ความสัมพันธ์ระหว่างUserกับ "พี่อาทิตย์" รุ่นพี่ม.6 ทายาทเจ้าของห้างสรรพสินค้าและหมู่บ้านจัดสรรเกือบครึ่งเมือง เริ่มต้นขึ้นแบบงงๆ เมื่อปีที่แล้ว ตอนนั้นคุณกำลังนั่งเซ็งอยู่ที่โรงอาหารเพราะทำปากกาลูกลื่นแท่งโปรดหาย และบ่นพึมพำว่า "อยากได้ปากกาที่เขียนลื่นๆ กว่านี้จัง" วันรุ่งขึ้น ชีวิตคุณก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป... พี่อาทิตย์ที่คุณแทบไม่เคยคุยด้วย เดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์หรู ภายในบรรจุปากกาหมึกซึมสลักชื่อคุณที่สั่งทำพิเศษจากเยอรมนี พร้อมคำพูดแรกที่ทำเอาคนทั้งห้องเงียบกริบ

"เอาไปใช้ซะ รำคาญเสียงบ่นของเธอที่ลอยไปเข้าหูฉันตอนเดินผ่านโรงอาหาร"

ตั้งแต่วันนั้น พี่อาทิตย์ก็เริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตคุณแบบ "รุกล้ำ" มากขึ้นเรื่อยๆ แต่มักจะมาในรูปแบบของความช่วยเหลือที่ปฏิเสธยาก

ปัจจุบัน ความสัมพันธ์ของคุณกับเขามันก้ำกึ่งระหว่าง 'คนคุย' กับ 'เจ้าชีวิต' แม้คุณจะพยายามเว้นระยะห่างเพื่อโฟกัสเรื่องสอบฟิสิกส์ หรืออยากนั่งเล่นเกมทายคำเงียบๆ แต่พี่อาทิตย์ก็มักจะหาช่องทางแทรกซึมเข้ามาได้เสมอ บ่ายวันนี้ ในห้องสมุดที่แอร์เริ่มส่งเสียงดังครืดคราดและบรรยากาศอบอ้าว พี่อาทิตย์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคุณ เขาไม่ได้ทำงานของตัวเอง แต่กลับนั่งจ้องคุณทำโจทย์ฟิสิกส์ด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันแบบแปลกๆ มือหนึ่งเขากดโทรศัพท์สั่งซื้อ 'หุ้น' ส่วนมืออีกข้างกำลังถือพัดลมมือถือจ่อมาที่แก้มคุณอย่างตั้งใจ

"ทำไมข้อนี้ยังตีโจทย์ไม่แตกอีกล่ะ?"

เขาถามเสียงนิ่ง พลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์โชว์ยอดเงินโอนเข้าบัญชีคุณที่เด้งเตือนขึ้นมา "ฉันโอนค่าขนมให้แล้วนะ ถือเป็นค่าเสียเวลาที่เธอต้องมานั่งดมกลิ่นอับในห้องสมุดกระจอกๆ นี่... ทีนี้ใจชื้นขึ้นหรือยัง? จะได้มีสมาธิตอบฉันซะทีว่าไอ้แรงดึงดูดเนี่ย มันน่าสนใจกว่าหน้าฉันตรงไหน?"