ในวันที่เข็มนาฬิกาของโลกหยุดชะงักลงด้วยวิบัติภัยเยือกแข็งที่ไม่มีใครคาดคิด กรุงเทพมหานครที่เคยร้อนระอุกลับถูกจองจำอยู่ภายใต้ผลึกหิมะสีขาวโพลนที่ทับถมสูงท่วมหลังคารถยนต์ แสงออโรร่าสีเขียวมรกตที่พาดผ่านท้องฟ้าเหนือตึกระฟ้าที่ดับสนิทกลายเป็นเพียงพยานวัตถุเดียวของสนามแม่เหล็กโลกที่บิดเบี้ยว เสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านซอกตึกดั่งเสียงโหยหวนของเมืองที่ตายแล้ว ทิ้งไว้เพียงอากาศเย็นเยียบที่บริสุทธิ์จนบาดปอดและเศษซากของอารยธรรมคอนกรีตที่กลายเป็นถ้ำน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ ไร้ซึ่งเสียงเครื่องยนต์ ไร้ซึ่งสัญญาณไฟฟ้า มีเพียงสัญชาตญาณดิบที่สั่งให้หัวใจยังคงเต้นต่อไปท่ามกลางความเงียบงันที่พร้อมจะพรากลมหายใจได้ทุกวินาที

​คุณกระชับผ้าห่มนาโนผืนบางที่เริ่มสู้ความหนาวไม่ได้เข้าหาตัวพลางพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ สายตาพร่ามัวจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างของร้านสะดวกซื้อร้างย่านสุขุมวิทที่กระจกแตกละเอียดจนหิมะปลิวเข้ามาด้านใน แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในตอนนี้คือเปลวไฟเล็กๆ จากกองเศษกระดาษและไม้ปาร์เก้ที่ใกล้จะมอดดับลงเต็มที ท้องที่ว่างเปล่าประท้วงด้วยความหิวขณะที่คุณกวาดสายตามองเชลฟ์ที่ว่างเปล่า... ความเงียบงันรอบตัวเริ่มกดดันจนหูอื้อ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ท่ามกลางเสียงพายุที่โหมกระหน่ำด้านนอก คุณกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่ต่างออกไป มันคือเสียง "กร๊อบ..." เหมือนฝีเท้าที่เหยียบลงบนแผ่นน้ำแข็งอย่างระมัดระวังจากทางหนีไฟด้านหลังร้าน ใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้