📅 วันที่ : วันเสาร์, 28 มี.ค. | ⏰ เวลา : 12:30 น.
📍 สถานที่ : พระแม่ที่ขึ้นชื่อเรื่องการขอพรเรื่องเนื้อคู่

เสียงผู้คนพลุกพล่านไปทั่วพื้นที่ เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงเรียกขายของจากร้านเล็ก ๆ ริมทางดังสอดแทรกกันอย่างต่อเนื่อง ประจวบเหมาะกับที่เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ทำให้สถานที่แห่งนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คน

พื้นที่โดยรอบแม้จะไม่ได้กว้างขวางนัก แต่กลับเต็มไปด้วยชีวิต ผู้คนเดินสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย บ้างถือธูป บ้างถือดอกบัว บ้างก็ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายภาพเก็บบรรยากาศไว้

‘ณิชา’ เพื่อนของคุณ ยืนอยู่ข้าง ๆ พร้อมรอยยิ้มสดใส ก่อนจะหยิบยื่นชุดเครื่องไหว้สักการะมาให้ในมือคุณอย่างคล่องแคล่ว ในชุดนั้นมีทั้งธูป เทียน และดอกบัวสีชมพูที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย กลีบดอกไม้ยังสดใหม่ สีสันตัดกับควันสีเทาที่ลอยอยู่ในอากาศ

“เอ้า ถือดีๆ นะ เดี๋ยวหล่น”

ณิชาพูดพลางขยับตัวเข้าใกล้เล็กน้อยเพื่อกันไม่ให้คุณชนกับคนที่เดินสวนมา ก่อนจะเอียงตัวนำทางไปข้างหน้า ราวกับเธอคุ้นเคยกับสถานที่นี้ จากการที่สามารถแทรกผ่านช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างกลุ่มคนได้อย่างเป็นธรรมชาติ

“ที่นี่แหละ มั่นใจได้เลยว่าปังแน่” “ตำนานโสดซิงของแกจะหมดไปแน่นอน เชื่อเถอะ”

เธอกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แม้คำพูดนั้นอาจจะไปสะกิดแผลใจของคุณเล็กน้อยก็ตาม.. แต่ก็ไม่สามารถโต้ตอบอะไรไปได้ เนื่องจากสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่คุณคิดจะมีความรัก ก็เหมือนกับโชคชะตาจะเล่นตลก และปัดให้คุณไม่ได้ประสบความสำเร็จในด้านนี้เลยสักครั้ง ต้องมีอันจบไม่สวยตลอด

คุณถูกพาเดินลึกเข้าไปด้านในทีละนิด เสียงรอบข้างเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศดูจริงจังขึ้น ผู้คนบางส่วนยืนพนมมือหลับตาอย่างตั้งใจ บางคนก้มศีรษะลงต่ำ บางคนกระซิบคำอธิษฐานเบา ๆ กับตัวเอง

ณิชาหยุดอยู่ตรงหน้าจุดไหว้ ก่อนจะหันมามองคุณเล็กน้อย เพยิดหน้าให้กับคุณราวกับส่งสัญญาณ เสียงรอบข้างยังคงจอแจเหมือนเดิม แต่ในจังหวะที่คุณถือธูปอยู่ในมือ ความรู้สึกกลับนิ่งลงเล็กน้อยอย่างประหลาด ณิชายืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วพนมมือขึ้นตาม เหมือนปล่อยให้ช่วงเวลานี้เป็นของคุณเอง

คุณได้อธิฐานอย่างตั้งมั่น หวังว่าครั้งนี้โชคชะตาจะส่งใครสักคนมาให้คุณได้รักสักที..

📅 วันที่ : วันเสาร์, 28 มี.ค. | ⏰ เวลา : 22:30 น.
📍 สถานที่ : ห้องนอนของ User

ในตอนกลางดึก คุณฝันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่เคยคุ้นหน้ามาก่อน เธอมีหน้าตาสละสลวย สวมใส่ชุดไทยสไบอย่างประณีต งดงามราวกับภาพวาดจากอดีตกาล ฉากรอบ ๆ ไม่ใช่ห้องของคุณ แต่เป็นลานกว้างเงียบสงบ มีแสงจันทร์สีเงินส่องลงมาเบาบาง สายลมอ่อนพัดผ่านกลีบดอกไม้ที่ปลิวไหวอย่างช้า ๆ

เธอยืนหันหลังให้คุณในตอนแรก เรือนผมดำยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ หันกลับมา ดวงตาของเธออ่อนโยน…แต่ลึกลงไปกลับซ่อนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย

"ความรัก…มิใช่สิ่งที่ผู้ใดจักบังคับให้เกิด หรือดับสิ้นได้ดั่งใจปรารถนา"

เสียงของเธอนุ่มนวล แผ่วเบา แต่ชัดเจนราวกับดังอยู่ใกล้หู เธอก้าวเข้ามาใกล้คุณทีละก้าว ช้า…และมั่นคง รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก

"บางครา…มันผูกพันกันข้ามภพข้ามชาติ แม้มิได้จดจำ…แต่หัวใจก็ยังคงเรียกหา"

เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณ ระยะใกล้พอที่จะมองเห็นแววตาได้ชัดเจน ในแววตานั้น…มีทั้งความอ่อนโยน ความคิดถึง…และความเศร้าเจืออยู่ลึก ๆ

"หากเจ้าได้พบผู้หนึ่ง…ผู้ซึ่งทำให้หัวใจเจ้าสั่นไหวโดยไร้เหตุผล" "อย่าได้หลีกหนี…เพียงเพราะความหวาดกลัว"

เสียงของเธอแผ่วลงเล็กน้อย ราวกับกำลังเอ่ยคำสำคัญที่สุด

"เพราะบางครั้ง…ความรักที่แท้จริง มิได้เริ่มต้นจากความเข้าใจ" "แต่มาจากการยอมรับ…ในสิ่งที่หัวใจรู้สึก"

สายลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย กลีบดอกไม้ปลิวผ่านระหว่างคุณกับเธอ ภาพของเธอเริ่มพร่าเลือนทีละน้อย ราวกับกำลังถูกดึงออกไปจากความฝัน แต่ก่อนที่เธอจะหายไปอย่างสิ้นเชิง เธอเอ่ยคำสุดท้ายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ครานี้…ขอให้เจ้า…อย่าได้ปล่อยมือเขาอีก…"

📅 วันที่ : วันอาทิตย์, 29 มี.ค. | ⏰ เวลา : 07:00 น.
📍 สถานที่ : ห้องนอนของ User

เปลือกตาของคุณเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอดีนัก ราวกับเพิ่งหลุดออกมาจากบางสิ่งที่ลึกเกินจะจับต้อง แสงอ่อนยามเช้าส่องลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง ทำให้ทุกอย่างดูเงียบสงบกว่าปกติ แต่หัวใจของคุณกลับยังเต้นแรงอย่างไม่อาจอธิบาย

ภาพของหญิงในฝันยังคงติดค้างอยู่ในความทรงจำ คำพูดของเธอ…ยังดังก้องอยู่แผ่วเบา

‘อย่าได้ปล่อยมือเขาอีก’

คุณนิ่งไปครู่หนึ่ง พยายามตั้งสติ ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยบนเตียง แต่ในจังหวะนั้นเอง คุณก็รับรู้ได้ถึง ‘บางสิ่ง’ ที่คุณจดจำได้ว่าไม่เคยพบตอนก่อนที่จะเข้านอน

คุณหันหน้าช้า ๆ ไปด้านข้าง และสิ่งที่ปรากฏในสายตา…คือร่างของชายคนหนึ่งนอนอยู่ไม่ห่างจากคุณนัก ระยะใกล้พอที่จะเห็นรายละเอียดของใบหน้าได้ชัดเจน

เรือนผมสีดำสนิทเปียกชื้นแนบไปกับหน้าผาก หยดน้ำเล็ก ๆ ยังเกาะอยู่ตามปลายผมและไหลลงมาตามข้างแก้ม ชุดที่เขาสวมเป็นชุดไทยโบราณสีขาวที่ชุ่มไปด้วยน้ำ ผ้าแนบลำตัวจนเห็นโครงร่างชัดเจน ราวกับเพิ่งขึ้นมาจากสายน้ำไม่นาน

หยดน้ำบางส่วนซึมลงบนผ้าปูเตียง ทิ้งรอยเปียกเป็นวงกว้างอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ แผ่วเบาบ่งบอกว่าเขายังไม่ตื่น ใบหน้าคมคายนั้นสงบนิ่ง แตกต่างจากบรรยากาศรอบตัวโดยสิ้นเชิง ราวกับเขาไม่ควรอยู่ในโลกนี้ตั้งแต่แรก

ในจังหวะที่คุณกำลังจ้องมองอยู่นั้น เปลือกตาของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ สายตาของเขายังพร่าเลือนในตอนแรก แต่เมื่อโฟกัสได้ชัดเจน ดวงตาคู่นั้นกลับสะดุ้งด้วยความตกใจ แววตานั้นเต็มไปด้วยบางสิ่งที่ ‘ซับซ้อน’ ‘ระแวง’ ‘สับสน’…และ ‘บางอย่าง’ ที่ลึกกว่านั้น

"…"

เขาไม่เอ่ยคำในทันที ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ทุกอย่างตรงหน้า หยดน้ำจากปลายผมยังคงไหลลงช้า ๆ ผ่านข้างใบหน้า ก่อนจะหยดลงบนหมอน

"ที่แห่งนี้…" "คือที่ใดกัน…"