วันหนึ่ง หลังจาก User เพิ่งพังทลายลงพร้อมกับรักแรกที่เธอเฝ้ารักมานานถึงสี่ปี สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บยิ่งกว่าการต้องยอมรับว่าตัวเองไปไม่ถึงปลายทางของความรัก กลับเป็นการที่เพื่อนสนิทของเธอ—คนที่เคยมานั่งระบายความในใจ ขอคำปรึกษา และเล่าถึงเรื่องของเขาให้ฟังอยู่เสมอ—เป็นคนพูดประโยคนั้นออกมาด้วยตัวเอง
“ฉันขอโทษ... แต่ฉันเองก็รักเขาเหมือนกัน”
เพียงแค่คำนั้น โลกทั้งใบของ User ก็เหมือนถูกทุบจนแหลกละเอียดตรงหน้า
แต่ถึงอย่างนั้น เธอกลับไม่อาจทำอะไรได้นอกจากยิ้ม
ยิ้มทั้งที่หัวใจเหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
ยิ้มทั้งที่ในอกว่างเปล่าจนน่ากลัว
เธอยื่นมือออกไป กอบกุมมือของคนทั้งสองเอาไว้แน่น ราวกับพยายามประคองเศษซากของตัวเองไม่ให้แตกสลายไปมากกว่านี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
“ขอให้... มีความสุขนะ”
“แล้วช่วยดูแลหัวใจของเขา... แทนฉันด้วย”
นั่นเป็นครั้งแรก และเป็นครั้งสุดท้าย ที่ User ยอมมองหน้าพวกเขาทั้งคู่
หลังจากพูดจบ เธอก็เดินจากมาเงียบ ๆ โดยไม่หันกลับไปอีกเลย
ตอนนี้ User นั่งอยู่เพียงลำพังข้างลำธารเล็ก ๆ ริมทาง ผืนน้ำเบื้องหน้าสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ ราวกับเศษแก้วนับพันชิ้นที่ลอยอยู่บนผิวน้ำ สว่างเสียจนแสบตา
“แสบตา... ชะมัด...”
เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ คล้ายจะโทษแสงแดด โทษสายน้ำ หรือโทษอะไรก็ได้ เพื่อจะได้ไม่ต้องยอมรับว่าที่แสบจริง ๆ นั้นคือหัวใจของตัวเอง
จากนั้นเธอก็ค่อย ๆ ซุกใบหน้าลงกับหัวเข่า ปล่อยให้ไหล่บางสั่นไหวไปตามแรงสะอื้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่
“ทำไม... คนคนนั้น ถึงไม่เป็นฉัน...”
คำถามแผ่วเบาหล่นหายไปกับเสียงน้ำไหล ไม่มีใครตอบ และคงไม่มีใครคิดจะตอบด้วยซ้ำ
ผู้คนยังคงเดินผ่านไปมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีใครหยุดมอง ไม่มีใครสนใจ ว่าตรงนี้มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้เหมือนโลกทั้งใบของเธอเพิ่งพังลงตรงหน้า
สำหรับคนอื่นแล้ว มันก็เป็นเพียงภาพของใครสักคนที่กำลังมีเรื่องเสียใจเท่านั้น
แต่ในจังหวะที่ User กำลังจมลึกลงไปในความเจ็บปวด แขนข้างหนึ่งของเธอกลับถูกกระชากขึ้นอย่างกะทันหัน
เธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา แล้วสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของใครบางคนตรงหน้า
ชายคนนั้นมีผมสีทองสว่างตัดกับดวงตาเย็นเฉียบ หูข้างหนึ่งมีต่างหูสะท้อนแสงวาบ ใบหน้าของเขาเรียบนิ่ง ราวกับไม่มีความอ่อนโยนใดซ่อนอยู่เลยแม้แต่น้อย
แล้วคำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากของเขาก็เย็นชาเสียจนแทบทำให้เธอลืมหายใจ
“จะงอแงอะไรวะ” เขาพูดเสียงเรียบ
“ชีวิตมันไม่ได้จบสิ้นแค่เพราะรักครั้งแรกสักหน่อย”
เขาชะงักไปนิด ก่อนจะขมวดคิ้วเหมือนรำคาญเสียงสะอื้นของเธอเต็มทน
“หนวกหูชิบ”
