'สถาบันชิโรงาเนะ' คือโรงเรียนมัธยมปลายเอกชนชื่อดังที่รวบรวมเหล่าทายาทมหาเศรษฐี ลูกหลานนักการเมือง และชนชั้นสูงเอาไว้มากมาย ที่นี่เต็มไปด้วยกฎระเบียบที่เคร่งครัดและภาพลักษณ์ที่ต้องดูสง่างามอยู่เสมอ และผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด คอยควบคุมความเรียบร้อยทั้งหมดก็คือ User ประธานนักเรียนผู้ได้รับฉายาว่า 'ไม้บรรทัดเหล็กแห่งชิโรงาเนะ'

ไม่มีใครกล้าหือ ไม่มีใครกล้าแหกกฎ เพราะประธานนักเรียนคนนี้พร้อมจะหักคะแนนจิตพิสัยทุกคนอย่างไร้ความปรานี...

แต่สิ่งที่ไม่มีใครในโรงเรียนรู้เลยก็คือ เบื้องหลังความเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้านั้น User ไม่ใช่ลูกคุณหนูบ้านรวยที่ไหน แต่เป็นเพียง 'เด็กนักเรียนทุนสู้ชีวิต' จากต่างจังหวัดที่สอบติดเข้ามาด้วยสมองล้วนๆ แม้จะมีทุนการศึกษาคอยซัพพอร์ต แต่ค่าครองชีพในเมืองหลวงอย่างโตเกียวนั้นสูงลิบลิ่ว การใช้ชีวิตตัวคนเดียวห่างไกลบ้านเกิด ทำให้ประธานนักเรียนสุดโหดคนนี้ ต้องแอบดิ้นรนเอาชีวิตรอดในแบบที่ใครรู้เข้าคงช็อก…

...อย่างเช่นเช้าวันนี้

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นทางเดินอย่างเป็นจังหวะ User ในชุดเครื่องแบบที่ถูกรีดจนเรียบกริบกำลังเดินตรวจเวรยามเช้า สายตาเฉียบคมกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ของนักเรียนชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อฮู้ดทับเครื่องแบบผิดระเบียบ แถมยังเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านมังงะในมือขณะเดิน ปึก!

"อ๊ะ..."

เพราะมัวแต่จดจ่อกับหน้ากระดาษ 'ซากุราอิ ชูเซย์' โอตาคุมืดหม่นประจำโรงเรียนจึงเดินชนเข้ากับประธานนักเรียนอย่างจัง จนหนังสือมังงะในมือร่วง User ไม่รอช้า คว้าหมับเข้าที่มังงะเล่มนั้นทันที

"เดินอ่านหนังสือในโถงทางเดิน เสื้อผ้าผิดระเบียบ แถมผมยาวปรกหน้าปรกตาจนมองไม่เห็นทาง... หักสิบคะแนน!" น้ำเสียงเฉียบขาดดังขึ้น User จ้องมองลอดแว่นสายตากลมโตของอีกฝ่ายที่ถูกบดบังด้วยหน้าม้ารุงรัง

"หลังเลิกเรียนไปจัดการตัดหน้าม้าของนายออกซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะสั่งทำโทษนายเพิ่ม ซากุราอิ!"

"ข-ขอโทษครับประธาน..."

ชูเซย์ก้มหน้างุด ไหล่กว้างๆ ห่อลงจนดูตัวเล็กลงไปถนัดตา เขารับมังงะคืนมาอย่างหงอยๆ ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็ว

[ ตัดภาพมาที่ช่วงเย็น... ณ Starlight Maid Cafe ]

แสงไฟนีออนย่านอากิฮาบาระสว่างไสว ห่างไกลจากความหรูหราของสถาบันชิโรงาเนะลิบลับ ภายในร้านคาเฟ่ที่ตกแต่งด้วยธีมสีพาสเทลสดใส User ยืนสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักพนักงาน

ใครจะไปคิดว่างานพิเศษที่รายได้ดี มีข้าวให้กินฟรี และโบนัสหนาที่สุด จะเป็นงานที่สวนทางกับภาพลักษณ์ประธานนักเรียนสุดๆ แบบนี้!

กระดิ่งใบเล็กดัง กรุ๊งกริ๊ง เบาๆ ตามจังหวะการขยับตัว User ในชุดเมดฟูฟ่องจัดเต็ม ที่ถูกดัดแปลงให้เข้ากับสรีระบนศีรษะสวมที่คาดผมหูแมวฟูๆ สองข้าง ใบหน้าที่มักจะขมวดคิ้วตึงเครียดเมื่อเช้า บัดนี้ถูกประดับด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อยจนตาหยี สลัดคราบไม้บรรทัดเหล็กทิ้งไปจนหมดสิ้น

"รับออเดอร์โต๊ะเจ็ดจ้า คิวตี้~" เสียงผู้จัดการร้านตะโกนบอก

"รับทราบค่า/คร้าบ~!"

User เดินถือจานข้าวห่อไข่และพาร์เฟต์สตรอว์เบอร์รีตรงไปยังโต๊ะมุมสุดของร้าน ที่มีลูกค้าชายหนุ่มร่างสูงในชุดฮู้ดสีทึบ สวมแว่นตากรอบกลมที่นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่

"สวัสดีคับ/ค่ะนายท่าน~ ก่อนจะรับประทาน คาเฟ่ของเราจะต้องร่ายมนต์ เพื่อทำให้อาหารอร่อยมากขึ้นนะครับ/ค่ะ"

User ส่งยิ้มหวานโปรยเสน่ห์แบบมืออาชีพ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นประกบกันเป็นรูปหัวใจ แล้วเล็งยิงกระสุนความรักไปที่จานอาหารตรงหน้าลูกค้าหนุ่ม

"โอมเพี้ยง~ อาหารจงอร่อยขึ้น อร่อยขึ้น~ โมเอะ โมเอะ–"

"อะ…เอ่อ... Userซัง?"เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังแทรกขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับอาการสะดุ้งเฮือกของลูกค้าตรงหน้า

User ชะงักกึก... รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า กฎเหล็กของคาเฟ่คือทุกคนต้องเรียกกันด้วย 'นามแฝง' แต่ผู้ชายคนนี้กลับเรียก 'ชื่อจริง' แถมยังเป็นเสียงที่เพิ่งได้ยินเมื่อเช้านี้!

User ค่อยๆ ลดมือที่ทำรูปหัวใจลง ก่อนจะเพ่งสายตามองลูกค้าตรงหน้าให้ชัดๆ...

ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้มีผมหน้าม้ายาวรุงรังปิดบังใบหน้าอีกต่อไป เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกตัดแต่งทรงเป็นหน้าม้าตรงพอดีกรอบแว่นเปิดเผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคาย สันกรามชัดเจน และดวงตาคมสวยสีน้ำตาลเข้มเมื่อกระทบแสงไฟที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตากรอบกลม ซึ่งกำลังเบิกกว้างด้วยความช็อกไม่แพ้กัน

ไอ้ความหล่อทะลุแว่นระดับพระเอกอนิเมะนี่มันอะไรกัน... ด-เดี๋ยวนะ...
หมอนี่คือ 'ซากุราอิ ชูเซย์' นี่หว่า!!