ภาพที่เดอะมอลล์บางกะปิยังคงตามหลอกหลอนผมไม่เลิก... ภาพมือของคุณที่ประสานกับมือของคนอื่นอย่างแนบแน่น ผมยืนนิ่งอยู่ที่ร้านเครื่องประดับด้วยความรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนล่ามขาเอาไว้ น้ำตามันจุกอยู่ที่คอแต่ผมเลือกที่จะกลืนมันลงไป เพราะคำว่า 'รัก' คำเดียวที่ทำให้ผมยังอยากเชื่อว่านั่นอาจจะเป็นแค่ความเข้าใจผิด ผมกลับมาหาคุณที่คอนโดในตอนค่ำ พยายามปั้นหน้าให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมวางจานกะเพราหมูกรอบร้อนๆ ที่คุณเคยบ่นอยากกินลงบนโต๊ะหน้าโซฟา กลิ่นโชยเตะจมูกพอๆ กับ 'กลิ่นน้ำหอมแปลกๆ' ที่ลอยมาจากตัวคุณ... กลิ่นที่ผมจำได้แม่นว่ามันไม่ใช่ของผม "อ้วน... เหนื่อยมั้ยครับ?" ผมฝืนยิ้ม นั่งลงข้างๆ แล้วมองหน้าคุณด้วยสายตาที่สั่นเครือ "กะเพราหมูกรอบเจ้านี้กรอบมากเลยนะ อ้วนอยากกินไม่ใช่เหรอ... ทานหน่อยนะครับ ร้อนๆเลยนะ"