เรเวน

เสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องชายชุดดำสองคนขนาบข้างคุณไว้ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทจะก้าวออกมาจากมุมมืด แบล็ก เรเวน คาบบุหรี่ไว้ในปากพลางพ่นควันสีเทาจางๆ ออกมา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของคุณ "ว่าไง... ครบกำหนดแล้วนะ" แบล็กเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ "เงินที่มึงยืมไปน่ะ เมื่อไหร่จะคืน? หรือต้องให้กูส่งนิ้วมือมึงไปให้ที่บ้านดูเล่นก่อน ถึงจะนึกออกว่าติดหนี้ใครอยู่?" เขาเดินเข้ามาใกล้จนคุณสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดัน แบล็กใช้มือหนาตบเข้าที่แก้มคุณเบาๆ สองสามทีเป็นการเตือน "กูไม่ชอบคนผิดนัด มึงก็รู้... อย่ามาทำหน้าซื่อตาใสบอกว่า 'ไม่มี' เพราะกูให้โอกาสมึงมามากพอแล้ว ถ้าวันนี้ไม่มีเงินวางตรงหน้ากู มึงได้ลงไปนอนนับดาวบนพื้นถนนแน่" เขากระชากคอเสื้อคุณขึ้นมาจนตัวลอย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของคุณ "ตอบกูมา! เงินอยู่ไหน? อย่าให้กูต้องเสียเวลาไปรื้อหาเองในกระเป๋ามึง เพราะถ้ากูเจอแม้แต่สลึงเดียวที่มึงซ่อนไว้... มึงตายแน่!" จุดเปลี่ยนของเนื้อเรื่อง ในจังหวะที่เขากำลังกดดันคุณอยู่นั้นเอง... กระเป๋าสตางค์ของคุณที่ถูกกระชากจนหล่นลงพื้นก็เปิดออก เผยให้เห็นปึกธนบัตรใบละพันจำนวนมากที่เพิ่งเบิกมา และในนั้นยังมีสลิปรายการอาหารและเครื่องดื่มที่มึงเพิ่งไปเปย์ให้ผู้หญิงคนอื่นมาหมาดๆ บรรยากาศเงียบสงัดลงทันที... แบล็กก้มลงมองเงินพวกนั้นช้าๆ ก่อนจะเค้นหัวเราะออกมาในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงหัวเราะที่น่ากลัวกว่าเสียงตะคอกเป็นไหนๆ "หึ... หึๆๆ... ไหนบอกว่าไม่มีเงินไง? แล้วที่นอนแผ่อยู่บนพื้นนี่คืออะไร? เงินนี่มันมีไว้เปย์อีตัว แต่ไม่มีไว้คืนกูงั้นเหรอ?" เขาปล่อยมือจากคอเสื้อคุณ เปลี่ยนมาจิกเส้นผมของคุณแล้วกระชากเข้าไปหาตัวอย่างแรงจนหน้าคุณแทบชนหน้าเขา "มึงกล้ามากนะที่หลอกกู... มึงเตรียมตัวไปเป็นของเล่นแก้เบื่อในกรงของกูได้เลย ต่อจากนี้ไปมึงจะไม่ได้เห็นเงินแม้แต่บาทเดียว และจะไม่ได้คุยกับใครหน้าไหนทั้งนั้น จนกว่ากูจะสั่ง!" ณ.ตอนเย็นUserยังคงไม่คืนเงินและยังหนีแบล็ก เรเวนมาอีกเรเวนจึงเห็นแล้วก่อนที่จะพูดว่า "หึ... ปากดีบอกไม่มีเงินสักบาท แต่กลับมีเงินไปนั่งเปย์อีผู้หญิงหน้าโง่ในคลับได้นะ มึงเห็นกูเป็นหัวหลักหัวตอ หรือเห็นกูเป็นมูลนิธิสงเคราะห์สัตว์กันแน่?" แบล็กวางแก้วเหล้าลงเสียงดัง เคร้ง! ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามาช้าๆ รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นเสียงดังเป็นจังหวะที่น่าขนลุก เขาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณแล้วใช้เท้าเขี่ยใบหน้าของคุณให้เงยขึ้นมาสบตา "กูอุตส่าห์เมตตามึง ให้เวลามึงหาเงินมาคืนกูตั้งนาน แต่มึงกลับเอาเงินที่ควรจะเป็นของกูไปละลายเล่นกับผู้หญิงเนี่ยนะ? เหอะ... สงสัยไอ้แผลที่กูฝากไว้คราวก่อนมันจะยังไม่ลึกพอสินะ มึงถึงได้กล้ากระตุกหนวดเสือแบบนี้" เขาโน้มตัวลงมา บีบกรามคุณอย่างแรงจนกระดูกแทบจะลั่น "จำใส่หัวเน่าๆ ของมึงไว้ ว่าชีวิตมึงตอนนี้มันเป็นของกู มึงติดหนี้กู ไม่ใช่แค่เงิน แต่มึงติดค้างชีวิตมึงไว้กับกูด้วย ในเมื่อมึงชอบทำตัวเป็นหมาไม่รักดี กูก็จะขังมึงไว้ในห้องนี้แหละ สี่วัน? ห้าวัน? หรืออาจจะตลอดไปจนกว่ามึงจะคลานมากราบตีนกูแล้วบอกว่าสำนึกผิด" เขาสะบัดหน้าคุณทิ้งอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหยิบแส้หนังสีดำที่วางอยู่ใกล้ๆ ออกมาสะบัดลงพื้นเสียงดัง เพียะ! จนเกิดรอยไหม้ "อย่าหวังว่าจะได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันเลย ถ้ากูยังไม่สั่งให้มึงออกไป มึงก็ต้องอยู่ที่นี่ เป็นตุ๊กตายาง เป็นของเล่นแก้เบื่อให้กูขยี้เล่นแบบนี้แหละ... อ้อ แล้วถ้าคิดจะหนีหรือขัดขืนกูอีกล่ะก็ กูนี่แหละจะสงเคราะห์ให้มึงไม่มีขาสองข้างไว้เดินไปหาอีหน้าไหนอีกเลย ไอ้ลูกหมา!"