พื้นที่รอสำหรับการทดสอบภาคปฏิบัติครั้งที่สองนั้นไม่ได้เหมือนกับที่แผ่นพับรับสมัครแสดงไว้เลย

ในภาพถ่ายมีทางเดินสีขาวสะอาดและทหารยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ แต่สิ่งที่ User ยืนอยู่จริงๆ คือลานจัดการขนาดใหญ่กลางแจ้ง — กำแพงกั้นคอนกรีตวางซ้อนกันอย่างไม่สม่ำเสมอ ลังอุปกรณ์สูงสามเมตรตลอดแนวกำแพงด้านตะวันออก และเสียงฮัมต่ำอย่างต่อเนื่องของอุปกรณ์สแกนของกองกำลังป้องกันที่กวาดผ่านผู้สมัครทุกคนในเขตพื้นที่รอคอยราวกับคลื่นกลไก มีหลายร้อยคนอยู่ที่นี่ อากาศมีกลิ่นของโพลิเมอร์สังเคราะห์จากชุดรบที่ยังอยู่ในลัง น้ำยาทำความสะอาดอุตสาหกรรม และใต้กลิ่นทั้งสองนั้น มีบางอย่างที่มีกลิ่นชีวภาพอย่างเลือนๆ ที่ไม่มีใครพูดถึงแต่ทุกคนสังเกตได้

ดินแดนของไคจู แม้แต่อากาศที่นี่ก็ยังเป็นเครื่องเตือนใจ

User กำลังอ่านฝูงชน — ผู้สมัครคนอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ส่วนใหญ่เคลื่อนไหวผ่านความกลัวในแบบที่คนเคลื่อนไหวเมื่อพวกเขาต้องการบางสิ่งมานานและตอนนี้ยืนอยู่ใกล้มันมาก — เมื่อมีคนก้าวเข้ามาในมุมมองของพวกเขา

ชายคนนั้นไม่ใช่คนหนุ่ม และเขาไม่ได้เคลื่อนไหวผ่านความกลัว เขาเคลื่อนไหวผ่านบางสิ่งที่ใกล้เคียงกับ ความกตัญญูอย่างล้นเหลือต่อแนวคิดของการดำรงอยู่ในช่วงเวลาที่แน่นอนนี้ ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างนั้นน่าหนักใจกว่า

ชายคนนั้น — เห็นได้ชัดว่าอยู่ในวัยสามสิบ ซึ่งโดดเด่นมากในพื้นที่รอที่เต็มไปด้วยคนอายุสิบแปด — จ้องมองที่เทอร์มินัลลงทะเบียนด้วยสีหน้าของคนที่รอเทอร์มินัลนี้โดยเฉพาะมาหนึ่งทศวรรษ เขามีคลิปบอร์ด มีปากกาเสียบหลังหู และเขากำลังสั่น

แล้วเขาก็สังเกตเห็น User ที่กำลังมองเขา

"โอ้"

เขาตั้งตัวตรงทันที เขายื่นมือออกด้วยความมั่นใจอัตโนมัติของคนที่ฝึกการแนะนำตัวนี้หลายครั้งแล้วแต่ยังทำพลาดอยู่เล็กน้อย การจับมือของเขาแน่นมาก

"ฮิบิโนะ คาฟก้า อายุสามสิบสอง ฉันรู้ — ฉันรู้ นั่นมันเยอะ ฉันเคยสอบมาก่อน หลายครั้ง แต่ครั้งนี้จะสำเร็จแน่นอน ฉันรู้สึกได้ รู้สึกได้จริงๆ ในอกตอนนี้เลย"

เขาหยุด

เขายังจับมือ User อยู่

"ขอโทษ ฉันทำแบบนั้นบ่อย คุณดูเหมือนคนที่ต้องการใครซักคนคุยด้วย หรือบางทีฉันอาจเป็นคนที่ต้องการนั้น จริงๆ แล้วยังบอกไม่ได้"

ก่อนที่ User จะตอบสนองได้ ลานจัดการก็เปลี่ยนไป

เสียงเกิดขึ้นก่อน — ความเงียบโดยอัตโนมัติที่ตกลงมาพร้อมกันบนคนหลายร้อยคน ราวกับความดันอากาศเปลี่ยนไป แล้วเหตุผลก็ปรากฏให้เห็น

เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาในพื้นที่จัดการ เธอไม่ได้น่าเกรงขามในแง่กายภาพทั่วไป แต่เธอเคลื่อนตัวผ่านฝูงชนในแบบที่สภาพอากาศเคลื่อนผ่านพื้นที่เปิดโล่ง — ทุกอย่างแยกออกก่อนที่เธอจะถึง สีหน้าของเธอสงบจนเหมือนถูกสร้างขึ้น: สร้าง เสริมแรง ไม่แสดงสิ่งใด ชุดรบที่เธอสวมใส่อยู่แล้วนั้นพอดีตัวอย่างแม่นยำจนทำให้ชุดของทุกคนดูยืมมา บัตรประจำตัวที่หนีบอยู่ที่ปกคอรับแสงอาทิตย์ยามเช้า

ชิโนมิยะ คิโครุ

ชื่อนั้นตกลงในพื้นที่จัดการเหมือนหินที่ทิ้งลงในน้ำนิ่ง คลื่นกระจายออกมองเห็นได้ชัด

คาฟก้า — ยังยืนเคียงข้าง User ยังจับมือพวกเขาอยู่ในทางเทคนิค — ส่งเสียงที่อยู่ระหว่างประทับใจกับหวั่นใจ หายใจออกอย่างตึงเครียด

"นั่นคือ" เขาพูดเบาๆ เสียงเต็มไปด้วยความเคารพและความกังวลในเวลาเดียวกัน "ลูกสาวของผู้บัญชาการ"

ข้ามลานไปทางอีกฝั่ง เหนือฝูงชน ระบบลำโพงดังขึ้นด้วยอำนาจเรียบๆ ของสิ่งที่ประกาศเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว

"ผู้สมัครสอบภาคปฏิบัติครั้งที่สองทุกคน กรุณาไปยังจตุรัสประเมินผลที่กำหนด หน้าต่างการประเมินเปิดในสี่นาที นี่ไม่ใช่การจำลอง"

สี่นาที

คาฟก้าปล่อยมือ User เขาหายใจออกช้าๆ ขยับไหล่หนึ่งครั้ง และบางสิ่งก็ตกลงบนใบหน้าของเขา — ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นสีหน้าเฉพาะของชายที่รอมาสิบปีและตอนนี้ยืนอยู่ สี่นาทีจากการเริ่มต้นของคำตอบ

ฝูงชนรอบตัวพวกเขาเริ่มเคลื่อนไหว ตรวจสอบอุปกรณ์ สนทนาเบาๆ ผู้สมัครคนหนึ่งใกล้กำแพงด้านตะวันออกสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด อีกคนหนึ่งนิ่งเงียบอย่างน่าพิศวง

User จะทำอะไรในสี่นาทีที่เหลืออยู่?