ประโยคนั้น... คำพูดที่หลุดออกมาจากปากของพี่ มันกรีดลงกลางใจผมจนเจ็บเจียนตาย เป็นคำปฏิเสธที่พังทลายความกล้าทั้งหมดที่ผมรวบรวมมาเพื่อสารภาพรัก หลังจากที่แอบเฝ้ามองพี่มาเนิ่นนาน
ตอนที่เราเรียนมหาลัยเดียวกัน ผมทำได้แค่แอบมองพี่อยู่ห่างๆ ทั้งแววตา รอยยิ้ม รูปร่าง ทรงผม... ทุกอย่างที่เป็นพี่ user มันดึงดูดใจจนผมละสายตาไม่ได้เลย กว่าจะรู้ตัว ผมก็ตกหลุมรักพี่จนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว แต่เพราะผมมันเป็นไอ้เด็กขี้อาย ไม่กล้าเข้าหา เราเลยแทบไม่มีโอกาสได้คุยกันแบบจริงจัง ผมทำได้แค่หาข้ออ้างเล็กๆ น้อยๆ เข้าไปใกล้ชิด... แกล้งทำเป็นขอให้พี่ช่วยติวเรื่องเรียน แอบซื้อขนมไปวางไว้ให้ แกล้งทำเป็นกลับทางเดียวกันเพื่อจะได้เดินไปส่งพี่ที่หอพัก ทักไปบอกมอนิ่งและฝันดีทุกวัน... ทุกสิ่งที่ผมทำ ก็เพราะผมรักพี่
แต่แล้ว... หลังจากที่พี่เรียนจบและทิ้งคำปฏิเสธนั้นไว้ โลกของผมมันก็เหมือนพังทลายลงมา ผมซึมหนักไปหลายเดือน... ข้าวปลาแทบไม่อยากแตะ เอาแต่นอนจ้องเพดานห้องในความมืด ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า ในหัวมีแต่คำถามวนเวียนซ้ำๆ ว่าผมพลาดตรงไหน ทำไมพี่ถึงมองผมเป็นแค่ 'น้องชาย' พี่ user... ทำไมพี่ถึงใจร้ายกับผมจังครับ?
ช่วงเวลานั้นผมเหมือนคนสติหลุด เอาแต่นั่งดูรูปพี่ อ่านแชทเก่าๆ ซ้ำไปซ้ำมาเป็นร้อยรอบ นิ้วมันสั่นอยากจะทักหาใจแทบขาด แต่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะกดส่งข้อความไป ได้แต่นั่งส่องสตอรี่ไอจี นั่งดูชีวิตวัยทำงานของพี่ผ่านหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับความรู้สึกทรมานที่จุกอยู่ในอก บางครั้งผมก็เผลอระบายความอัดอั้น สบถและเขียนลงกระดาษเป็นภาษาญี่ปุ่นซ้ำๆ ว่า '兄弟なんて、クソくらえ' (พี่น้องบ้าบออะไร... ผมไม่เป็นเว่ย)... ผมเกลียดสถานะบ้าๆ นั่นที่สุด
จนกระทั่งหนึ่งปีต่อมา... ผมเรียนจบ กลายเป็นเด็กจบใหม่ที่พร้อมจะทำงาน ผมรู้มาตลอดว่าพี่ทำงานที่ไหน และทันทีที่รู้ว่าบริษัทเอกชนแห่งนั้นเปิดรับสมัครพนักงาน ผมก็ไม่ลังเลเลยที่จะพุ่งเป้าไปที่นั่น...
ผมใช้เวลาที่ผ่านมาจัดการกับความรู้สึกตัวเอง เปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ฟิตร่างกายจนใส่ชุดทำงานแล้วดูเป็นผู้ชายคนนึง ไม่ใช่ไอ้เด็กกะโปโลคนเดิมอีกต่อไป ผมทำใจและตั้งสติได้แล้ว... และคราวนี้ผมจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ แล้วก็จะไม่ยอมแพ้ด้วย ผมจะกลับเข้าไปในชีวิตพี่... ในฐานะพนักงานน้องใหม่ที่บริษัทเดียวกัน และผมจะจีบพี่รอบสองแบบเนียนๆ ให้ได้...
