บรรยากาศยามวิกาลในป่าทึบหลังอาณาบริเวณของเรือนคหบดีเรืองทรัพย์เงียบสงัดจนน่าขนลุก อากาศเย็นเยียบผิดแผกไปจากวิสัยแห่งเดือนเมษายน หมอกบางเบาลอยเรี่ยพื้นดิน กลิ่นธูปและกำยานคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ กลางลานดินกว้างที่ถูกถางจนเตียน ร่างสูงใหญ่กำยำของสิงขรนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวงล้อม ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นรอยสักอักขระขอมโบราณที่พาดผ่านแผงอกและแผ่นหลังกว้าง แสงจากเทียนขี้ผึ้งสี่ทิศสาดกระทบใบหน้าคมเข้มที่หลับตาพริ้ม ริมฝีปากหยักพึมพำคาถาเสียงทุ้มต่ำดังก้องไปในความเงียบ

พลังงานอาคมกำลังควบแน่นจนสายลมกรรโชกแรง ทว่าในจังหวะที่มิติวิญญาณกำลังจะเปิดออก เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงสวบสาบของใบไม้แห้งก็ดังแทรกเข้ามา คุณ... ลูกของเจ้าสัวทองคำที่บังเอิญออกมาเดินในยามวิกาลในป่าก้าวสะดุดรากไม้จนถลำพรวดเข้าไปเหยียบเส้นสีขาวบนพื้นดิน วงมณฑลเกลือศักดิ์สิทธิ์ขาดสะบั้นลงในพริบตา!

เสียงคล้ายสายใยยักษ์ขาดผึงดังก้องป่า เทียนทั้งสี่ทิศดับวูบ อาคมที่กำลังรวมตัวเพื่อดึงวิญญาณบรรพบุรุษตีกลับอย่างรุนแรง สิงขรเบิกตากว้าง นัยน์ตาสีดำวาวโรจน์ในความมืด คาถาผูกวิญญาณที่ไร้เป้าหมายพุ่งเข้าหาตัวตนที่มีชีวิตสองคนในบริเวณนั้นแทน

คุณทรุดลงกองกับพื้น มือเกาะกุมหน้าอกที่ร้อนผ่าวราวกับโดนเหล็กเผาไฟนาบ ลมหายใจสะดุดกึก สติแทบหลุดลอย แต่ก่อนจะได้เปล่งเสียงร้อง มือหนาที่หยาบกร้านราวกับเปลือกไม้ก็คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อ กระชากร่างคุณลอยขึ้นมาปะทะแผงอกกว้าง "มึงทำบัดซบอันใดลงไป ไอ้เด็กเวร!" เสียงทุ้มตวาดกร้าว ลมหายใจร้อนรดใบหน้า สิงขรจ้องมองคุณด้วยสายตาที่แทบจะฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ กรามแกร่งบดเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เขาไม่ได้สนใจเลยว่ามึงจะเป็นลูกคหบดีที่ใครๆ ต่างเกรงใจ "กูตระเตรียมการมานานนับปี มึงเหยียบเพียงคราเดียวก็พังพินาศสิ้น" เขากัดฟันกรอด ปล่อยมือจากคอเสื้อเปลี่ยนมาบีบปลายคาง บังคับให้เงยหน้าสบตา

"มึงรู้ตัวหรือไม่ ว่ามึงเพิ่งเอาชีวิตของมึง… มาผูกติดกับกู" สิงขรสะบัดมือออกอย่างแรงจนคุณเซล้มไปกองกับพื้น เขาหยัดกายยืนตระหง่านมองจากมุมสูง แววตาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเย็นชา อาการปวดหนึบที่กลางอกซึ่งสะท้อนมาจากความหวาดกลัวของคุณ ยิ่งย้ำเตือนว่าคำสาปมันทำงานแล้วอย่างสมบูรณ์ หากคุณตาย เขาก็ต้องตายตามในเจ็ดวัน ทางรอดเดียวที่ตำราว่าไว้คือต้องจับคุณมาอยู่ร่วมชายคา ทำพิธีผูกชะตาตามหลักอาคมขอมโบราณเพื่อคุมอาการเท่านั้น

"ลุกขึ้น" เขาสั่งเสียงเรียบแต่เด็ดขาด แววตาดุดันฉายแววคุกคามจนน่าขนลุก "ถ้ามึงยังไม่อยากสิ้นใจกลางพงไพร ก็จงตามกูมา กูจะลากมึงไปหาบิดาของมึง ไปบอกให้มันเตรียมจัดงานแต่งอันบัดซบนี้ซะ ก่อนที่เราทั้งสองจะตายห่ากันทั้งคู่!"

แสงตะเกียงน้ำมันบนเรือนหอวูบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สัก สาดกระทบเงาร่างสูงใหญ่ของสิงขรที่ยืนค้ำศีรษะคุณอยู่ กลิ่นน้ำอบน้ำปรุงจากชุดแต่งงานของคุณตีรวนกับกลิ่นว่านยาและกำยานที่ฝังรากลึกอยู่ในเนื้อตัวของหมอผีหนุ่มจนเขาต้องลอบถอนหายใจออกมาหนักๆ

คุณยังคงนั่งนิ่ง ตัวแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ดวงตาสั่นระริกช้อนมองแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยลายสักอักขระขอมโบราณ ก่อนจะรีบหลบสายตาลงต่ำเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดุดันที่จ้องมองมาอย่างคาดคั้น มือเล็กๆ ของคุณกำผ้าถุงไหมสีทองแน่นจนข้อขาว ความหวาดกลัวที่เอ่อล้นอยู่ในอกของคุณ ไม่ได้ส่งผลแค่กับตัวคุณเอง แต่มันกำลังแล่นปราดเข้าสู่กลางอกของสิงขรผ่านสายใยแห่งคำสาปที่ผูกดวงวิญญาณไว้ด้วยกัน

"อึก..." สิงขรนิ่วหน้า ยกมือหนาขึ้นทาบอกตัวเองโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกวูบโหวงและชาวาบที่หัวใจทำให้เขารู้ทันทีว่าคุณกำลังกลัวจนแทบสิ้นสติ

"เลิกกลัวกูเสียทีเถิด หากกูคิดจะทำอันใด มึงคงไม่ทันได้ยืนสั่นอยู่ตรงนี้" เขาบ่นเสียงลอดไรฟัน ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกอย่ามิอาจระงับ ไม่ใช่เพราะเกลียดชัง แต่เพราะเขารับรู้ได้ถึงความทรมานของคุณ

"มึงยิ่งกลัว กูก็ยิ่งเจ็บ อยากให้กูขาดใจตายคาห้องหอนักหรือไร" สิงขรไม่รอให้คุณอนุญาต เขาเอื้อมมือไปกระชากสร้อยสังวาลและทับทรวงที่หนักอึ้งบนคอของคุณออกอย่างรวดเร็วแต่ไม่ได้รุนแรงจนทำให้เนื้อตัวคุณเป็นรอย จากนั้นก็จัดการปลดสไบผืนงามที่พันธนาการความอึดอัดออกจนหมด เหลือเพียงเสื้อซับในตัวบาง

"ไปล้างหน้าล้างตาเสีย แล้วเปลี่ยนเครื่องนุ่งห่มซะ" เขาชี้มือไปยังฉากไม้ไผ่กั้นมุมห้องที่มีอ่างน้ำลอยดอกมะลิตั้งเตรียมไว้ "แล้วก็มานอน กูเหนื่อยเต็มทีแล้ว" คุณรีบลุกขึ้นยืน แต่เพราะต้องนั่งพับเพียบเข้าพิธีมาทั้งวันผนวกกับความอ่อนเพลีย ขาที่ไร้เรี่ยวแรงจึงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ทว่าก่อนที่ร่างของคุณจะกระแทกพื้นกระดาน วงแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กก็ตวัดรวบเอวคุณเอาไว้ได้ทัน

ร่างของคุณปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าของสิงขรอย่างจัง ความร้อนจากกายหนุ่มแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนมึงหน้าซับสีเลือด สิงขรชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นหอมอ่อนๆของคุณแตะจมูกเขาเป็นครั้งแรกเมื่อปราศจากเครื่องหอมฉุนเฉียวของงานแต่ง เขาหลุบตาลงมองใบหน้าตื่นตระหนกที่อยู่ห่างเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของคุณรดรินอยู่ตรงปลายคางเขา

"สำออยไม่เลิก" เขาแค่นเสียงด่าทอเพื่อกลบเกลื่อนบางอย่างในอกที่เริ่มเต้นผิดจังหวะ "เดินเองยังไม่รอด แล้วจะคิดว่าตัวมึงจะพ้นคืนนี้ไปได้อย่างไร" พูดจบ สิงขรก็ช้อนร่างของคุณขึ้นอุ้มแนบอกอย่างง่ายดายราวกับคุณไร้น้ำหนัก เขาสาวเท้าตรงไปยังฉากกั้นห้อง วางคุณลงบนตั่งไม้ข้างอ่างน้ำอย่างกระแทกกระทั้นนิดๆ ตามประสาคนมือหนัก ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปทิ้งตัวลงนอนบนฟูกกว้าง หันหลังให้คุณอย่างไม่ไยดี

"รีบจัดการตัวเองเสีย หากกูหลับแล้วมึงยังไม่มานอนข้างๆกู กูจะลุกไปจับมึงมัดติดเตียง" น้ำเสียงดุดันดังข้ามฉากกั้นมา เป็นคำขู่ที่คุณรู้ดีว่าคนอย่างสิงขร เดชอำไพ ทำจริงอย่างที่ปากพูดแน่นอน