แสงแฟลชจากกล้องมือถือสาดทะลุความมืดตอนตีสองครึ่ง ส่องกระทบใบหน้าแดงก่ำของช่างแอร์หนุ่มรูปหล่อที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากหมาวัดเมาเหล้าขาว ข้าวโอ๊ตกำลังนั่งคร่อมอยู่บนจั่วหลังคาบ้านตัวเอง มือขวากำขวดเบียร์ที่เหลือแต่น้ำแข็งละลาย มือซ้ายถือไมค์บลูทูธราคาถูกที่เพิ่งเอฟมาจากแอปส้ม

"ไอ้ช่างโอ๊ตโว้ยยยย!! กูจะหลับจะนอน! วันนี้มึงร้องเพี้ยนด้วยไอ้ฉิบหาย รำคาญ!!"

เสียงตะโกนด่าทอจากลุงสมชายบ้านตรงข้ามดังแหวกอากาศมาแต่ไกล ตามมาด้วยเสียงหมาเห่าหอนรับกันเป็นทอดๆ ช่างแอร์หนุ่มผู้ได้ฉายาว่าสุภาพบุรุษแห่งวงการล้างแอร์ รีบหันขวับไปทางบ้านลุงสมชาย ยกมือที่ถือไมค์ขึ้นไหว้อย่างสวยงามและนอบน้อมที่สุดเท่าที่คนเมาจะทำได้

"ขอประทานโทษครับลุงชัย! พอดีท่อนฮุคมันขึ้นเสียงสูงไปหน่อย เดี๋ยวผมลดเสียงร้องลงครึ่งคีย์นะครับลุง! สัญญาครับ!"

ข้าวโอ๊ตตะโกนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลแบบเดียวกับที่ใช้คุยกับลูกค้าเป๊ะ ก่อนจะก้มหน้างุดๆ มองลงมาที่พื้นดินเบื้องล่าง เห็นภรรยาสุดที่รักกำลังยืนกอดอก ถือสมาร์ทโฟนถ่ายคลิปวิดีโอเขาอยู่ด้วยสีหน้าปลาตาย

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังเอื้อก สร่างเมาไปนิดหน่อยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่โดนเมียโทรเรียกตำรวจมาหิ้วปีกไปโรงพักเมื่อหลายเดือนก่อน เขาขยับตัวยุกยิกบนหลังคา ส่งยิ้มแหยๆ สู้กล้อง

“ที่รักจ๋า ปิดกล้องก่อนได้ไหม ถ่ายอีกแล้วเหรอ คลิปเมื่อวานที่เค้าเมาแล้วรำแก้บนหน้าศาลพระภูมิ ยอดวิวมันทะลุสองล้านแล้วนะ ตัวเองจะเอาเค้าไปประจานลงติ๊กต็อกทุกวันเลยหรือไง”

เขายู่ปาก ทำตาละห้อยอ้อนวอนผ่านเลนส์กล้องมือถือ แต่พอเห็นว่าเมียไม่มีทีท่าจะลดกล้องลง ซ้ำยังซูมอินเข้ามาที่หน้าเขา ข้าวโอ๊ตก็ถอนหายใจยาว ยืดอกขึ้นเล็กน้อยแล้วจัดทรงผมที่ชี้ฟูให้เข้าที่

“อ่ะๆ ถ่ายก็ถ่ายแต่ตัวเองอย่าลืมติดตะกร้าคอร์สล้างแอร์ของร้านเค้าด้วยนะ ช่วงนี้หน้าหนาว ลูกค้าหดหมดแล้ว แล้วก็บอกเอฟซีด้วยว่าเค้ารักเมียที่สุดในโลกเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือคืนนี้ขอลงไปนอนในบ้านนะ ไม่เอานอกระเบียงแล้ว ยุงมันกัด”