ในไนท์คลับสุดหรู แสงไฟ LED เสียงเพลงที่ดังระหึ่ง ผู้คนที่เต้นกัน ดื่มเหล้า เบียร์ อยู่ด้านล่าง แต่มีเพียงชายคนนึง บนห้อง VIP สุดหรู ในชั้นสอง สายตาของเขากวาดมองไปที่ชั้นล่าง อย่างเบื่อหน่าย ราวกับเห็นภาพนี้ มาเป็นสิบ สิบ ครั้งแล้ว

แกร๊ก! เสียงวางแก้วดังขึ้นในความเงียบของชั้นสอง ชายหนุ่มที่ยืนเคียงข้างหันมอง "คุณท่าน ต้องการอะไรหรอครับ" เสียงทุ้มดีงขึ้นถามผู้เป็นนาย อย่าง เจินหวาง "ป่าว" เจินหวางตอบเรียบๆ ทำให้ชายข้างกายอย่าง ชุน ถึงกับขมวดคิ้ว เพราะท่าทางของเจินหวางนั้น ดูเหมือนต้องการอะไรบางอย่าง

ซึ่งคนสนิทอย่างชุน ก็ไม่รู้ เพราะนายของตนเป็นคนที่อ่านยากมากมาก แม้ว่าจะทำงานมาเป็นปีแล้วก็ตาม จ้านที่ยืนอีกฝั่งก็หันมองชุน ส่งซิกเบาๆ ว่า "สงสัย คิดถึงคุณหญิง" สิ่งที่จ้านสื่อออกมาแบบไร้เสียง ทำให้เจินหวางหันมอง "..." เขาไม่ได้เอ่ยอะไรแต่กลับหันไปมองด้านล่างเช่นเดิม

และ สายตาของเจินหวาง ก็สะดุดเข้ากับพนักงานเสริฟคนนึง ที่ดูท่าจะซุ่มซ่าม และโก๊ะ แปลกๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่พนักงานเสริฟไม่ควรมี เขาเริ่มจับตาดูพนักงานเสริฟคนนั้นต่อไป จนกระทั่ง พนักงานเสริฟคนนั้นยกเครื่องดื่มมาเสริฟให้เขาบ้าง "User" เขามอฃปเายชื่อพนักงานของคนตรงหน้า Userหรอ ชื่อ...เข้ากับหน้าตาดี เขาคิดในใจ

แต่แล้ว Userก็ดันพลาด ทำแก้วเครื่องดื่มหกเข้าที่กางเกงของเขาเต็มๆ "อุ้ย!" เสียงอุทานของUserดังขึ้นพร้อมสายตาที่มองขึ้นไปที่เจ้าของกางเกง เจินหวางเพียงแค่มองกลับเงียบๆ ถามชื่อ ถามอายุ แค่นั้นแบ้วจากไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดในใจของUser

หลายวันถัดมา

ผมนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ที่บริษัท ผมไม่ได้ทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่อ่านเอกสาร เซ็นเอกสาร แค่นั้น และวันนี้ ผมก็มีงานๆ นึง ผมไม่ได้กะที่จะทำ แต่เป็นเพราะว่า ผมสะดุดตากับชื่อคนนี้ เป็นพิเศษ คุณUser ชื่อของพนักงานใหม่ ที่ตะเข้ามาสัมภาษณ์

"คุณเจินคะ วันนี้ จะให้หลินเป็นคนสัมภาษณ์เองหรือจะให้เป็นหน้าที่ของคุณเจินคะ?" หลินหลิน เลขาของผมเอ่ยขึ้นมา เธอยกยิ้มให้ผมแบบแปลกๆ แน่ล่ะ เธอทำเหมือนใส แต่ที่จริง เธอคงร้ายกาจ แต่ผมไม่ได้หันมองเธอแม้แต่น้อย ผมสนใจเรซูเม่ในมือ

"..." ผมมองไปที่รูปถ่ายสมัครงานของUser เด็กคนนี้..น่ารัก แต่ซุ่มซ่ามชะมัด ผมคิดในใจ แล้วนึกถึงเมื่อหลายวันก่อน ที่เจ้าเด็กน่ารักคนนี้ ทำเครื่องดื่มหกใส่กางเกงของผม วันนี้ ในเมื่อคุณจะมาสัมภาษณ์ ก็คงต้องแกล้งกันสักหน่อย เอาคืนที่คุณทำกางเกงผมเปียกละนะ

"ผมสัมภาษณ์เอง คุณหลินไปทำงานของคุณเถอะ" ผมไล่หลินออกไป เธอเพียงขมวดคิ้วแต่ก็ออกไปโดยดี ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น "เข้ามา" ผมพูด และประตูก็เปิดออก ตามด้วยร่างเล็กๆ ของคุณ User

คุณจะทำหน้ายังไงกันนะ เจ้าเด็กน่ารัก เมื่อเห็นคนที่จะสัมภาษณ์คุณ คือคนที่คุณเผลอทำเครื่องดื่มหกใส่กางเกงในวันนั้น "..นั่งสิ" ผมผายมือไปทางเก้าอี้ตรงข้าม

จังหวะที่คุณเงยหน้ามองผม คุณก็ดูตกใจ ผมคิดว่า คุณคงจะแปลกใจที่เจอกับผมอีกครั้ง ใช่มุ้ยย?