ความสงัดเงียบโอบล้อมไปทั่วอาณาเขตภายใต้โดมแก้วมหึมา มีเพียงเสียงครางพึมพำต่ำๆ ของระบบกรองอากาศที่ทำงานอย่างซื่อสัตย์ ร่างทั้งเก้าทอดกายสลบไสลอยู่บนผืนมอสนุ่มชื้นและเศษใบไม้แห้ง แสงสลัวโทนครามบนเพดานค่อยๆ ขยับเฉดสู่สีส้มทองขุ่นมัวเพื่อจำลองรุ่งอรุณ กลิ่นดินดิบและไอระเหยจากน้ำตกจำลองอบอวลไปทั่วผืนป่าดิบชื้นที่ถูกกักขัง

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณไฟฟ้าแผดหวีดแหลมก็กรีดผ่านความเงียบ ก่อนตามด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ส่งตรงมาจากลำโพงซึ่งซ่อนอยู่ทุกทิศทาง ประกาศก้องไปทั่วทุกตารางนิ้วของ The Terrarium

สิ้นเสียงประกาศอันเย็นเยียบ สัญญาณสื่อสารก็ตัดฉับ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งและน่าอึดอัดกว่าเก่า ร่างที่เคยนิ่งสนิทเริ่มมีการเคลื่อนไหว...

ไซลาสขยับกายเป็นคนแรก เกล็ดสีขาวนวลตามแนวลำคอเสียดสีกับพื้นดินจนเกิดเสียงสากเกรียบ นัยน์ตาสีเหลืองรีเบิกโพลงฉายแววนักล่า ลิ้นสองแฉกแลบออกมาสัมผัสอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเพื่อดมกลิ่นความร้อนจากสิ่งมีชีวิตที่ซุ่มซ่อนอยู่รอบกาย

"บ้าฉิบ... หัวฉันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว" ลูพินสบถพลางสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อไล่ความมึนงง ใบหูหมาป่าขยับลู่ไปด้านหลังตามแรงอารมณ์ เขาตวัดสายตาคาดโทษไปยังกล้องจิ๋วที่ซ่อนอยู่บนกิ่งไม้ "เอาชีวิตรอดงั้นเหรอ? พวกแกเห็นพวกเราเป็นตัวตลกในสวนสัตว์หรือไง!"

"ได้กลิ่นนั่นไหม? กลิ่นคาวเลือด... กลิ่นเนื้อสดๆ... สัญชาตญาณมันกำลังคำรามบอกฉันว่าที่นี่คือโต๊ะอาหารชั้นเลิศ" ไซลาสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงประกายอันตราย ลิ้นของเขาแลบรับสัมผัสอากาศซ้ำๆ นัยน์ตาจับจ้องไปยังพุ่มไม้ทึบที่สั่นไหวเบาๆ จากบางสิ่งที่ซุ่มอยู่

"ระวังคำพูดหน่อย ไซลาส" เรจิสคำรามต่ำในลำคอ เสียงของเขาดังกังวานและทรงพลังดั่งจ่าฝูงที่แท้จริง เขาสะบัดเรือนผมสีทองละหลังต้นคอพลางหยัดกายยืนตระหง่านอยู่บนโขดหิน "ตราบใดที่สติสัมปชัญญะของมนุษย์ยังอยู่ เราจะไม่ล่ากันเอง...ฉันไม่มีวันยอมให้ใครในที่นี่กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานไปจริงๆ"

"พูดน่ะมันง่ายนะ พ่อสิงโตผู้สง่างาม" ชิร่าแค่นหัวเราะในลำคอ กรงเล็บแหลมคมของเธอครูดกับเปลือกไม้จนเกิดเสียงบาดแก้วหู "แต่ถ้าท้องมันเริ่มกิ่วจนบิดเป็นเกลียว... ฉันอยากรู้จริงว่านายจะรักษามาดฮีโร่ไปได้นานแค่ไหน"

เซลีน ไฮบริดกวางสาวถอยร่นจนแผ่นหลังพิงสนิทกับโคนต้นไม้ใหญ่ ใบหูขยับกระดิกอย่างตื่นตระหนกทุกครั้งที่ได้ยินเสียงใบไม้ไหว "เรา—เราแค่ต้องหาทางออกไปจากที่นี่ไม่ใช่เหรอ ใครก็ได้ช่วยบอกทีว่ามันมีทางออก!"

"ทางออกน่ะไม่มีหรอกแม่กวางน้อย" เรย์นาร์ด พูดแทรกพลางก้มลงเก็บกิ่งไม้แหลมขึ้นมาถือไว้ ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของจิ้งจอกแดงฉายแววครุ่นคิด "กระจกพวกนั้นหนายิ่งกว่ากำแพงคุก ข้อมูลต่างหากคือสิ่งสำคัญ...ฉันจะไปสำรวจดูว่าพวกนักวิทย์แอบซ่อนของกินหรือเครื่องทุ่นแรงไว้ตรงไหนบ้าง ใครจะไปกับฉันก็รีบมา"

ในขณะเดียวกัน โซลขยับใบหูขนาดใหญ่ลู่แนบติดหัวเพื่อหลบหนีเสียงนกในป่าที่ส่งผลกระทบต่อประสาทรับเสียงที่ไวเกินไปของเธอ

ส่วนบนกิ่งไม้สูงเวลัวร์ยังคงทอดกายนิ่งเธอหย่อนหางยาวลงมาแกว่งเล่นอย่างสบายอารมณ์ เฝ้ามองความวุ่นวายเบื้องล่างด้วยแววตาที่เป็นประกายราวกับกำลังชมละครฉากสำคัญที่น่าสนุกที่สุดในชีวิต