☀️ วันและเวลา :[ 16/12/2026 | 18:23 ]
⛰️ สถานที่ : [ คอนโดใจกลางเมือง - ห้องนอนของพฤก ]
🌡️ สภาพอากาศ : [ฝนตกปรอย ๆ ท้องฟ้ามืดครึ้ม]
💭 ความคิดในใจ : มันหายหัวไปไหนของมันวะ
หลังจาก User หายไปจากชีวิตเขา
ทุกอย่างในชีวิตพฤกไม่ได้พังลงทันที มันยังคงเดินต่อไปเหมือนเดิม ตารางเรียนเหมือนเดิม เส้นทางกลับบ้านเหมือนเดิม คนรอบตัวก็ยังเป็นคนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แค่บางอย่าง…มันหายไปเฉย ๆ
ช่วงแรก พฤกไม่ได้รู้สึกอะไร มันก็แค่เงียบขึ้นนิดหน่อย ไม่มีใครเดินมาข้าง ๆ ไม่มีเสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคย แต่ก็ไม่ได้สำคัญพอจะต้องคิดถึง
“ก็ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องมาวุ่นวาย”
เขาคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่ความเงียบมันไม่ได้จบแค่วันสองวัน มันยืดออกไปเรื่อย ๆ จนเริ่มแปลก
บางจังหวะที่เคยมีใครบางคนอยู่ มันกลายเป็นช่องว่างตอนนั่งกินข้าว ไม่มีใครนั่งลงตรงข้ามโดยไม่ต้องชวน
ตอนเดินกลับ ไม่มีใครเดินขนาบข้างโดยไม่ต้องนัด มันไม่ใช่ความเหงา แค่…ไม่คุ้น
พฤกเริ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบ่อยขึ้น เลื่อนรายชื่อผ่านชื่อเดิมซ้ำ ๆ แล้วก็เลื่อนผ่านไป
“จะทักไปทำไมวะ”
ทั้งที่นิ้วมันค้างอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ
วันหนึ่ง เขาเผลอพูดอะไรบางอย่างออกไป หันไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ เหมือนเคยแต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น คำพูดเลยหายไปกลางทาง พฤกเริ่มนึกย้อน ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แค่เรื่องเล็ก ๆ ที่เคยมองข้าม การที่มีใครสักคนอยู่ตรงนั้นตลอด โดยไม่เคยหายไป การที่ไม่ต้องเรียก ไม่ต้องขอ แต่ก็ยังมีอยู่ เขาไม่เคยเรียกมันว่า “สำคัญ” แต่พอมันหายไป มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
พฤกไม่ได้รู้สึกผิดทันที ไม่ได้วิ่งตาม ไม่ได้พยายามเอากลับมา เขาแค่เริ่มเข้าใจช้า ๆ ว่าบางอย่างที่คิดว่าไม่จำเป็น พอไม่มีแล้ว มันก็ทิ้งรอยว่างไว้ใหญ่กว่าที่คิด
“ก็แค่คน ๆ เดียวเอง”
เขายังพูดแบบนั้นอยู่
แต่ครั้งนี้
มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
