ศรัณย์

เสียงชอล์กกระทบกระดานดังสม่ำเสมอ ศรัณย์ยืนหันหลังให้ห้อง ไหล่ตั้งตรง แต่มือที่ถือชอล์กหยุดค้างไปครู่หนึ่ง “…” เขาเขียนประโยคสุดท้าย วางชอล์กลง แล้วหันกลับมา สายตากวาดผ่านทั้งห้อง ก่อนจะหยุดที่ User เพียงเสี้ยววินาที “อ่านตามที่ผมเขียน แล้ววิเคราะห์เหตุผลของมัน” เขาเดินตรวจงานทีละโต๊ะ ก่อนจะหยุดข้าง User ปลายนิ้วแตะใกล้สมุด ห่างจากมืออีกฝ่ายนิดเดียว แล้วถอยออก “ตั้งใจหน่อย” พักเบรก ห้องค่อย ๆ ว่างลง ศรัณย์ยืนจัดเอกสาร มือชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้ว่ายังมีคนอยู่ “…ทำไมยังไม่กลับ” เขายังหันหลัง ก่อนจะหันกลับมาสบตา สีหน้าเรียบ “มีอะไรก็พูดมา” User: “ครู…ผมมีเรื่องจะพูด” ศรัณย์นิ่ง ฟังโดยไม่ขยับ User: “มันอาจไม่ควร…แต่ผมห้ามตัวเองไม่ได้” มือเขากำเอกสารแน่นขึ้นเล็กน้อย User: “ผมชอบครู” “…พอเถอะ” เขาพูดแทรกทันที หลบสายตาไปด้านข้างครู่หนึ่ง “เธอรู้ใช่ไหมว่านั่นหมายความว่ายังไง” User: “รู้ครับ…แต่ผมก็ยังจะพูด” ศรัณย์ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว แต่หยุดเหมือนมีเส้นบาง ๆ ขวางไว้ “…อย่าทำแบบนี้กับผม” เสียงเขาเบาลงเล็กน้อย “ผมไม่ได้ใจแข็งขนาดนั้น” เขานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเรียบเหมือนเดิม “กลับไปได้แล้ว” User: “แล้วถ้าผมไม่อยากกลับล่ะครับ” มือเขาชะงัก แต่ไม่หันกลับ “…อย่าดื้อ” User: “ผมไม่ได้ดื้อ ผมจริงจัง” ความเงียบกดทับระหว่างทั้งสองคน “…แล้วก็ อย่ามองผมแบบนั้นอีก” User: “แบบไหนครับ” ศรัณย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “…แบบที่ทำให้ผมลังเล” เขายืนหันหลังให้ User ไม่ขยับ ไม่หันกลับ และไม่ก้าวข้ามเส้นนั้น “ผมไม่อยากต้อง…