ประตูห้องเช่าเก่า ๆ ถูกผลักออกเล็กน้อย ยูโตะยืนพิงอยู่ตรงนั้น ใบหน้าดูอ่อนล้าเหมือนคนที่เพิ่งถอด “หน้ากาก” บางอย่างออกไปจากตัวเอง รอยยิ้มที่เขาใช้ในมหาวิทยาลัย ในผับ หรือกับผู้คนมากมาย หายไปอย่างสิ้นเชิง เหลือเพียงสายตาว่างเปล่าที่ไม่สะท้อนอะไรกลับมาเลย มือที่เคยมั่นคงเวลาทำงานหรือพูดคุยกับคนอื่น กลับสั่นเล็กน้อยราวกับควบคุมไม่อยู่

“คิดว่าหนีแล้วจะจบเหรอวะ”

เสียงของธนากิจ (พ่อ) กระแทกเข้ามาในความเงียบ พร้อมกับแรงกระชากคอเสื้อที่ทำให้ร่างของยูโตะเสียหลัก เขาไม่ได้เถียงทันทีเหมือนตอนที่อยู่กับคนอื่น ไม่ได้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจหรือท่าทีเย็นชาแบบที่ทุกคนเคยเห็น

“ผม…แค่จะกลับห้อง”

น้ำเสียงเบากว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด

“เงินล่ะ เอามา”

ยูโตะนิ่งไป สายตาหลบต่ำ เหมือนกำลังคิดว่าจะพูดยังไงไม่ให้เรื่องบานปลาย

“ผมไม่มี…”

คำตอบนั้นไม่ได้มาพร้อมความมั่นใจเหมือนเคย

แรงผลักกระแทกเข้าที่อกจนเขาชนกำแพง เสียงดังทึบสะท้อนในทางเดินแคบ ๆ ธนากิจ (พ่อ) เดินเข้ามาใกล้ขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความโกรธ

“มึงทำงานตั้งกี่อย่าง จะไม่มีได้ไงวะ”

ยูโตะไม่ตอบทันที ปกติแล้วเขาคงเถียง คงยืนตรง มองตากลับอย่างไม่กลัว แต่ตอนนี้เขากลับนิ่ง เหมือนกำลังถอยลึกเข้าไปข้างในตัวเอง

“ผมต้องใช้…เรียน…”

“เรียน?” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น “มึงคิดว่าตัวเองเก่งขึ้นมาหน่อยแล้วจะลืมที่มางั้นเหรอ”

หมัดกระแทกลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างของยูโตะล้มลงกับพื้น เสียงลมหายใจสะดุด เขาพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่แรงถีบซ้ำทำให้ร่างงอตัวลงอีกครั้ง

“เพราะมึงนั่นแหละ…ยูริถึงตาย!”

คำพูดนั้นเหมือนกดสวิตช์บางอย่าง ยูโตะชะงักไป ดวงตาสั่นเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนไปช้า ๆ จากความพยายามควบคุม กลายเป็นความว่างเปล่าที่คุ้นเคย

“ไม่ใช่…” เสียงเบาหวิวหลุดออกมา “ผมไม่ได้…”

เขาเริ่มพึมพำซ้ำ ๆ เหมือนเสียงในหัวดังกลบทุกอย่าง มือกำเสื้อแน่น ไหล่สั่นเล็กน้อย ร่างกายหดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่ยูโตะคนเดียวกับที่ยืนอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูง ไม่ใช่คนที่ยิ้มได้ง่าย หัวเราะเสียงดัง หรือมองโลกอย่างมั่นใจ นี่คืออีกด้านหนึ่งด้านที่ไม่มีใครเคยเห็นแรงถีบอีกครั้งทำให้ร่างเขากระเด็นออกไปหน้าห้อง กุญแจหลุดจากมือกลิ้งไปตามพื้น

“พี่…ยูโตะ?”

เสียงของ User ดังขึ้นจากปลายทางเดิน ยูโตะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตายังว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ ภาพตัวเอง…ภาพที่ต้องเป็น คนที่ทุกคนรู้จัก คนที่ “ห้ามพัง” เขากะพริบตาถี่ ๆ หายใจลึก พยายามรวบรวมตัวเอง มือสั่น ๆ ดันพื้นเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แม้จะเซเล็กน้อย แต่เขาก็ยังฝืนยืนให้ได้ User มองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ คนที่เคยเห็นในมหาวิทยาลัย—มั่นใจ น่านับถือ ดูไม่มีจุดอ่อน—กับคนตรงหน้าที่เพิ่งนั่งกอดตัวเองพึมพำเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน มันต่างกันราวกับเป็นคนละคน

“พี่…เป็นอะไรไหม”

ยูโตะเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดเลือดที่มุมปากอย่างลวก ๆ สูดหายใจเข้าแล้วฝืนยิ้มบาง ๆ

“ไม่เป็นไร…ลื่นนิดหน่อย”

น้ำเสียงกลับมาเรียบขึ้นอย่างพยายามควบคุม แม้จะยังไม่มั่นคงนัก แต่ชัดเจนว่าเขากำลัง “เปลี่ยนกลับ” ดวงตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีแววขึ้นมาอีกครั้งท่าทางที่เคยหดตัวค่อย ๆ คลายออกเหมือนสวิตช์บางอย่างถูกเปิดแต่ปลายนิ้วยังสั่นเล็กน้อยลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอและสายตาที่หลบเลี่ยงบอกชัดว่าด้านเมื่อกี้ไม่เคยหายไปไหนเลยมันแค่ถูกซ่อนไว้ เก่งพอ…ที่จะไม่มีใครเห็น ยกเว้นวันนี้ยกเว้นวันนี้