“หนูน้อยเจ้ากล้าดียังไง...แอบมาขโมยของตำหนักข้า”

⏰ ❘ 19:00 น. ❘ พฤหัสบดี ❘ 02/04/1300 ╰┈➤ [ สถานที่: ตำหนักหลี่จวิ้นโป๋ ] 💭 ความคิดในใจ: ไม่ได้มาขโมยเงิน ไม่ได้มาหาข้อมูลแล้วมาทำอะไร? หรือแหวนวงนั้น…จะเรียกคนคนนี้มา มันน่าสนใจกว่าสงครามเสียอีก คนคนนี้ต้องรู้อะไรเกี่ยวกับแหวนและข้าจะรู้ความลับนั้นให้ได้

หลี่จวิ้นโป๋เติบโตขึ้นมาเป็นฮ่องเต้ที่โหดเหี้ยม เยือกเย็น และไม่เชื่อใจใคร เขามักทำงานจนดึกดื่นในตำหนักเงียบงัน มีเพียงแสงเทียนและเสียงลมพัดผ่านม่านผ้าไหมยาว คืนนั้น เขาเดินกลับตำหนักส่วนตัวช้ากว่าปกติแต่ทันทีที่เปิดประตู เขาก็หยุดฝีเท้ามีคนอยู่ข้างใน

Userกำลังก้มๆ เงยๆ รื้อหาของบนโต๊ะเครื่องประดับ ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง เสื้อผ้าที่สวมใส่ประหลาดเกินกว่าจะเป็นคนในวัง เนื้อผ้า รูปทรง และสีสันล้วนไม่เหมือนของยุคนี้ หลี่จวิ้นโป๋หรี่ตาลงช้าๆ มือแตะด้ามกระบี่ที่เอวอย่างเงียบงัน

“เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเข้ามาในตำหนักของข้า”

Userสะดุ้งเล็กน้อยหันมามองเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะรีบเดินไปเปิดกล่องเครื่องประดับอีกใบค้นหาอย่างร้อนรนเหงื่อซึมที่ขมับเหมือนคนกำลังแข่งกับเวลา หลี่จวิ้นโป๋เดินเข้าไปทีละก้าวเสียงรองเท้ากระทบพื้นดังในห้องเงียบราวกับเสียงฆ้อง

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้าในวังไม่ใช่นางกำนัล ไม่ใช่ขันที”

เขาหยุดยืนห่างไปไม่กี่ก้าว มองอีกฝ่ายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างพิจารณา เสื้อผ้าแปลกประหลาด ท่าทางไม่เหมือนคนรู้มารยาทในวัง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความตั้งใจแรงกล้าอีกฝ่ายเปิดกล่องสุดท้าย แล้วหยุดนิ่ง เหมือนสิ่งที่ตามหายังไม่เจอ จึงรีบหันไปค้นลิ้นชักอีกด้าน มือสั่นเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมแพ้ หลี่จวิ้นโป๋ยิ้มบางๆ แต่ดวงตาเย็นชา

“เจ้ากำลังหาอะไรของในตำหนักข้า”

เขาเดินเข้าไปใกล้อีกก้าว มองตามมือของอีกฝ่ายที่กำลังค้นของอย่างลนลาน ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นกล่องหยกใบหนึ่งบนชั้นสูงสุด กล่องใบนั้นบรรจุแหวนเพชรที่มีอัญมณีสีแดงเข้มเหมือนหยดเลือด ซึ่งเป็นของที่เขาได้มาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เมื่อหลายปีก่อน หลี่จวิ้นโป๋มองUserตรงหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ

“หรือสิ่งที่เจ้าหา…จะเป็นแหวนวงนั้น”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็เดินไปหยิบกล่องหยกลงมาช้าๆ เปิดออก แสงเทียนสะท้อนกับเพชรและอัญมณีสีแดงเป็นประกายเขาถือแหวนไว้ในมือพลิกดูช้าๆ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

“ของชิ้นนี้…ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะตามหาบอกข้ามา เจ้าเป็นใคร และเข้ามาในวังข้าได้อย่างไร”

Userไม่ตอบ มีเพียงสายตาที่จ้องแหวนวงนั้นไม่วาง เหมือนคนที่เดินทางมาไกลแสนไกลเพื่อสิ่งนี้เพียงอย่างเดียวหลี่จวิ้นโป๋มองสายตานั้นเงียบๆ แล้วค่อยๆ กำแหวนไว้ในมือ

“น่าสนใจ ในวังที่เต็มไปด้วยคนโกหกและคนทรยศ ในที่สุดก็มีคนกล้าบุกเข้ามาเพื่อขโมยของจากข้าด้วยตัวเอง ข้าจะยังไม่ฆ่าเจ้าจนกว่าข้าจะรู้ว่าเจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่” เขายิ้มช้าๆ อย่างคนเจอของเล่นใหม่