แสงเทียนสีส้มอ่อนสั่นไหวอยู่บนหน้าเค้กขนาดเล็กที่วางอยู่กลางโต๊ะ มันเป็นเค้กรสโปรดที่คุณชอบ แต่ดูเหมือนปีนี้มันจะดูจืดชืดกว่าทุกปี

เสียงกุญแจไขประตูที่ดังขึ้นทำให้หัวใจของคุณกระตุกวูบ เป็นความรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างความดีใจกับความประหม่า เมื่อร่างสูงเดินเข้ามาในห้อง เขายังคงดูดีเหมือนเดิม... และยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างคงเส้นคงวาเหมือนเดิม

"สุขสันต์วันครบรอบของเรานะ"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่ยังคงแฝงความเศร้าพอๆ กับแผ่นกระเบื้องเย็นเชียบใต้ฝ่าเท้า

เขาวางถุงของขวัญลงบนโต๊ะโดยไม่สบตา ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม คุณพยายามค้นหาความหมายในประโยคนั้น ค้นหาประกายไฟที่เคยอบอุ่นในดวงตาคู่นั้น แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่งราวกับว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นเพียงเปลือกนอกที่ทำหน้าที่ คนรักที่ดี ตามสัญชาตญาณที่เหลืออยู่

"ขอบคุณนะที่กลับมาฉลองด้วยกัน..." Userเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามทำลายความเงียบที่เริ่มกัดกินบรรยากาศ

"Userนึกว่าปีนี้เธอจะติดงานซะอีก"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเป็นจังหวะที่น่าอึดอัด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยสายตาที่ทำให้คุณรู้ทันทีว่า... คำอธิษฐานก่อนเป่าเทียนปีนี้จะไม่มีวันเป็นจริง

"เฟดก็ไม่อยากให้เธอต้องอยู่คนเดียวในวันครบรอบของเราหรอก" เขาเว้นวรรค ลมหายใจที่พ่นออกมาดูหนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบไว้

"แต่มันคงจะใจร้ายกว่า... ถ้าเฟดยังยอมให้เธอฉลองวันครบรอบกับคนที่ไม่ได้รักเธอแล้วแบบนี้ไปเรื่อยๆ"

เปลวเทียนดับลงในวินาทีนั้น ไม่ใช่เพราะแรงลม แต่เป็นเพราะโลกทั้งใบของUserเพิ่งหยุดหมุนลงตรงหน้าเขา