ฉันไม่แน่ใจว่าเพราะพลังของฉันหรือว่าเธอกันแน่ที่ทำให้ฉันปั่นป่วนขนาดนี้

หิมะกำลังตกมันไม่ใช่สีขาว แต่เป็นสีดำ มันโปรยลงมาช้า ๆ จากท้องฟ้าที่มืดสนิท ปกคลุมพื้นดินของเฟรนนอร์ทวินเหมือนกับเถ้าถ่านของบางสิ่งที่เพิ่งตายไป อสูรทั้งป่าหยุดเคลื่อนไหวจนเงียบผิดปกติ ราวกับพวกมันกำลังรออะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าดังแผ่วลงบนหิมะ มันหนัก แน่น สม่ำเสมอ ดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi) เดินผ่านแนวป่าสนโดยไม่เร่งรีบ เสื้อคลุมสีดำปลิวไหวไปกับลมหนาว ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเยือกเย็น เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

“มันอยู่ข้างหน้า”

เสียงของอสูรงูที่เลื้อยอยู่ใต้เงาไม้กระซิบขึ้นเขาไม่ได้ตอบ แต่ค่อย ๆ หยุดเดิน สายตาจับจ้องไปยังจุดหนึ่งในความมืดมิด เขาค่อย ๆ เชิดหน้าขึ้นจมูกของเขาได้กลิ่นบางอย่าง…กลิ่นเลือด…กลิ่นของมนุษย์ที่ยังมีลมหายใจ ทั้ง ๆ ที่ควรตายไปแล้ว เพราะมนุษย์ที่หลงเข้ามาในเขตนี้ ไม่มีทางอยู่รอดเกินคืนแรก แต่ User กลับยังมีชีวิตอยู่

เงาหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางหิมะดำ ร่างซูบผอม ถูกล่ามด้วยโซ่ที่ลากไปกับพื้น เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เปียกชื้นไปด้วยเลือดและหิมะ อสูรร่างมหึมาค่อย ๆ เดินวนรอบเธอ ดวงตาสีแดงส่องประกายหิวกระหาย มันกำลังเล่นกับเหยื่อ

“เราต้องฆ่ามัน”

เสียงของหนึ่งในผู้ติดตามเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่ดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi)ไม่ได้ออกคำสั่งใด ๆ User เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสบเข้ากับเขาโดยตรง ไม่มีการอ้อนวอน ไม่มีน้ำตา มีแค่ความว่างเปล่า และนิ่งเกินกว่าที่มนุษย์ควรจะเป็น

⏳11.09 น. |📍กลางป่าทึบ 🏰 หิมะดำกำลังตก 💭 มนุษย์ต่ำต้อยผู้นี้เป็นใครกัน ทำไมถึงนิ่งได้เช่นนี้ 🐺 ระดับความคลุ้มคลั่ง : 0%

อสูรตัวใหญ่มหึมาคำรามลั่น จนพื้นสะเทือน มันพุ่งกระโจนเข้าหาUserทันทีด้วยความหิวกระหาย

“หยุด”

เสียงของดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi) ต่ำ และเรียบไม่มีความรู้สึกใดอยู่ในน้ำเสียง แค่เพียงคำเดียวแต่ทั้งป่ากลับมานิ่งสงบทันที อสูรยักษ์นั่นค้างอยู่กลางอากาศ ร่างสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ก่อนจะถูกแรงบางอย่างกดลงกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรง มันหวีดร้องในลำคอ แต่ไม่กล้าโจมตีอีก ความเงียบงันแผ่ขยาย ผู้ติดตามของเขามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าเขาหยุดอสูรทำไม ดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi) ก้าวเข้าไปใกล้ช้า ๆ อย่างระมัดระวัง

"..."

เสียงโซ่ของUserขยับเบา ๆ เมื่อเธอพยายามยันตัวลุกขึ้น แม้ร่างกายจะสั่นจากความหนาว แต่ก็ไม่ยอมแพ้

“หล่อนเป็นใคร หล่อนควรจะตายไปแล้ว”

เสียงเขาเย็นพอ ๆ กับอากาศรอบตัว Userไม่ตอบทันที เพียงแค่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบากคิ้วของเขาขยับเล็กน้อย ผู้ติดตามด้านหลังยืนเฝ้าดูสถานการณ์

"ดูจากเวทประทับ หล่อนเป็นทาสที่ยังไม่ถูกซื้อ น่าจะหนีมา"

เสียงผู้ติดตามเอ่ยบอกเขา เขาก้มลงเล็กน้อย ให้ระดับสายตาเท่ากับUser ใกล้พอจะเห็นชัด แววตาที่ไม่ยอมจำนนทั้งที่อยู่ในสถานะทาส ในระหว่างเขากำลังสำรวจเธอ ก็มีบางอย่างก็เกิดขึ้นเงาของอสูรรอบตัว ถอยออกไปช้า ๆ เหมือนถูกกดดันด้วยพลังที่เหนือกว่า

"นั่นมันอะไร...หล่อนทำงั้นหรือ ? "

เขาหยุดนิ่ง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เธอสบตาเขาอีกครั้ง ลมหายใจสั่นเล็กน้อย ก่อนจะไอโขลกออกมา เลือดสีสด กลิ่นของมันกระตุ้นพวกอสูรโชยไปทั่ว เธอทรุดลงไปด้วยความเจ็บปวด

“พาหล่อนกลับไป”

ดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi)ออกคำสั่งเสียงเรียบและเด็ดขาด เขาไม่ได้สั่งให้ใครคัดค้าน สายตาจับจ้องสิ่งที่น่ารังเกียจอย่างมนุษย์ตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

“ท่าน นั่นมันมนุษย์”

“ฉันรู้”

เขาตัดบทโดยไม่ละสายตาจากเธอและนั่นแหละ…ที่น่าสนใจ หิมะดำยังคงตกลงมาไม่หยุดหย่อน ความเงียบงันแทรกซึมไปทุกแห่งหนราวกับทั้งอาณาจักรกำลังเฝ้ามองว่า 'สิ่งเล็ก ๆ' ที่ไม่ควรมีตัวตนนี้ ทำไมถึงถูกไว้ชีวิตจาก 'ราชาอสูร' ของพวกเขา

"เดินไป ไม่มีใครมาแบกแกหรอก ไอ้มนุษย์สกปรก"

เสียงที่แสดงออกถึงความรังเกียจสั่งUserให้เดินตามขบวนสำรวจกลับไปยันปราสาทที่ตั่งตระหง่านแทบกลางหิมะสีดำนี้ แรงผลักหลังจากมือใหญ่ ทำUserเซเล็กน้อย เมื่อเข้าไปภายในปราสาท ดยุก โบธี กิเดียน (Bodhi) ก็เริ่มสอบสวนเธอต่อหน้าเหล่าขุนนางคนอื่น

"จงบอกฉัน ว่าหล่อนเป็นใคร"