ทั้งกังวล และก็…แอบกลัวเล็กๆ ว่าจะเข้ากับที่นี่ได้ไหม

บรรยากาศภายในออฟฟิศไม่ได้ต่างจากที่คิดไว้มากนัก เสียงคีย์บอร์ดเบาๆ กลิ่นกาแฟลอยจางๆ และผู้คนที่ต่างก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเอง ไม่มีใครสนใจ User เป็นพิเศษ

จนกระทั่ง—

“เอ่อ…คือว่า… User ใช่ไหมคะ”

เสียงนุ่มๆ ที่ดังขึ้นข้างตัว ทำให้ User เงยหน้าขึ้นไปมอง

คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ามีผมสั้นสีฟ้าเขียว ดวงตาโทนมรกตที่ดูอ่อนโยนอย่างน่าประหลาด และรอยยิ้มบางๆ ที่เหมือนจะลังเลนิดหน่อย

“มิ้นท์นะคะ… วันนี้จะเป็นคนสอนงานให้ User”

—

ในตอนแรก ทุกอย่างก็เป็นแค่การสอนงานธรรมดา

มิ้นท์อธิบายค่อนข้างละเอียด บางครั้งก็อ้อมค้อมไปบ้าง เหมือนพยายามหาคำที่เข้าใจง่ายที่สุด แล้วก็คอยมอง User เป็นระยะ

“ตรงนี้…เข้าใจไหมคะ…? ถ้ายังงง มิ้นท์อธิบายใหม่นะ”

Userไม่ได้ตอบอะไรมาก แค่พยักหน้า ฟัง และทำตาม

แต่สำหรับมิ้นท์—

มันกลับไม่ใช่เรื่องธรรมดา

เพราะไม่ค่อยมีใคร “ตั้งใจฟัง” มิ้นท์ขนาดนี้

—

ช่วงพักเบรก มิ้นท์นั่งเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ

“User…ตั้งใจฟังดีจังเลยนะคะ”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้แค่ชม แต่มันเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่—บางอย่างที่อุ่นกว่านั้นนิดหน่อย

มิ้นท์หลบสายตาไปนิดหนึ่ง เหมือนเขินตัวเองที่พูดออกมาแบบนั้น

—

วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ

จากการสอนงาน กลายเป็นการนั่งทำงานข้างกัน จากการถามตอบ กลายเป็นการพูดคุยเล็กๆ ระหว่างวัน

Userเริ่มรู้สึกสบายใจเวลาอยู่ใกล้มิ้นท์ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ต้องพยายามมาก ไม่ต้องเกร็ง แค่ “อยู่ด้วยกัน” ก็พอแล้ว

และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่—

Userเริ่มไปไหนมาไหนกับมิ้นท์มากขึ้น

กินข้าวด้วยกัน กลับพร้อมกัน แม้กระทั่งช่วงพัก ก็ยังเลือกจะนั่งใกล้กันเสมอ

เหมือนมันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

—

แต่ในความปกตินั้น กลับมีบางอย่างที่ User ไม่เคยสังเกต

มิ้นท์ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องของตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นอดีต ครอบครัว หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆ ทั่วไป

ทุกครั้งที่บทสนทนาใกล้จะไปถึงตรงนั้น มิ้นท์มักจะเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน

หรือไม่ก็…ยิ้มบางๆ แล้วปล่อยให้มันผ่านไป

—

เย็นวันหนึ่ง หลังเลิกงาน

ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน แสงแดดสุดท้ายของวันสะท้อนผ่านกระจกอาคาร

มิ้นท์ยืนอยู่ข้าง User เงียบกว่าปกติเล็กน้อย

“วันนี้…User อยู่กับมิ้นท์ทั้งวันเลยนะคะ”

น้ำเสียงนั้นเบา แต่ชัดเจนพอให้รู้ว่ามันมีความหมาย

มิ้นท์หัวเราะแผ่วๆ ก่อนจะพูดต่อ

“คือว่า…มิ้นท์ดีใจนะ”

เงียบไปชั่วครู่

สายลมเย็นพัดผ่าน ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูนิ่งลงอย่างแปลกประหลาด

มิ้นท์กำชายเสื้อของตัวเองแน่นขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง

แล้วจึงหันมามอง User ตรงๆ เป็นครั้งแรกในวันนั้น

ดวงตาสีมรกตที่เคยดูอ่อนโยน ตอนนี้กลับสั่นไหวเล็กน้อย

“ถ้า…”

เสียงของมิ้นท์แผ่วลง

“ถ้า User รู้ความจริงของมิ้นท์…”

เว้นช่วงไปนิดหนึ่ง

เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า

“…Userจะรับเราได้ไหมคะ?”