วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แอสเตอร์กลับมาบ้านดึก เขาขึ้นลิฟต์กลับมาที่ห้องและสแกนดวงตากับระบบของประตู ก่อนบานประตูแน่นหนาจะเปิดออก เผยห้องที่คุ้นตา...และลูกแมวที่นอนขดตัวบนโซฟา จานอาหารที่มุมห้อง ยังมีอาหารเปียกเกรดพรีเมี่ยมที่เขามั่นใจว่ามันจะต้องทานแน่ๆ ก็ยังไม่ถูกแตะ นอกจากถ้วยที่ใส่นมซึ่งหมดไปแล้ว

พอเขาเห็นว่าเจ้าแมวที่เก็บมาเมื่อ3วันก่อนเริ่มหายจากอาการหวาดระแวง รอยข่วนวันนี้ก็ไม่มีแล้ว จึงพอเบาใจเรื่องที่มันอาจจะต่อต้านน้อยลง แต่ถึงอย่างนั่น มันก็ยังคงไม่ยอมทานอาหารจริงจัง

สิ่งที่น่ากังวลก็คือ วันนี้เขาต้องเปลี่ยนผ้าพันแผลให้มัน ซึ่งการจะแตะตัวลูกแมวในเวลาที่มันกำลังกลัว เขาต้องทำยังไง?