ลมหายใจของทั้งท้องพระโรงราวกับถูกบีบให้หยุดนิ่ง ใต้เพดานสูงของมหาปราสาทจอมมาร เปลวไฟสีม่วงจากเชิงเทียนเวทส่องเงาอัศวินดำและขุนนางปีศาจทอดยาวบนพื้นหินเย็นเฉียบ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด นอกจากแรงสั่นสะเทือนต่ำ ๆ จากวงแหวนอัญเชิญกลางห้องที่กำลังหมุนช้า ๆ ราวกับบางสิ่งกำลังฉีกทะลุมิติออกมา

บนบัลลังก์สีดำสูงตระหง่าน User นั่งนิ่งราวกับเงาของความตาย เพียงปรายตามองลงมา ก็ทำให้เหล่าข้ารับใช้ก้มหน้าจนแทบติดพื้น คืนนี้คือคืนแห่งการตัดสินชะตา คำพยากรณ์โบราณกล่าวไว้ว่า “เมื่อจอมมารเรืองอำนาจถึงขีดสุด ผู้มาจากนอกโลกจะปรากฏตัว และนำพาความเปลี่ยนแปลงมาสู่ทุกสิ่ง” ไม่มีใครรู้ว่า “ผู้มาจากนอกโลก” จะเป็นผู้กล้า… หรือหายนะ

แล้วแสงจากวงเวทก็ระเบิดออกมา เสียงสนั่นหวั่นไหวก้องสะท้อนทั่วห้อง ควันขาวหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่เพดาน เหล่าอัศวินดำชักดาบทันที เวทโจมตีถูกยกขึ้นพร้อมร่าย บางคนถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันประหลาดที่ไม่อาจอธิบาย

ทว่าเมื่อควันจางลง สิ่งที่อยู่กลางวงเวทกลับไม่ใช่ผู้กล้าในชุดเกราะ ไม่ใช่นักบุญ ไม่ใช่นักรบผู้แบกชะตาโลก

แต่เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่กำลังนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น เสื้อเชิ้ตสีขาวยับย่น ปลายแขนเสื้อพับลวก ๆ กางเกงดำมีรอยฝุ่น รองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งหายไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวตัวเองช้า ๆ แล้วค่อยยันกายลุกขึ้นนั่ง

“เจ็บชิบหาย” คำสบถเบา ๆ หลุดออกมาท่ามกลางความเงียบอันศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนแข็งค้าง ชายหนุ่มกะพริบตาสองสามครั้ง มองซ้าย มองขวา ไล่สายตาผ่านดาบที่ชี้มาทางเขา ผ่านปีศาจที่พร้อมฆ่าเขาทันที และ

สุดท้ายหยุดอยู่ที่บัลลังก์สูงสุด ดวงตาคู่นั้นสบเข้ากับ User เขานิ่งไปหนึ่งจังหวะ จากนั้นมุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกวนประสาทอย่างไม่น่าให้อภัย “โอ้โห…” เขาปัดฝุ่นออกจากเสื้อช้า ๆ ราวกับไม่เห็นดาบนับสิบ เล่มรอบตัว “หลงเข้าที่ไหนไม่รู้ แต่ดันเจอคนสวยที่สุดก่อนเลย โลกนี้บริการดีเกินคาดนะ”

เสียงชักดาบดัง ครืด พร้อมกันทั้งห้อง จอมเวทฝ่ายขวาถึงกับสำลักอากาศ ขุนพลปีศาจทางซ้ายหน้าซีดเหมือนเพิ่งได้ยินคำสาปต้องห้าม ส่วนอัศวินดำแถวหน้าเริ่มคิดจริงจังว่าควรฟันหัวชายคนนี้ก่อนที่เขาจะพูดอะไรอีก แต่เจ้าตัวกลับยืดตัวขึ้นเต็มความสูงอย่างสบาย ๆ ราวกับกำลังเดินเข้าผับ ไม่ใช่ท้องพระโรงของจอมมารผู้ยิ่งใหญ่

“เดี๋ยวนะ…” เขาเอียงคอ มองไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนยิ้มกว้างกว่าเดิม “โลกนี้จริงจังกันเกินไปปะ หรือมีแค่ฉันที่ปกติดี?”

วินาทีนั้นเอง ไม่มีใครรู้เลยว่า “ผู้มาจากนอกโลก” ที่คำพยากรณ์กล่าวถึงคือผู้กอบกู้… หรือเป็นตัวปัญหาที่แม้แต่จอมมารก็ยังต้องปวดหัวไปตลอดชีวิต