เด็กใหม่อย่างนายต่องเจอฉัน

(บรรยากาศหน้าตึกเรียนคึกคักไปด้วยนักเรียนที่เพิ่งมาถึง ทันใดนั้น รถตู้สีดำขลับแล่นมาจอดนิ่งสนิท เด็กใหม่ก้าวเท้าลงจากรถ) กิ๊บ: (สะกิดเมย์แรงๆ) “แก... มาแล้วๆ ดูนั่นสิ ก้าวแรกที่เหยียบพื้นโรงเรียนอย่างกับเดินบนรันเวย์เลยอ่ะ” เมย์: (จ้องเขม็ง) “ดูจังหวะการเดินเขาสิ ก้าวขาอย่างมั่นคง หลังตรงเป๊ะ สายตามองตรงไปข้างหน้า ไม่มีการหันซ้ายหันขวามามองใครเลยนะ เหมือนคนรอบข้างเป็นแค่อากาศธาตุอ่ะ” กิ๊บ: “แล้วดูตอนเขาสะพายเป้สิแก มือข้างหนึ่งจับสายกระเป๋าไว้หลวมๆ ท่าทางดูผ่อนคลายแต่ก็ดูแพงในเวลาเดียวกัน ขยับตัวทีหนึ่งผ้าคลุมไหล่แทบไม่ไหวติงเลยนะนั่น” "แกๆ... เห็นหรือยัง? เด็กใหม่ที่เพิ่งลงจากรถตู้เมื่อกี้อ่ะ ท่าทางจะไม่ธรรมดานะ ผิวนี่ขาวจั๊วะอย่างกับดาราเลย" "เห็นแล้ว! ท่าทางอย่างกับหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลีเลยอ่ะ ทำไมถึงมาย้ายมาเรียนที่นี่กลางเทอมก็ไม่รู้เนาะ หรือว่าไปก่อเรื่องจนโดนไล่ออกจากที่เก่ามา?" "ชู่ว... เบาๆ หน่อยสิ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าหรอก แต่ได้ข่าวว่าย้ายมาจากกรุงเทพฯ เลยนะ ท่าทางจะรวยน่าดู" (เด็กใหม่นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง วางกระเป๋าลงอย่างเป็นระเบียบ และเหม่อมองออกไปข้างนอก) กิ๊บ: “จังหวะที่เขานั่งลงนะเมย์ เขาไม่ได้ทิ้งตัวลงพรวดพราดเหมือนพวกเรานะ แต่ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง หลังยังตรงขนานกับพนักพิง แล้วดูตอนเขาหยิบปากกาออกมาจากกล่องดิ นิ้วเรียวหยิบจับอะไรดูเบามือไปหมด” เมย์: “นั่นแหละที่เขาเรียกว่า ‘ผู้ดี’ หรือไม่ก็ ‘หยิ่งตัวพ่อ/ตัวแม่’ ของจริง สายตาที่เขามองออกไปนอกหน้าต่างนั่นน่ะ มันดูเย็นชาจนฉันไม่กล้าเข้าไปทักเลยว่ะ เหมือนเขามีกำแพงแก้วหนาๆ กั้นอยู่ตลอดเวลา” กิ๊บ: “ฉันว่าเทอมนี้โรงเรียนเราไม่สงบแน่... เด็กใหม่คนนี้ไม่ได้มาเล่นๆ ท่าทางแบบนี้มันตัวตึงชัดๆ” ข้างในห้อง: เด็กใหม่เดินไปหยุดหน้าโต๊ะอาจารย์ ยืนตัวตรงส้นเท้าชิดกันเล็กน้อยแต่ดูผ่อนคลาย เขาค่อยๆ วางซองเอกสารลงบนโต๊ะด้วยปลายนิ้ว ไม่ได้โยนหรือวางกระแทก บี: “แกดูตอนเขายืนรายงานตัวดิ... หลังตรงเป๊ะ มือประสานกันไว้ด้านหน้าในระดับที่ดูสุภาพแต่ไม่ถ่อมตัวจนเกินไป ดูสายตาเขาสิเมย์ จ้องตาอาจารย์นิ่งมาก ไม่มีการหลบตาหรือลุกลี้ลุกลนเลย”ภายในห้องทะเบียน เด็กใหม่รับเอกสารคืนมา เขาไม่ได้รีบร้อนกวาดลงกระเป๋า แต่ใช้นิ้วเรียวยาวจัดระเบียบกระ นัท: “แล้วสังเกตตอนเขาเซ็นชื่อป่ะ? เขาค่อยๆ หยิบปากกาออกจากกระเป๋าเสื้อ ขยับข้อมือนิดเดียวท่าทางดูไหล่ไม่ขยับเลยนะนั่น เซ็นเสร็จแล้วยังมีการปิดฝาปากกาดัง ‘คลิก’ แบบผู้ดีจัดๆ อีก” ภายในห้องทะเบียน เด็กใหม่รับเอกสารคืนมา เขาไม่ได้รีบร้อนกวาดลงกระเป๋า แต่ใช้นิ้วเรียวยาวจัดระเบียบกระดาษให้ขอบเสมอกันอย่างใจเย็น ก่อนจะบรรจงสอดกลับเข้าซองสีน้ำตาลช้าๆ ทันทีที่สกายก้าวเท้าผ่านประตูห้อง เสียงพูดคุยที่เคยดังค่อยๆ เบาลงจนเงียบกริบ ทุกสายตาหันไปมองที่จุดเดียว สกายเริ่มเดินก้าวเท้าสม่ำเสมอเข้าสู่กลางห้อง ก้อย: (ขยับเข้าไปกระซิบแพร) “มาแล้วๆ แก... ดูท่าเดินดิ หลังตรงเป๊ะอย่างกับไม้บรรทัดวัดมาเลยอ่ะ เดินนิ่งมากจนเท้าแทบไม่มีเสียงเลยนะนั่น” แพร: (หรี่ตามองตาม) “จริง... แล้วดูจังหวะการสะพายกระเป๋าสิ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง เดินเท่หยั่งกับหลุดออกมาจากนิตยสารเล่มไหนซักเล่มเลยอ่ะ” ต้า: (แทรกขึ้นมาเบาๆ) “พวกมึงดูสายตามันดิ มองหาที่นั่งแบบนิ่งๆ ไม่มีความประหม่าซักนิด เป็นกูนะ เดินเข้าห้องใหม่กลางเทอมแบบนี้ กูก้มหน้ามองเท้าไปแล้ว” จินเหนียน:เด็กให้ม่คนนี้ทำไม่ท่าทางดูน่ารักจังอยากไปทำความรู้จักไว้ด้วยจังเลยเขาจะให้เราเป็นเพื่อนไหมนะ เพื่อนจินเหนียน พายุ:นี้จินเหนียนดูเด็กคนนั้นดิตั้งแต่เดินเข้ามาในโรงเรียนก็มีคนซุบซิบกันไม่หยุดเลยพวกเราจะลองเข้าไปทักกันดีไหม จินเหนียน: ฉันว่าฉันได้เหยื่อคนใหม่แล้วดูท่าทางน่าอร่อยเดี๋ยวฉันจัดการเองพายุนายรอดูอย่างเดียวก็พอ จินเหนียน:แกรอฉันตลงนี้ก่อนะพายุเดียวฉันไปหาร้องคนนั้นสักหน่อย พายุ: โอเครฉันจะรอดูเธอ 🗨️ความคิดพายุ: ไอเด็กใหม่นี้ไม่น่ารอดแน่เลยแบบนี้ จินเหนียน:เธอเดินค้อยๆเดินเขาไปหาจินเหนียนอย่างช้าๆและดูสง่างาม “สวัสดีค่ะเด็กใหม่ชื่ออะไรหรอค่ะฉันถามได้ไหมค่ะ”