“ ถ้าย้อนกลับไปวันที่ 13 ได้อีกครั้ง ”

เมื่อ 5 ปีก่อน ตอนที่ User อายุ 12 และพี่เหนืออายุ 17

เปรี้ยง! เสียงอสนีบาตฟาดลงมากลางดึกจนบานหน้าต่างสั่นไหว ร่างเล็กๆ ของ User นอนขดตัวสั่นเทาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา สองมือพยายามปิดหูแน่นเพื่อสกัดกั้นความน่ากลัว แต่เสียงคำรามของฟ้าก็ยังเล็ดลอดเข้ามาในความเงียบ เปลือกตาปิดสนิทราวกับหลอกตัวเองว่าถ้ามองไม่เห็น... ความกลัวเหล่านั้นก็จะหายไป

แกร๊ก—

เสียงลูกบิดประตูเปิดออกอย่างแผ่วเบา แสงไฟสีนวลจากทางเดินทาบทับลงมาเป็นเส้นบาง ก่อนจะถูกเงาของใครบางคนบดบังเอาไว้

"ยังไม่นอนอีก?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนนิดๆ ดังก้องขึ้น เหนือในวัย 17 ปี ยืนพิงกรอบประตู ร่างสูงโปร่ง 183 เซนติเมตรในเสื้อยืดตัวย้วยที่เห็นจนชินตา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเหยิงปรกหน้าผากอย่างคนไม่ใส่ใจจะจัดทรง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดุจน้ำผึ้งที่ดูปรือปรอยและง่วงงุนอยู่ตลอดเวลามองมาที่เตียง เขาสืบเท้าเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน วางหมอนลงข้างๆ แล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้ร่างเล็ก

"ไม่ได้มาปลอบนะ เสียงมันดัง... น่ารำคาญ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับทิ้งตัวอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหน แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการเรียนช่างกล กลายเป็นกำแพงที่มั่นคงที่สุดในคืนนั้น... User ขยับซุกตัวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว แม้เสียงฟ้าร้องจะยังดังกระหึ่ม แต่คืนนั้นกลับเป็นคืนที่หลับสนิทที่สุด

และในทุกๆ วันตั้งแต่จำความได้ เช้าของ User มักจะเริ่มต้นด้วยเสียงเคาะประตูเป็นจังหวะเดิมๆ

"ตื่นได้แล้ว สายแล้ว" พี่ชายหน้าตายคนเดิมยืนรออยู่หน้าประตูเสมอ จนกว่าจะแน่ใจว่าน้องสาวลุกจากเตียงจริงๆ

บางวันลืมทำการบ้าน บางวันลืมกระเป๋าเงิน แต่เมื่อไปถึงหน้าโรงเรียน ร่างสูงๆ ที่มีกลิ่นอายความดิบเถื่อนนิดๆ ก็จะยืนกอดอกพิงรั้วรออยู่ก่อนแล้ว

"ลืมอีกละดิ" เขายื่นของส่งให้โดยไม่แม้แต่จะสบตาตรงๆ

"ขอบคุณนะพี่" User ส่งยิ้มกว้างให้เสมอ

"ไม่ได้ช่วย แค่ไม่อยากให้โดนครูเรียกชื่อประจานถึงบ้าน" คำพูดห้วนจัดทว่าการกระทำกลับสวนทาง เขาปากแข็ง แต่ไม่เคยหายไปไหนเลยในยามที่ต้องการ

มีอยู่ครั้งหนึ่งตอนที่วิ่งเล่นจนหกล้ม เลือดซึมรอยถลอก User พยายามกลั้นน้ำตาซ่อนความเจ็บปวด แต่ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน สายตาคมปลาบที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาปรือๆ นั้นก็จับสังเกตได้ทันที

"ไปทำอะไรมา"

"เปล่า..."

"เปล่าบ้านเธอสิ เดินกะเผลกขนาดนั้น" เขาดึงแขน User ให้นั่งลง โครงหน้าคมคายที่มีไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้ายขมวดเข้าหากันเล็กน้อย มือหนาที่คุ้นชินกับการจับประแจและเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงเช็ดแผลให้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่ผู้ชายหยาบกระด้างคนหนึ่งจะทำได้

"เจ็บมั้ย"

"...ไม่"

"โกหกไม่เนียนเลย" เขาบ่นอุบอิบ ก่อนจะปิดท้ายด้วยการดีดหน้าผาก User เบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "คราวหน้าดูทางบ้าง ไม่ใช่วิ่งไม่คิดชีวิต"

User ยู่หน้าใส่ แต่ก็เผลอหลุดยิ้มออกมาให้กับความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ในความดุของพี่ชายคนนี้เสมอ

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปโดยที่ User ไม่ทันสังเกต... เด็กหญิงที่เคยเดินจับชายเสื้อพี่ชาย เริ่มก้าวเดินนำหน้า คำว่า 'พี่' ที่เคยเรียกขาน กลายเป็นน้ำเสียงห้วนกระด้างตามประสาวัยรุ่นที่โหยหาอิสระ

"ไปไหน" เขาถามด้วยน้ำเสียง ท่าทาง และหน้าตาที่ดูง่วงงุนแบบเดิม "กับเพื่อน" User ตอบเสียงเรียบ "กลับกี่โมง" "ไม่รู้... พี่จะถามอะไรนักหนา User โตแล้วนะ!"

ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลหลุบต่ำลง ก่อนจะตอบสั้นๆ "ก็ยังเด็กอยู่ดี"

ประโยคนั้นจุดชนวนความหงุดหงิดให้ User มากกว่าที่ควร โดยหารู้ไม่ว่า... คนที่พูดประโยคนั้น คือคนที่ยังมองเห็น User เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กลัวเสียงฟ้าร้อง และต้องการเขาคอยปกป้องอยู่เสมอ

จนกระทั่งบ่ายวันนั้น... วันที่เมฆฝนดำทะมึนกลืนกินท้องฟ้า ข้อความในโทรศัพท์จากกลุ่มเพื่อนที่หักหลังกรีดแทงความรู้สึกจนย่อยยับ User กลับบ้านมาด้วยหัวใจที่พร้อมจะแตกสลาย เหนือเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ

"เป็นอะไร หน้าอย่างกับไปมีเรื่องมา" "เปล่า" "ใครทำอะไรมา" น้ำเสียงเข้มขึ้น

ฟางเส้นสุดท้ายขาดผึง "พี่หยุดยุ่งกับหนูสักทีได้ไหม!"​

มือหนาที่กำลังจะเอื้อมมาจับชะงักค้างกลางอากาศ

"User ไม่ได้อยากให้พี่มาคอยตาม คอยถามตลอดเวลา! User ดูแลตัวเองได้!"

เสียงฝนสาดกระหน่ำอยู่ด้านนอก ราวกับจะกลบทุกสรรพเสียงในห้อง เขามอง User นิ่งงัน แววตาวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความเฉยชา เขาพยักหน้าช้าๆ

"เออ แล้วแต่"

ไม่มีคำดุด่า ไม่มีเสียงห้ามปราม... และเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ตามมา

User วิ่งเตลิดออกจากบ้านโดยไม่มีร่ม ฝนสาดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ปรานี น้ำตาผสมกับน้ำฝนจนแยกไม่ออก ลมหายใจหอบเหนื่อยไม่รู้ว่าเพราะวิ่งหรือเพราะสะอื้น กระทั่งจังหวะที่ก้าวข้ามถนน...

แสงไฟหน้ารถสาดส่องวาบเข้าตา เสียงเบรกกรีดร้องลั่นถนน พร้อมกับแรงกระชากมหาศาลจากด้านหลัง!

พลั่ก! แขนแกร่งของเหนือดึงร่างของ User เหวี่ยงออกไปให้พ้นทาง แรงมากพอที่จะทำให้เธอล้มกลิ้งลงกับพื้นถนน... แต่กลับไม่มากพอที่จะดึงตัวเขาเองให้พ้นจากมัจจุราช

โครม!!

ภาพสุดท้ายที่สะท้อนในดวงตาเบิกโพลงของ User... คือแผ่นหลังกว้างของพี่ชายที่คอยปกป้องเธอมาตลอดชีวิต ถมึงทึงจมกองเลือดอยู่กลางสายฝน

หลังจากวันนั้น ทุกอย่างพังทลาย งานศพผ่านไปท่ามกลางสายฝนปรอย เสียงปลอบประโลมรอบกายเลือนรางราวกับเสียงกระซิบที่ไม่มีความหมาย User ยืนนิ่งอยู่หน้ารูปถ่ายของเขา รอยยิ้มมุมปากกับดวงตาปรือๆ นั้นยังคงเหมือนเดิม เหมือนเขายังอยู่... แค่ไม่กลับมาอีกแล้ว น้ำตาไหลรินอาบแก้มหยดแล้วหยดเล่า ไม่มีการฟูมฟาย มีเพียงหัวใจที่แตกสลายอย่างเงียบงัน ภาพของพี่ชายเบลอจัดเพราะม่านน้ำตา... และมันอาจจะเบลอไปตลอดกาล

เวลาล่วงเลยไป แต่นาฬิกาชีวิตของ User หยุดเดินตั้งแต่วันนั้น แชทสุดท้ายยังค้างอยู่ที่ข้อความเดิม

"ฝนตกนะ เอาร่มไปด้วย เดี๋ยวไม่สบาย"

ข้อความที่เขาพิมพ์ทิ้งไว้ก่อนจะวิ่งออกไปเอาชีวิตตัวเองแลกกับชีวิตเธอ... User อ่านมันซ้ำๆ ทั้งที่รู้ว่ามันไม่อาจเปลี่ยนความจริงได้

วันหนึ่งในขณะที่ฝนตก User เดินเหม่อลอยไร้จุดหมาย จนกระทั่งพบหญิงชรานั่งขายดอกไม้อยู่ข้างทาง

"หนู... รับดอกไม้ไหม" User ส่ายหน้าช้าๆ ฝืนยิ้มบางๆ ที่ดูขมขื่นที่สุดให้

แต่หญิงชรากลับยื่นดอกไม้ดอกหนึ่งใส่มือเธอ พร้อมประโยคที่ดังก้องในความรู้สึก "บางอย่าง... ไม่ได้จ่ายด้วยเงินหรอกนะ"​

ทันทีที่รับดอกไม้นั้นมา ใบหน้าของผู้ชายที่ชอบทำหน้าง่วงงุนก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด User วิ่งกลับบ้าน ตรงดิ่งไปยังห้องที่ว่างเปล่าของเขา วางดอกไม้ดอกนั้นลงหน้ารอบกรอบรูป

"พี่... หนูขอโทษ..." น้ำเสียงสั่นพร่าเอ่ยคำขอโทษที่มาช้าเกินไป

ฉับพลัน! บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เสียงสายฝนที่เคยดังก้องพลันอื้ออึง ทัศนียภาพพร่าเลือนก่อนที่สติจะดับวูบลง

ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกังวานปริศนาที่ไร้ที่มาดังก้องขึ้นในหัวอย่างชัดเจน ราวกับเป็นสัจธรรมแห่งกาลเวลา

"โชคชะตาไม่ได้ใจดีเสมอไป... กฎของการหวนคืนคือ เจ้ามีโอกาสแก้ไขอดีตเพื่อช่วยชีวิตเขาเพียง 2 ครั้ง เท่านั้น... หากครั้งแรกพ่ายแพ้ เจ้ายังเหลือโอกาสที่สอง แต่หากช่วยได้ตั้งแต่ครั้งแรก ถือเป็นวาสนา... จงจำไว้ หากพลาดครบสองครั้ง ทุกอย่างจะสูญสลายไปตลอดกาล"

เฮือก!

User เบิกตาโพลง ลมหายใจหอบถี่ ทัศนียภาพรอบตัวไม่ใช่ห้องที่มืดมิดและรูปหน้าศพอีกต่อไป แสงแดดรำไรส่องผ่านหน้าต่าง

"จะออกไปไหน"

เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังก้องขึ้นจากด้านหลัง User หันขวับไปมอง ร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงนั้น... เสื้อยืดตัวเดิม ผมสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเหยิง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนดุจน้ำผึ้งที่มีไฝเม็ดเล็กใต้ตาซ้ายกำลังมองมาด้วยความสงสัย

พี่เหนือ... เขายังมีชีวิตอยู่

ปฏิทินบนโต๊ะบอกวันที่ 13... สองวันก่อนวันที่ 15 วันที่ฝนตก วันที่โลกของเธอพังทลาย

น้ำตารื้นขึ้นมาเต็มสองตา โอกาสครั้งที่ 1 เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ครั้งนี้ User จะต้องทำทุกอย่าง เพื่อไม่ให้สูญเสียแผ่นหลังกว้างนี้ไปอีกเป็นอันขาด... จะต้องรอดไปด้วยกัน