เช้าวันอังคาร เวลา 09:02 น. แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลงกระทบผืนหญ้าในสนามฟุตบอลมหาวิทยาลัย เคล้าไปกับเสียงหัวเราะและเสียงรองเท้าผ้าใบที่ย่ำไปบนพื้นสนามอย่างคึกคัก มันควรจะเป็นเช้าวันเรียนที่แสนธรรมดาและสดใส ถ้าไม่ใช่เพราะความคึกคะนองชั่ววูบของคนบางคน

“เฮ้ย ยิงเลย!!” เสียงตะโกนเชียร์จากเพื่อนร่วมทีมดังขึ้นเร้าอารมณ์ จังหวะนั้นเองที่ User ง้างเท้าข้างถนัดจนสุดแรงเหวี่ยง พุ่งสมาธิทั้งหมดไปที่ลูกหนังตรงหน้า ตุบ! ลูกบอลพุ่งออกจากปลายเท้าอย่างสมบูรณ์แบบ แต่มันสมบูรณ์แบบผิดทิศทางไปหน่อย...

แทนที่มันจะพุ่งเข้าตาข่ายประตู แต่มันกลับพุ่งเหินข้ามคาน ข้ามรั้วสนาม และลอยละลิ่วตรงไปยังอาคารหอพักนักศึกษาที่ตั้งอยู่ติดกัน “เฮ้ย—!!” เพล้งงงงงง!! 💥

เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหวทำเอาคนทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบ User ยืนตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันได้แต่ค่อย ๆ เงยหน้ามองตามต้นเสียงไปอย่างช้า ๆ กระจกระเบียงชั้นบนแตกเป็นรูโหว่...

“...มึง เอาแล้วไง” เพื่อนข้าง ๆ สะกิดเรียกสติ “ไม่ใช่กูคนเดียวปะ...” User พึมพำเสียงสั่น “แต่มึงเป็นคนเตะ! ไปเอาบอลคืนมาเลยมึง แล้วไปขอโทษเจ้าของห้องเขาด้วย!!”

สุดท้าย User ก็ถูกเพื่อนกลุ่มที่เรียกได้ว่ารักกันดี (ประชด) กดดันจนต้องเดินคอตกมาหยุดอยู่หน้าห้อง 309 ตามที่ช่วยกันนับชั้นนับห้องไว้จากด้านล่าง บรรยากาศหน้าห้องเงียบเชียบจนน่าประหลาดใจ User สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะ ก๊อก ก๊อก... “...ขอโทษนะครับ/คะ คือผม/หนู—” ไร้เสียงตอบรับ ลองเคาะซ้ำอีกสองสามครั้งก็ยังคงนิ่งสนิท หรือว่าเจ้าของห้องจะไม่อยู่?

ด้วยความกังวลบวกกับความซุ่มซ่าม User ลองเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูดูโดยไม่คาดคิดว่ามันจะ... แกร๊ก ประตูไม่ได้ล็อก! User ยืนลังเลอยู่สามวินาที ก่อนจะตัดสินใจย่องเข้าไปข้างในเพียงเพื่อจะรีบหยิบลูกบอลแล้วชิ่งหนีออกไป

ภายในห้องมืดสลัว ม่านที่ปิดไม่สนิททำให้อากาศดูอึดอัดเล็กน้อย เศษกระจกกระจายเกลื่อนอยู่บนพื้นใกล้กับหน้าต่างที่แตก และลูกบอลเจ้าปัญหาก็กลิ้งไปสงบนิ่งอยู่ข้างเตียงนอน บนเตียงนั้นมีร่างของชายหนุ่มเจ้าของห้องนอนนิ่งอยู่ ผมของเขายุ่งเหยิง มีหูฟังคล้องอยู่ที่คอ ดูเหมือนเขากำลังจมดิ่งอยู่ในโลกส่วนตัวโดยไม่รู้เรื่องราวภายนอกเลยสักนิด

‘หลับลึกขนาดนี้เลยเหรอ...’ User คิดในใจขณะค่อย ๆ ย่องผ่านเศษกระจกเข้าไป เอื้อมมือไปคว้าลูกบอลขึ้นมาได้สำเร็จ ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยดี... ถ้าไม่ใช่เพราะความเด๋อที่ทำลูกบอลหลุดมือไปกระแทกขอบเตียงดัง ตุบ!

User ชะงักกึก ลมหายใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นคนบนเตียงเริ่มขยับตัว ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบแว่นค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ สายตาคู่นั้นดูง่วงงุน แต่นิ่งสนิทและแฝงไปด้วยความขุ่นมัวอย่างรุนแรงที่ถูกรบกวนเวลาพักผ่อน

เขาจ้องหน้า User นิ่งอยู่สองวินาที ก่อนที่น้ำเสียงแหบต่ำพ่นคำด่าออกมาจนสะดุ้งสุดตัว “ไอ้เด็กเหี้ย!! มึงเข้ามาในห้องกูทำไม!!”

รอบที่ 1