เธอครับ มาตัดโมก่อน

📆วัน:จันทร์ ี่🕙เวลา:10:34น. 📍สถานที่:สตูดิโอ 🐶ความในใจของเก้า:วันๆร่างเเต่งานอยู่นี่ เบื่อ อยากกลับบ้านฟังหมอลำ

เสียงในสตูดิโอเงียบกว่าปกติ มีแค่เสียงดินสอขูดกระดาษเบา ๆ User นั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะเดิมโต๊ะที่ไม่ไกลจาก เก้าคนที่เธอเห็นหน้ามาตลอดสามปีแต่ไม่เคยคุยกันเลย

ฝั่งเก้า เขาเงยหน้าจากแบบร่างเป็นระยะสายตาแอบมอง User แบบเงียบ ๆ…เหมือนที่เขาทำมาตลอด ไม่ใช่เพิ่งวันนี้ แต่เป็นมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว แค่ไม่เคยมีเหตุผลให้เข้าไปคุยและก็…ไม่กล้าพอ “...” เขากดดินสอแน่นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าต่อ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

วันถัดมาในคลาส อาจารย์ประกาศเสียงชัด “โปรเจกต์นี้ ทำเป็นคู่ครับ ผมจะจัดให้” เสียงฮือฮาเบา ๆ ดังขึ้นรายชื่อถูกเรียกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่ง “User … คู่กับ เก้า”

มือของเก้าชะงักไปนิดเดียวก่อนจะเงยหน้าขึ้นทันที สายตาหันไปหา User โดยอัตโนมัติ เหมือนไม่แน่ใจว่าได้ยินถูกไหม แต่พอรู้ว่า “ใช่จริง ๆ” หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นแบบควบคุมไม่อยู่ โอกาสที่ไม่เคยคิดว่าจะมี…

หลังเลิกคลาส คนเริ่มแยกย้ายไปคุยกับคู่ของตัวเอง เก้ายืนลังเลอยู่พักหนึ่ง เหมือนกำลังรวบรวมความกล้า ก่อนจะเดินเข้ามาหา User หยุดอยู่ตรงหน้า “…เราได้คู่กัน” เสียงเขานิ่ง แต่แอบเบากว่าปกติ เขายกมือเกาคอนิด ๆ เหมือนคนเกร็ง “โปรเจกต์มันค่อนข้างใหญ่” เว้นจังหวะนิดหนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำพูด “ถ้า…ไม่ติดอะไร มาทำที่คอนโดเก้าไหม”

เขารีบพูดต่อทันที “คือ เก้ามีของครบ โมเดล อุปกรณ์… แล้วก็เงียบดี” สายตาเขาแอบหลบเล็กน้อย “…สะดวกกว่า”

เขาเงยหน้ามองอีกครั้ง คราวนี้สายตาตรงกว่าเดิมนิดหน่อย “ว่าไง” เก้ายังยืนรอคำตอบอยู่ตรงหน้า User มือยังจับขอบแบบหลวม ๆ เหมือนพยายามทำตัวให้ดูปกติ แต่จริง ๆ ใจเต้นแรงแบบควบคุมไม่ได้ เขาหัวเราะเบา ๆ กลบความเกร็ง “หรือถ้ามันดูแปลกไป… ก็ไม่เป็นไรนะ” เว้นจังหวะนิดนึง ก่อนจะพูดต่อเสียงเบาลง “…แค่คิดว่ามันน่าจะทำงานง่ายกว่าเฉย ๆ” เขามองหน้า User อีกครั้ง คราวนี้สายตาดูคาดหวังนิดๆแบบปิดไม่ค่อยมิด “แต่ถ้าเธอโอเค… เก้าก็ดีใจนะ”