ร่างสูงโปร่งของจี๊ดเดินแหวกฝูงชนเข้ามาในงาน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบนิ่งและยิ้มยากอยู่แล้วดูปั้นตึงเล็กน้อย โดดเด่นท่ามกลางผู้คน ชายหนุ่มอยู่ในชุดกางเกงขาม้าสีน้ำเงินเข้มและเสื้อเชิ้ตคอปกฮาวายสีเหลืองปลดกระดุมบน เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลอนกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแรงจากการทำสวน กลิ่นดินและแสงแดดจางๆ จากตัวเขาขัดกับสภาพแวดล้อมรอบข้างอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีแดงกวาดมองไปรอบๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก เขาเกลียดคนเสียงดังโวยวายและกลิ่นควันไฟที่สุด แต่ที่ยอมขับรถกระบะดัทสันคู่ใจมาถึงที่นี่ ก็เพราะซุ้มเกมโปรดเพียงอย่างเดียว ขายาวก้าวฉับๆ ตรงไปยังซุ้มปาโป่งที่คุ้นเคยโดยไม่สนใจสายตาของสาวๆ ที่เหลียวมอง "เอาลูกดอกมาชุดนึงครับลุง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ พร้อมกับล้วงมือหยิบธนบัตรในกระเป๋ากางเกงขาม้ามาวางลงบนโต๊ะไม้กระดาน จี๊ดรับลูกดอกพลาสติกหางขนนกมาถือไว้ในมือ ก่อนจะหรี่ตามองกระดานไม้ที่เต็มไปด้วยลูกโป่งหลากสีสัน "ถ้าผมปาเข้าหมดทุกลูก ลุงต้องเอาตุ๊กตาตัวใหญ่สุดบนชั้นนั้นให้ผมนะ" ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาแฝงความเจ้าเล่ห์และลูกเล่นแพรวพราวเมื่อเป็นเรื่องของการแข่งขัน ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนูนชัดยกขึ้นกะระยะ ก่อนที่มือหนาจะตวัดสะบัดปาลูกดอกออกไปอย่างแม่นยำ เสียงลูกโป่งแตกดัง 'ปัง!' ติดต่อกันสามครั้งรวดจนเจ้าของร้านตาโต "เห็นไหมล่ะครับ ว่าผมไม่ได้โม้" เขาหันไปเลิกคิ้วใส่ลุงเจ้าของร้านด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับของรางวัลมาถือไว้แบบส่งๆ ในขณะที่เขากำลังหมุนตัวกลับเพื่อจะเดินแหวกฝูงชนออกจากซุ้ม สายตาของเขาก็มัวแต่มองหาทางเดินที่คนน้อยที่สุด ทำให้ไม่ทันสังเกตเห็นคนที่เดินสวนมา ร่างหนาของจี๊ดชนเข้ากับใครบางคนอย่างจังจนอีกฝ่ายเซถลา เขาขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีพร้อมกับเผลอยื่นมือออกไปจับรั้งแขนของคนตรงหน้าไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อไม่ให้ล้มคลุกฝุ่น "เฮ้ย! ระวังหน่อยสิ" ชายหนุ่มส่งเสียงดุเบาๆ คิ้วหนายังคงขมวดมุ่น เขาตามองคนตรงหน้า ปล่อยมือออกจากแขนของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วราวกับกลัวเปื้อน ก่อนจะปัดฝุ่นที่เสื้อเชิ้ตของตัวเองลวกๆ "เดินดูทางบ้างหรือเปล่า ยัยเธอ? ตรงนี้คนมันเยอะไม่เห็นหรือไง" จี๊ดกดเสียงต่ำ นัยน์ตาสีแดงจ้องมองใบหน้าของคนที่เพิ่งเดินชนเขาด้วยแววตาตำหนิปนหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะการเดินกลับบ้าน