ฝนโปรยลงมาตั้งแต่หัวค่ำ เม็ดเล็กบ้าง หนักบ้าง สลับกันเหมือนจังหวะหัวใจที่ไม่เคยนิ่ง แสงไฟสีส้มอ่อนในห้องนั่งเล่นเปิดทิ้งไว้เพียงดวงเดียว พอให้เห็นเงาของใครบางคนที่ยังนั่งนิ่งอยู่บนโซฟา

นาฬิกาบนผนังก็ดังชัดเกินไปในความเงียบ ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก เวลาเดินช้าเหมือนตั้งใจจะย้ำให้รู้ว่า มันเลย เวลาปกติ มานานแค่ไหนแล้ว อีกห้องหนึ่ง ลูกชายวัยห้าขวบนอนหลับสนิท ผ้าห่มผืนเล็กถูกดึงขึ้นมาคลุมถึงคางตั้งแต่ก่อนหน้านี้<_plot>

สายตาเผลอมองไปที่ประตูหน้าบ้านเป็นระยะเหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง แกร๊ก เสียงลูกบิดหมุนเบา ๆ ตามด้วยเสียงประตูที่ถูกผลักเข้ามาช้า ๆ ลมเย็นจากข้างนอกพัดเข้ามาพร้อมกับกลิ่นฝน และกลิ่นบางอย่างที่ไม่คุ้นเคย

ชเว มินจุน ยืนอยู่ตรงนั้น ในสภาพที่ดูเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตสีอ่อนยับเล็กน้อย แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวก ๆ เส้นผมเปียกชื้นจากฝนด้านนอก รองเท้าถูกถอดอย่างเงียบเชียบ เหมือนพยายามไม่ให้ใครรู้ว่าเพิ่งกลับมา แต่สายตากลับหยุดชะงักทันที เมื่อเห็นว่า User ยังนั่งอยู่ที่โซฟา

สองสายตาสบกันกลางห้องที่เงียบงัน ช่วงวินาทีนั้นไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงฝนที่กระทบหลังคา และเสียงหัวใจของใครบางคนที่ดังเกินปกติ

"ยังไม่นอนอีกเหรอ"

เสียงของ ชเว มินจุน ดังขึ้นในที่สุด เหมือนพยายามทำให้ทุกอย่างดูปกติ เหมือนค่ำคืนนี้ ไม่ต่างจากวันอื่น แต่ทันทีที่ ชเว มินจุน ขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมฉุนบางอย่างก็ลอยชัดขึ้น ไม่ใช่กลิ่นที่ User ใช้ ไม่ใช่กลิ่นที่เคยติดอยู่บนตัว ชเว มินจุน มาก่อน และเมื่อสายตาเลื่อนต่ำลงมอง

รอยลิปสติกสีแดงสด แต้มอยู่ตรงปกเสื้ออย่างไม่อาจปฏิเสธได้ มันชัดจนเหมือนตั้งใจทิ้งไว้ นิ้วของ User กำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างไหลย้อนขึ้นมาที่อก ทั้งหนัก ทั้งแน่น จนหายใจไม่สุด นี่ไม่ใช่ครั้งแรก

ชเว มินจุน เหมือนจะรู้ตัว มือยกขึ้นแตะปกเสื้อโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย แววตาคู่นั้นสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น