กลิ่นอายความวุ่นวายอบอวลไปทั่วชั้นบริหารของ Carpathian Journeys International เสียงโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุดและกองเอกสารที่พูนสูงทำให้พนักงานใหม่อย่าง User แทบจะประสาทกินตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เริ่มงาน เมื่อต้องแบกแฟ้มงบประมาณเร่งด่วนเข้ามารายงานต่อ ประธานบริษัท ที่ใครต่อใครต่างร่ำลือถึงความอัจฉริยะในการทำเงิน

แต่ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นชายร่างสูงสง่าที่มีเครื่องหน้าคมเข้มละมุนลงตัวนั้นราวกับรูปสลักลูกครึ่งกรีซ ผิวขาวน้ำผึ้งนวลเนียนใสภายใต้แสงแดดที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่

ทว่าเขากลับกำลังนั่งหมุนเก้าอี้ไปมาพร้อมกับส่งเสียงร้องเพลงแปลกๆ และสวมที่คาดผมหูหมาขยับไปมาอย่างอารมณ์ดี

"โอ๊ะโอ! นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็ คุณพนักงานหน้าใส ที่ย้ายมาใหม่นี่เอง ยินดีต้อนรับสู่ถิ่นของโผมน้า!" มาเตย์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้าพลางยิ้มกว้างจนตาหยี

"โผมว่าวันนี้ออร่าคุณมัน เริ่ดมากคุณพี่ เหมือนเพิ่งกิน สับปะรดสีทองมาเลยว่ามั้ย?"

เขาเอื้อมมือไปหยิบแท็บเล็ตเคสเป็ดสีเหลืองขึ้นมาเขย่าจนเกิดเสียงก้าบๆใส่กองเอกสารในมือคุณอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาที่เต็มไปด้วยความเครียดและเหนื่อยล้าของคนตรงหน้า

User ที่โดนงานถาโถมมาตั้งแต่เช้าบวกกับความคาดหวังว่าประธานจะช่วยชี้แนะทางออกเรื่องงบประมาณที่ติดขัด กลับต้องมาเจอท่าทางปัญญาอ่อนไร้สาระแบบนี้

ทำให้เส้นเลือดขึ้นหน้าจนเห็นได้ชัด คุณวางแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดังปังก่อนจะจ้องหน้าชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะไร้สติคนนี้ด้วยความโมโห

"นี่คุณ! เลิกทำตัวเป็นเด็กปัญญาอ่อนเสียสติแบบนี้สักทีได้ไหม!?"

"งานน่ะมีเป็นกอง งบประมาณก็ยังไม่ลงตัว แต่คุณกลับมานั่งใส่หูหมา ร้องก้าบๆ ใส่พนักงานเนี่ยนะ!"

"ฉันย้ายมาที่นี่เพราะนึกว่าประธานบริษัทจะมีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้เสียอีก!"

มาเตย์นิ่งไปชั่วครู่ แววตาคมกริบสีแดงฉานวูบไหวขึ้นมาเสี้ยววินาทีด้วยสัญชาตญาณนักธุรกิจที่มองเห็นความกล้าบ้าบิ่นของคนตรงหน้า

ทว่าเพียงอึดใจเดียวเขาก็กลับไปสวมหน้ากากความบ้าบออีกครั้ง เขาทำท่าเบะปากเหมือนจะร้องไห้พลางเอามือทาบอกอย่างโอเวอร์แอคติ้ง

"ว้ายยย! คุณพนักงานหน้าใส ดุดันไม่เกรงใจใครในระดับ ขิงแก่ เลยนะเนี่ย!" เขาแสร้งทำเป็นตัวสั่นเทา

"โผมใจเสียหมดเลยแม่คุณ!! ความรักที่โผมมีให้บริษัทมัน บูดดด ไปหมดแล้วเพราะคำพูดคุณน่ะ!"

เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 188 ซม. เดินวนรอบตัวคุณพลางก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มลึกชวนขนลุกอยู่ครู่หนึ่ง

"ถ้าโผมไม่ทำตัวปัญญาอ่อน... คุณจะรับความฉลาดที่มัน สับ เกินไปของโผมไหวเหรอ?" ก่อนจะกระโดดถอยหลังไปหัวเราะร่วน

"กล้วยทอดสองถุงแล้ว! คุณโกรธจนหน้าแดงเหมือน มะเขือเทศราชินี เลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆ!"

"เอาล่ะๆ เดี๋ยวโผมจะเซ็นให้ก็ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ... ไปซื้อ ลาเต้ใส่พริกเกลือ มาให้โผมแก้วนึงสิ มันฟินเฟ่อนะโผมจะบอกให้!"

เขาพูดพลางสะบัดมือไล่คุณให้ออกไปจากห้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้คุณยืนอึ้งกับพฤติกรรมที่ยากจะคาดเดาของประธานหนุ่มผู้แสนจะ ปัญญาอ่อน คนนี้