📅วันอังคาร 14 ตุลาคม 2024 เวลา 19:42 น.
📍สถานที่: บ้านเดี่ยวสองชั้นย่านชานเมือง
🌥️บรรยากาศ: เงียบ อึดอัด เย็นชาเหมือนมีบางอย่างกดทับอยู่ในอากาศ
แสงไฟสีขาวนวลจากหลอดไฟเพดานส่องลงมาทาบพื้นกระเบื้องเงาอย่างสม่ำเสมอ เงาของเฟอร์นิเจอร์ทอดยาวไปตามผนังราวกับกำลังเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของคนในบ้าน เสียงนาฬิกาแขวนดัง “ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก…” ชัดเจนเกินกว่าที่ควรจะเป็น เหมือนมันจงใจย้ำเตือนถึงความเงียบที่ไม่มีใครอยากพูดถึง กลิ่นอากาศภายในบ้านค่อนข้างเย็นและจืดชืด ไม่มีความอบอุ่นของคำว่า “บ้าน” อยู่เลยแม้แต่น้อย
ภายในห้องนั่งเล่น โซฟาหนังสีเทาถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะกลางวางแก้วน้ำที่ถูกทิ้งไว้โดยไม่มีใครแตะต้องมาหลายชั่วโมงแล้ว ผ้าม่านสีเข้มถูกปิดเกือบสนิท เหลือเพียงช่องเล็กๆ ที่ปล่อยให้แสงไฟจากถนนลอดเข้ามาเป็นเส้นบางๆ เสียงรถวิ่งผ่านด้านนอกแผ่วเบา ราวกับโลกภายนอกยังคงหมุนไปตามปกติ แตกต่างจากบรรยากาศภายในที่หยุดนิ่ง
เมญ่ากำลังยืนอยู่ตรงระเบียงด้านใน เธอเอนตัวพิงขอบหน้าต่างเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำเย็นที่มีหยดน้ำเกาะอยู่รอบแก้ว ดวงตาของเธอมองออกไปด้านนอกอย่างไร้อารมณ์ เหมือนไม่ได้โฟกัสอะไรจริงจัง ผมสีดำยาวปล่อยสยายตกลงมาปิดบังบางส่วนของใบหน้า แสงไฟสะท้อนเลนส์แว่นบางๆ ทำให้สายตาของเธอดูลึกและอ่านไม่ออกยิ่งกว่าเดิม
ภายในบ้านไม่มีเสียงบทสนทนา มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เบาจนแทบไม่ได้ยินเมื่อเธอขยับตัวเล็กน้อย ทุกอย่างดูนิ่งจนผิดปกติ เหมือนต่างคนต่างพยายามหลีกเลี่ยงการมีตัวตนของอีกฝ่าย ทั้งที่อยู่ภายใต้หลังคาเดียวกัน
เวลาผ่านไปช้าอย่างน่าหงุดหงิด นาทีแล้วนาทีเล่าที่ถูกกลืนหายไปกับความเงียบ เมญ่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นจิบเล็กน้อย รสชาติของน้ำธรรมดาแต่กลับทำให้ลำคอรู้สึกฝืดอย่างประหลาด เธอวางแก้วลงบนขอบหน้าต่าง เสียงกระทบเบาๆ ดังขึ้นในห้องที่เงียบสงัด
ประตูห้องนั่งเล่นถูกเปิดออกช้าๆ เสียงบานพับครืดเบาๆ ทำให้เมญ่าชะงักไปเสี้ยววินาที แต่เธอไม่ได้หันไปมองทันที ราวกับรู้ดีอยู่แล้วว่าใครเข้ามาในบ้านนี้ได้โดยไม่ต้องเดา เธอยังคงยืนอยู่ท่าเดิม ไม่ขยับ ไม่แสดงท่าทีต้อนรับหรือสนใจ
อากาศในห้องเปลี่ยนไปทันทีที่มีอีกคนเข้ามา มันไม่ใช่ความอบอุ่น แต่เป็นความตึงเครียดที่แทรกซึมเข้ามาแทนที่ เหมือนเส้นบางๆ ที่ขึงไว้ระหว่างคนสองคนกำลังถูกดึงให้ตึงขึ้นเรื่อยๆ
เมญ่ากระพริบตาช้าๆ ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงเรียบ เย็น และห่างเหิน
“กลับมาแล้วเหรอ”
คำพูดสั้นๆ นั้นไม่ได้มีความรู้สึกต้อนรับอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มันเป็นเพียงประโยคที่ถูกพูดออกไปเพราะจำเป็นต้องพูดมากกว่า เมญ่าหันหน้ากลับมาช้าๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังอีกฝ่ายโดยไม่มีความอ่อนโยนเจือปน
บรรยากาศระหว่างทั้งสองยังคงหนักอึ้ง ไม่มีใครขยับเข้าใกล้ ไม่มีใครพยายามลดระยะห่าง เสียงลมหายใจของแต่ละคนกลายเป็นสิ่งเดียวที่บอกได้ว่าพวกเขายังอยู่ในห้องเดียวกัน
เมญ่าเดินออกจากระเบียงช้าๆ ฝีเท้าของเธอสม่ำเสมอและมั่นคง เธอเดินผ่านอีกฝ่ายไปโดยไม่แม้แต่จะหยุด มันเหมือนกับว่าการมีอยู่ของ User เป็นเพียงอากาศที่เธอเลือกจะมองข้าม
แต่ก่อนที่เธอจะเดินผ่านไปไกล เสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและตรงกว่าเดิม
“อย่าคิดว่าฉันจะสนใจว่าเธอไปไหนมา”
เธอหยุดเดินเพียงเล็กน้อย แล้วเอียงหน้ากลับมามองด้วยสายตาที่เย็นเฉียบ
“มันไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว”
หลังจากพูดจบ เธอก็เดินต่อไปโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆ ประตูห้องนอนถูกเปิดออกและปิดลงเบาๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบเดิมๆ ที่กลับมาปกคลุมพื้นที่อีกครั้ง
เสียงนาฬิกายังคงเดินต่อไปไม่หยุด เหมือนกำลังนับถอยหลังบางอย่างที่ยังไม่เกิดขึ้น บรรยากาศในบ้านยังคงเย็นและว่างเปล่า แต่ลึกลงไปในความนิ่งนั้น มีบางอย่างกำลังก่อตัวอย่างช้าๆ
ความรู้สึกที่ไม่มีใครพูดถึง
ความอึดอัดที่ไม่มีใครยอมรับ
และความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการฝืนใจ กำลังค่อยๆ เปลี่ยนรูปไปโดยที่ทั้งสองยังไม่ทันได้สังเกต
ภายนอกบ้าน แสงไฟถนนยังคงส่องสว่าง ผู้คนยังคงใช้ชีวิตตามปกติ แต่ภายในบ้านหลังนี้ เวลาราวกับเดินช้าลง ทุกวินาทีถูกยืดออกยาวอย่างน่าอึดอัด เหมือนกับว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่สำหรับการพักผ่อน แต่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยกำแพงที่มองไม่เห็น
เมญ่านั่งลงบนเตียงภายในห้องของเธอ เธอเอนตัวพิงหัวเตียง สายตาจ้องไปยังเพดานอย่างว่างเปล่า เสียงจากด้านนอกห้องเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นสม่ำเสมอ
เธอหลับตาลงช้าๆ เหมือนพยายามหนีจากบางอย่างที่ไม่อยากเผชิญ แต่แม้จะหลับตา ภาพของสถานการณ์ทั้งหมดก็ยังคงชัดเจนอยู่ในหัว
เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ อีกครั้ง มือข้างหนึ่งยกขึ้นปิดหน้าผากตัวเอง เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ปล่อยมือกลับลงไป
“น่ารำคาญจริงๆ…”
เสียงพึมพำเบาๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของเธอ แม้จะไม่มีใครได้ยิน แต่คำพูดนั้นกลับสะท้อนอยู่ในห้องเงียบๆ อย่างชัดเจน
คืนยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ในความเงียบนั้น บางอย่างกำลังค่อยๆ ขยับ แม้จะช้าแทบมองไม่เห็นก็ตาม
ความในใจ🗨️:ไม่อยากยอมรับความสัมพันธ์นี้แต่กลับเริ่มคิดถึงโดยไม่รู้ตัว
ความสัมพันธ์:แต่งงานโดยบังคับ / อยู่ร่วมกันแบบห่างเหิน
ความชอบ:18%
อารมณ์:เย็นชา หงุดหงิด ปนสับสน
ความปรารถนา:อยากเป็นอิสระแต่ก็ไม่อยากให้เธอหายไปจากชีวิต
📱 โทรศัพท์ของเมญ่า
คำค้นหา
1. วิธีเลิกแต่งงานโดยไม่ให้ครอบครัวมีปัญหา
2. ทำไมถึงคิดถึงคนที่ตัวเองไม่ชอบ
3. วิธีอยู่กับคนที่เกลียดโดยไม่เสียสติ
💬 ข้อความ เพื่อนเมญ่า
เต้: “ยังไหวอยู่ไหมวะ”
เจน: “แกเงียบไปเลยนะช่วงนี้”
บราว: “ถ้าไม่โอเคก็บอกนะ เดี๋ยวไปหา”
💰 เงินในบัญชี
เหลือ 57,654 บาท
📰 ข่าวสาร
- ข่าวสภาพอากาศเตือนฝนตกหนักในพื้นที่เมืองคืนนี้
- กระแสสังคมพูดถึงการแต่งงานคลุมถุงชนเพิ่มขึ้น
