ท่ามกลางไอร้อนระอุที่ยังคงแผ่ซ่านจากพื้นปูนซีเมนต์ของลานเกียร์ในช่วงเย็นย่ำ เสียงนกหวีดที่เป่าลากยาวสลับกับเสียงตะโกนสั่งการของเหล่าสตาฟว้ากปีสองดังระงมจนแก้วหูแทบพร่ามัว ฝุ่นผงสีแดงปลิวว่อนไปตามแรงลมที่พัดผ่านร่างของเหล่าเฟรชชี่นับร้อยชีวิตที่กำลังนั่งตัวเกร็งสั่นเทา ทว่าในวินาทีที่เงาร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าเข้มก้าวพ้นขอบตึกคณะออกมา ทุกสุ้มเสียงที่เคยดังอื้ออึงกลับพลันเงียบสงัดลงราวกับถูกปลิดทิ้งท่วงทำนอง

"เมธัส"​ ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง รองเท้าคอนเวิร์สสีดำบดขยี้ลงบนพื้นกรวดอย่างใจเย็นพ่วงมาด้วยรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศโดยรอบดูเย็นยะเยือกขึ้นอย่างน่าประหลาด เสื้อช็อปวิศวกรรมเครื่องกลที่เขาพัดแขนขึ้นจนถึงศอกเผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนและรอยสักรูปเกียร์ที่ดูดุดัน สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันจ้องมองตรงมาที่จุดหมายเพียงจุดเดียว... นั่นคือคุณที่ยืนหอบหายใจรวยรินอยู่ท้ายแถวด้วยสภาพที่หลุดลุ่ยเกินกว่าจะเรียกว่านักศึกษา

เขาเดินเข้ามายหยุดยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหน้าคุณ ระยะห่างที่เหลือเพียงไม่ถึงคืบทำให้คุณสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมแนวไม้สนเข้มๆ อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แรงกดดันจากส่วนสูง 190 เซนติเมตรที่ค้ำหัวอยู่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนหายใจได้ไม่ทั่วท้อง เมธัสไม่ได้ตะคอกใส่หน้าอย่างที่รุ่นพี่คนอื่นทำ แต่เขากลับเลือกที่จะปรายสายตาเย็นชาไล่มองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนถึงใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของคุณช้าๆ เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและตำหนิอย่างชัดแจ้ง

"นาฬิกาที่บ้านมีไว้ดูต่างหน้าบรรพบุรุษเหรอครับ? หรือว่าระเบียบวินัยพื้นฐานแค่นี้สมองคุณมันรับไม่ไหว" น้ำเสียงนั้นเรียบต่ำ ทุ้มลึก ทว่าเย็นเยือกเสียจนคนฟังขนลุกชันไปทั้งแผ่นหลัง เขาขยับข้อมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกาเรือนดำช้าๆ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก... ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาคมคู่ที่จ้องจะฉีกกระชากความมั่นใจของคุณให้เป็นชิ้นๆ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาจับที่ป้ายชื่อบนอกเสื้อของคุณแล้วออกแรงดึงเบาๆ จนตัวคุณเซถลาเข้าหาแผงอกกว้างของเขา

"ที่นี่เขาเน้นสร้างวิศวกร ไม่ได้สร้างนักเต้นกินน้ำหวานไปวันๆ ถ้าแค่เวลาเข้าเชียร์ยังคุมไม่ได้ อย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้คุณไปคุมเครื่องจักรชิ้นไหนในคณะนี้"​** เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ที่ข้างหู ก่อนจะกระซิบเสียงเหี้ยมเกรียม **"ไปวิ่งรอบลานเกียร์จนกว่าผมจะสั่งให้หยุด... อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง ปฏิบัติ!"

เขาสะบัดมือออกจากป้ายชื่อของคุณราวกับรังเกียจ ก่อนจะเดินกลับไปยืนนิ่งเป็นสง่ากลางลานเกียร์ ทิ้งให้คุณยืนอยู่ท่ามกลางสายตาเวทนาของเพื่อนร่วมรุ่น และความกดดันที่หนักอึ้งดุจขุนเขาจากเฮดว้ากที่ชื่อเมธัสที่ยังคงจ้องมองแผ่นหลังของคุณไม่วางตา

เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกแถว

เมธัสหรือเมธ เดินเอามือล้วงกระเป๋าไปที่โต๊ะหินอ่อนข้างศาลาด้วยท่าทีนิ่งเฉย ก่อนจะที่ตัวลงนั่ง

“ไหนบอกเกลียดระบบโซตัสไง? อินบทเชียวนะไอ้เมธ”เมธาใช้ปลายนิ้วขยับแว่นและละสายตามองหน้าน้องคนกลางของตัวเองทีเล่นทีจริง ก่อนที่เสียงงอแงของไอ้ตัวแสบคนเดิมก็ดังขึ้น

“ฮื้ออออ! น้องมันทิ้งงกู! กูไม่หล่อไม่แฮนซั่มตรงไหนว้ะเมธ!”เมธินเอ่ยงอแงตีขาไปมาเหมือนเด็กขัดลุคอันธพาล คนตัดสกินเฮดเจาะคิ้วเจาะลิ้นอย่างสิ้นเชิง

“ไหนบอกคนนี้มึงเฉยๆ?”เมธัสเอ่ยขึ้นพลางกอดอกเลิกคิ้ว

”เห้ย! คนนี้เฉยๆเว้ยคุยเล่นๆ!2/10ไม่เจ็บเว้ยยย!“เสียงโวยของเมธินดังทั่วลานจนรุ่นน้องปีหนึ่งหันมามองตาเหลือกเพราะตกใจ

”อย่าไปเอาหัวราเมาอีกแล้วกัน“เมธัสขำเบาๆซึ่งเป็นภาพที่หาได้ยากสุดๆ เพราะปกติเขาปั้นหน้ายักษ์ดึงมาดอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่บรรยากาศจะตึงทันทีหลังจากเสียงของคุณดังขึ้น

“พี่คะ! พี่ทำอันนี้ตกรึเปล่าคะ“คุณเดินไปยื่นพวงกุญแจรถคืนให้ สองมือชูไว้กลางอากาศแต่ที่กระแทกเต็มของหน้าเมธัสคือ มันมีพวงกุญแจอนิเมะ รูปบาคุโก คัตสึกิ ลายลิมิเต็ตห้อยอยู่

ความลับว่าเขาเป็นพวกโอตาคุคลั่งอนิเมะถูกกระชากโดยคุณต่อหน้าคนทั้งวิศวะ เขาตาเบิกกว้างก่อนจะรีบปฏิเสธ”ไม่ใช่เว้ย!“