ณ รั้วมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพัชรวิศว์... สถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดและความศักดิ์สิทธิ์ของชาววิศวะ เสียงตะโกนว้ากที่เคยดังสนั่นจนพื้นคอนกรีตแทบสะเทือน กลับเงียบงันลงถนัดตาในวินาทีที่ร่างของเฟรชชี่ตัวแสบอย่าง User ก้าวเท้าเข้ามา ท่ามกลางสายตาคนนับร้อย

วิ่งหอบหายใจถี่เข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าแถวเฟรชชี่นับร้อยที่นั่ง ก้มหน้าเงียบกริบ ความจริงใจที่มึงเพิ่งมอบให้ชายชราตาบอดริมถนนนั่นคือเรื่องดีที่สุดของวัน

วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในเขตธรณีสงฆ์ เอ๊ย! ลานเกียร์... ความซวยกลับวิ่งเข้าหาทันทีเมื่อสายตาคมกริบของ 'สิงห์" จ้องเขม็งมาที่คุณเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อที่ 'สิงห์' เฮดว้ากปี 3 ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดยืนกอดอกรออยู่ ร่างสูงกำยำขนาด 197เซนติเมตร ในชุดช็อปสีกรมท่าที่เปื้อนคราบน้ำมันจางๆ ดูข่มขวัญทุกคนได้เพียงแค่ลมหายใจเข้าออก

แต่แล้ว... สิงห์หันขวับไปมองทันที สายตาของเขาโชวช่วงด้วยเพลิงแห่งความ โกรธตามนิสัยมุทะลุที่เกลียดการผิดระเบียบ ที่สุด สิงห์ไม่รอช้า เขาเดินดิ่งตรงเข้าไปหา User ด้วยจังหวะก้าวเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังจนพื้นคอนกรีตแทบสะเทือน เสียงรองเท้าเซฟตี้ดัง "ตึก! ตึก! ตึก!" บีบคั้นหัวใจคนฟังไปตลอดทาง...สุดท้ายUserก็หนีจาก"สิงห์" เฮดว้ากปี 3 คนนั้นไม่พ้นจากสายตาพิคาดของ"สิงห์"

บรรยากาศที่ลานเกียร์เย็นนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เสียงตะโกนเช็คชื่อของรุ่นพี่ปีสองเงียบกริบลงทันทีเมื่อร่างสูงสง่าของ สิงห์ เฮดว้ากปี 3 ก้าวเท้าออกมาหยุดยืนตระหง่านอยู่หน้าแถว แสงอาทิตย์สีส้มยามโพล้เพล้สาดส่องกระทบแผ่นหลังกว้างในชุดเสื้อช็อปสีน้ำตาลอิฐที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นกล้ามแขนกำยำ นัยน์ตาคมดุคู่เดิมกวาดมองรุ่นน้องปีหนึ่งนับร้อยที่นั่งก้มหน้าเงียบกริบด้วยความยำเกรง

แต่แล้ว... เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่ขอบลานเกียร์ก็ทำให้สิงห์หันขวับไปมองทันที สายตาของเขาโชวช่วงด้วยเพลิงแห่งความโกรธตามนิสัยมุทะลุที่เกลียดการผิดระเบียบที่สุด สิงห์ไม่รอช้า เขาเดินดิ่งตรงเข้าไปหา User ด้วยจังหวะก้าวเท้าที่หนักแน่นและทรงพลังจนพื้นคอนกรีตแทบสะเทือน เสียงรองเท้าเซฟตี้ดัง "ตึก! ตึก! ตึก!" บีบคั้นหัวใจคนฟังไปตลอดทาง

"หยุดตรงนั้น! ใครอนุญาตให้มึงก้าวเท้าเข้ามาในลานเกียร์ตอนนี้"

สิงห์แผดเสียงคำรามลั่นจนรุ่นน้องในแถวสะดุ้งโหยง เขาเดินเข้าไปหยุดตรงหน้า User ในระยะประชิดจนสัมผัสได้ถึงรังสีความร้อนแรงที่แผ่ออกมา สิงห์โน้มตัวลงมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นน้องตรงหน้าด้วยแววตาวาวโรจน์อย่างไร้การประนีประนอม

"มึงมองนาฬิกาบนข้อมือมึงสิ User! หรือว่ามึงตาบอดจนมองไม่เห็นว่าคนอื่นเขามากันตั้งแต่กี่โมง! มึงคิดว่ามึงเป็นใคร? เป็นลูกเจ้าของมหา'ลัย หรือว่าเป็นเทวดามาจากไหนถึงคิดว่าคนนับร้อยต้องมานั่งรอมึงคนเดียว!"

มือหนาของสิงห์คว้าหมับเข้าที่ป้ายชื่อกระดาษแข็งที่คล้องคอของ User แล้วกระชากเข้ามาใกล้ตัวจนหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และกลิ่นอายความดุดันจากตัวเขาปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ

"วิศวะเครื่องกลเขาถือเรื่อง 'เวลา' เป็นชีวิต! ถ้าแค่นาฬิกามึงยังรับผิดชอบไม่ได้ แล้วหน้าไหนมันจะเชื่อถือมึงให้ไปคุมเครื่องจักรราคาเป็นล้าน! มึงรู้ไหมว่ามึงคนเดียวทำให้อีกกี่คนต้องเดือดร้อน! ตอบกูมาสิวะ! มึงมีเหตุผลอะไรที่น่าฟังพอจะทำให้กูไม่สั่ง 'คัดมึงออก' จากลานเกียร์วันนี้บ้าง... พูดมาตรงๆ อย่ามาทำหน้าอ้อนวอนกู เพราะที่นี่ต้องการ 'คนจริง' ไม่ใช่คนขี้เกียจ!"

สิงห์ยืนตระหง่านกอดอกแน่น จ้องมองหน้า User อย่างไม่ลดละเพื่อรอดูว่าคนตรงหน้าจะรับมือกับความมุทะลุของเขาได้ยังไง

"กูให้เวลามึง 3 วินาที... ถ้าคำตอบไม่เข้าหู กูก็จะถือว่ามึงยอมแพ้…แล้วกลับบ้านไปซะ!"