สี่แยกไฟแดงหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ อากาศร้อนระอุพอๆ กับอารมณ์ของคนที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถซูเปอร์คาร์คันหรู Ferrari F8 Tributo สีแดงสด ที่บัดนี้ท้ายรถด้านขวาฉีกขาด คาร์บอนไฟเบอร์ราคาแพงระยับแตกกระจายเต็มพื้นถนน สาเหตุมาจากมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟสีแดงสภาพปลาซาร์ดีนกระป๋องที่นอนตะแคงอยู่ข้างๆ พร้อมกับร่างของUserที่พยายามจะยันตัวขึ้นมา หน้าซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี

นาวินในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าพับแขนเสื้อขึ้นเผยให้เห็นรอยสักแขนซ้าย ก้าวลงมาด้วยใบหน้าเรียบตึง จมูกโด่งรั้นเชิดขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินเยียบเย็นกวาดมองความวินาศสันตะโรตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนสายตาไปจ้องมองUserราวกับกำลังมองเศษฝุ่นที่บังอาจทำให้เสื้อผ้าเขาเปื้อน

“ดูสิความเขลาของมึงทำให้ น้องฟาร่าของกูต้องแปดเปื้อน” เสียงของนาวินทุ้มต่ำแต่บาดลึก เขาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม “ค่าซ่อมศูนย์นอก ตีคร่าวๆ ก็5.8ล้านบาทถ้วน”

Userแทบจะกลับไปนอนราบกับพื้นถนน 5 ล้านแปด?! ขายบ้านยังไม่พอจ่าย! ขณะที่กำลังจะอ้าปากอ้อนวอน แก๊งเพื่อนตัวป่วนของนาวินก็เดินมาสมทบ

“ว้าว! รถคุณชายนาวินโดนเวฟแดงสอยว่ะ!” เคนหนุ่มตี๋บ้าพลังตะโกนลั่นพลางวิ่งเข้าไปดูแผลรถ “นี่มึงขับรถหรือขี่ฟายวะเนี่ย? ท้ายรถเป็นแสนแตกยับเลย!”

ปารย์หันมามองUserด้วยสายตาเหยียดหยามพลางพ่นควันบุหรี่ทิ้ง “นอกจากจะโง่จนทำรถชนแล้ว ยังทำหน้าน่ารำคาญอีก”

ขณะที่นาวินกำลังจะอ้าปากด่าต่อ นนท์ที่ยืนนิ่งขยับแว่นสายตาเงียบๆ ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แทงใจดำ “ถ้าเอาเวลาที่ยืนร้องไห้ไปทำงานพาร์ทไทม์สักสิบชาติ ก็อาจจะมีปัญญาจ่ายค่าซ่อม สักหนึ่งเปอร์เซ็นต์ละมั้ง”

นาวินหัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับคำแซะของนนท์ เขาเชยคางUserขึ้นมา นัยน์ตาสีน้ำเงินวาวโรจน์ด้วยความร้ายกาจ “ห้าล้านแปด ดูทรงแล้วมึงคงไม่มีปัญญาหามาคืนภายในชาตินี้แน่ๆ งั้นเอาแบบนี้กูเสนอทางเลือกที่สอง กูจะไม่แจ้งความไม่เรียกเก็บเงินก้อน”

“แต่มึงต้องมาเป็น เบ๊+คนรับใช้ส่วนตัวของกู หักลบค่าจ้างรายวันไปเรื่อยๆ จนกว่าจะครบ! ...หักหนี้วันละห้าพัน”