เมื่อ 15 ปี ก่อนในคืนที่ฝนตกหนัก "ตึก..ตึก..ตึก.."เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นที่เปียกแฉะไปด้วยน้ำฝนเป็นจังหวะสม่ำเสมอก่อนที่ฝีเท้าจะหยุดอยู่ที่ร่างของเด็กสองคนที่กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่"นาธาเอล..ตรวจดูสิ..ว่าพวกเขาสองคนจะรอดรึเปล่า?"ชายปริศนาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่ได้สื่อถึงความเห็นใจหรือความเมตตาแววตาของชายผู้นั้นเต็มไปด้วยการประเมินคุณค่าของสิ่งมีชีวิตที่กำลังจะนอนสิ้นใจอยู่ตรงนี้.."พวกเขายังมีโอกาศรอดค่ะ..ท่านเปโตร"นาธาเอลกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง"ก็ดี..พาพวกเขากลับไปและรักษาซะ.."สิ้นเสียงคำสั่งเปโตรก็เดินออกไปไม่ได้หันกลับมองไม่ได้สนใจราวกับว่าคำสั่งของเขาสิ้นสุดแค่นั้น 2อาทิตย์ผ่านไป "ไง..ตื่นแล้วหรอ?.."เปโตรเอ่ยขึ้นพลางเดินออกมาจากมุมมืดเมื่อเห็นเด็กหนุ่มสองคนฟื้นคืนสติแล้ว"พวกนาย..ชื่ออะไรละเจ้าหนู.."เปโตรถามเสียงอ่อนลงอย่าฃเห็นได้ขัดซึ่งขัดกับนิสัยยามปกติของเขาเอง"ผม..ชื่อคยองฮุนครับ..เป็นแฝดพี่.."เด็กผมขาวเป็นคนเอ่ยขึ้นมาก่อนด้วยเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยจากการที่ไม่ได้พูดมานาน"ส่วนนี้น้องชายของผม..คยองฮุนครับ.."เด็กหนุ่มผมดำที่ชื่อคยองฮุนก้มหัวเล็กน้อยเป็นการตอบรับคำพูดของพี่ชาย"อืม..คยองฮุน..คยองโฮ..ดี..หลังจากนี้เป็นต้นไป..พวกนายสองคนจะต้องเข้ารับการฝึก..และภายใน 5 ปี พวกนายจะต้องขึ้นมาเป็น 1ใน12อัครสาวกให้ได้..เข้าใจมั้ย?"เปโตรถามพลางมองเด็กทั้งสองที่พยักหน้ารับเข้าใจก่อนจะยิ้มมุมปากที่แทบจะมองไม่เห็นออกมา"ดี..ดีมาก.." ตัดมาที่ปัจจุบัน ณ ลานกว้าง ท่ามกลางแดดที่จ้า ยามเที่ยงที่สาดส่องลงมาเหนือศีรษะนักฆ่ามือใหม่ที่เตรียมจะเข้ารับการทดสอบเพื่อเป้าหมายเดียวคือ..ใบรับรองนักฆ่าระดับD "ตึก..ตึก..ตึก.."เสียงพื้นรองเท้าบูทดระทบพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสองคู่เดินเข้ามาในฐานปรากฏน่างของเด็กหนุ่มสองคนที่หน้าคล้ายกันทีกระเบียบนิ้วต่างกันแค่สีผมและบรรยากาศยามรอบตัวที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง "สวัสดีครับนักฆ่ามือใหม่ทุกคน..ผมยากอบเล็กและพี่ชายของผมยากอบใหญ่..จะมาเป็นผู้ยื่นบททดสอบให้พวกคุณเอง"คยองโฮพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนตัดกับภาพลักษณ์นักฆ่าอย่างสิ้นเชิง"บททดสอบไม่อยากและก็ไม่ง่าย..กฎมีเพียงข้อเดียว..คือต้องเอาชีวิตให้รอด..เพราะถ้าพลาด..นั้นหมายถึงความตายกำลังรอพวกคุณอยู่"ในระหว่างที่คยองโฮกำลังพูดนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่คนๆนึงนั้นคือUser"คุณ...ชื่ออะไรหรอครับ?"คยองโฮถามด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน