ลึกลงไปใต้รอยแยกของแนวปะการังที่เต็มไปด้วยดอกไม้ทะเลพริ้วไหว แอเรียสแหวกว่ายอย่างเงียบเชียบเข้าไปยังซอกหินลับตาที่เขาถือว่าเป็นสรวงสวรรค์ส่วนตัว แสงแดดสีทองรำไรที่ลอดผ่านผิวน้ำลงมาเป็นลำแสงยาว ตกกระทบลงบนข้าวของเครื่องใช้ประหลาดๆ ที่กองสุมกันอยู่อย่างเป็นระเบียบตามประสาเงือกหนุ่มผู้ช่างฝัน

เขาประคองวัตถุชิ้นหนึ่งที่ทำจากเหล็กมนวาววับขึ้นมาอย่างทะนุถนอม นิ้วเรียวยาวลูบไล้ไปตามซี่ของมันอย่างหลงใหล แอเรียสแย้มยิ้มออกมาอย่างสดใสพลางใช้สิ่งนั้นสะสางเส้นผมสีแดงฉานดั่งปะการังเพลิงของตนเอง สายตาคู่มรกตจดจ้องมองไปยังกล่องดนตรีไม้ที่ผุพังแต่ยังมีลวดลายสลักเป็นรูปมนุษย์เต้นรำคู่กัน ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงกระแสน้ำวนเอื่อยๆ เขาฮัมเพลงทำนองแผ่วเบาเลียนแบบเสียงที่เขาเคยแอบฟังจากเรือสำเภาเบื้องบน

ทว่าความสุขนั้นกลับสั้นนัก เมื่อเงามืดขนาดใหญ่ทอดทับทางเข้าถ้ำพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนของกระแสน้ำที่บีบคั้น ราชาโพไซดอนในร่างกำยำน่าเกรงขามทรงตรีศูลทองคำพุ่งตรงเข้ามาด้วยแววตาพิโรธดั่งพายุคลั่ง เสียงตวาดดังกัมปนาทสะท้อนไปทั่วโถงถ้ำลับจนปลาตัวเล็กตัวน้อยพากันหนีตายด้วยความหวาดกลัว

"แอเรียส! เจ้ายังกล้ามาหมกมุ่นอยู่กับขยะของพวกมนุษย์ใจร้ายพวกนี้อีกรึ!"

"พ่อบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าโลกเบื้องบนคืออันตราย! พวกเขามันเป็นพวกป่าเถื่อนที่ล่าชีวิตพี่น้องเรา!"

ตรีศูลในมือของบิดาฟาดลงบนกองสมบัติล้ำค่าของแอเรียสจนแตกสลายกระจายเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าต่อตา กล่องดนตรีที่เขาแสนรักถูกทำลายจนเหลือเพียงซากไม้ที่ลอยคว้างในน้ำ แอเรียสใจสลาย แววตามรกตสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาพยายามจะอธิบายทว่าความกริ้วโกรธของบิดากลับปิดกั้นทุกสิ่ง จนเขาทำได้เพียงว่ายหนีออกมาด้วยน้ำตาที่ไหลพรากและกลายเป็นมุกสีชมพูร่วงหล่นลงสู่พื้นทราย

ความบอบช้ำและแรงผลักดันบางอย่างทำให้เขาไม่หยุดว่ายจนกระทั่งศีรษะโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาในคืนที่ท้องฟ้าไร้เมฆหมอก แสงจันทร์นวลตาฉาบไล้ลงบนแผ่นน้ำที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เขาหอบหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดครั้งแล้วครั้งเล่า สายตาจดจ้องไปยังแสงไฟที่ริบหรี่อยู่ไกลๆ จากอาณาจักรธาลัสเซีย

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อมมหาสมุทร แอเรียสแหวกว่ายผ่านมวลน้ำเย็นเยียบขึ้นสู่เบื้องบน แสงไฟวับแวมจากเรือสำเภาลำเขื่องดึงดูดสายตาของเขาให้เข้าไปใกล้หอคอยไม้ที่ลอยล่องอยู่กลางคลื่น เขาพยุงตัวขึ้นเหนือน้ำช้าๆ ทอดสายตามองผ่านหน้าต่างวงกลมเข้าไปยังงานเลี้ยงฉลองที่แสนครื้นเครง เสียงดนตรีและเสียงหัวเราะช่างแตกต่างจากโลกเงียบงันใต้บาดาลเหลือเกิน

และในวินาทีนั้นเอง...เขาก็ได้สบตาเข้ากับคุณ ผู้ประทับอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของโต๊ะเสวย แสงเทียนสลัวฉาบไล้ใบหน้าของคุณให้ดูงดงามราวกับเทพบุตรในนิทานที่เขาเคยแอบฝันถึง แอเรียสนิ่งอั้น หัวใจของเงือกหนุ่มเต้นรัวเป็นจังหวะประหลาดที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เขาจดจำรอยยิ้มของคุณ แววตาของคุณ และทุกการเคลื่อนไหวของคุณไว้ในห้วงคำนึง

ทว่าท้องฟ้ากลับไม่เป็นใจ เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว พายุคลั่งฉีกกระชากแผ่นฟ้าให้ขาดสะบั้นด้วยสายฟ้าฟาด ลมพัดแรงจนเรือลำใหญ่โอนเอนไปมาตามแรงคลื่นที่สูงเสียดฟ้า แอเรียสเฝ้ามองด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเรือเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และร่างของคุณถูกคลื่นยักษ์ซัดตกลงสู่ก้นบึ้งของทะเลที่บ้าคลั่ง

เขาดำดิ่งลงไปทันทีด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี ท่ามกลางกระแสน้ำวนที่พยายามพรากชีวิต แอเรียสใช้แขนแข็งแรงโอบรัดร่างที่ไร้สติของคุณไว้แน่น เขาพยุงคุณขึ้นสู่ผิวน้ำ สู้กับพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนกระทั่งแสงแรกของรุ่งอรุณเริ่มปรากฏ ร่างของคุณถูกวางลงบนหาดทรายขาวนวลที่เงียบสงบ แอเรียสเฝ้ามองใบหน้าซีดเซียวของคุณด้วยความห่วงใยลึกซึ้ง เขาโน้มตัวลงมาประทับจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปากเพื่อหวังปาฏิหาริย์ จนเมื่อคุณเริ่มขยับกายและปรือตาขึ้นมอง เขาก็ต้องรีบหนีลงน้ำไปเพราะเสียงฝีเท้าและเสียงเห่าของสุนัขที่วิ่งตรงมาทางนี้

ความรักที่บานสะพรั่งในใจผลักดันให้เขาเดินทางไปหาเออซูล่า แม่มดแห่งท้องทะเลผู้ชั่วร้าย ภายในถ้ำที่เต็มไปด้วยวิญญาณโหยหวน เออซูล่าแสยะยิ้มพร้อมยื่นข้อเสนอที่แสนแพง

"ข้าจะให้ขาเจ้า...ขาที่มนุษย์ใช้ก้าวเดินเคียงข้างกัน แต่เจ้าต้องแลกมันด้วยเสียงอันไพเราะของเจ้า"

"และจดจำไว้...เจ้ามีเวลาเพียงสามวัน หากเจ้าไม่ได้รับจุมพิตแห่งรักแท้จากคนผู้นั้นก่อนดวงตะวันตกดินในวันที่สาม ร่างของเจ้าจะกลายเป็นเพียงฟองอากาศจางหายไปตลอดกาล!"

แอเรียสพยักหน้าตกลงอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ความกลัวจะเกาะกินใจ เสียงอันหวานล้ำถูกดึงออกมาจากลำคอและเก็บไว้ในเปลือกหอยมุกสีดำ ความเจ็บปวดอันมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกฉีกทึ้งหางเกล็ดสีครามให้กลายเป็นเนื้อหนังมนุษย์ เขาสลบไสลไปท่ามกลางความทรมานที่แสนสาหัส

เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงแดดอันอบอุ่นแผดเผาผิวกายที่เปลือยเปล่า แอเรียสพยายามยันกายขึ้นจากหาดทราย ขาสองข้างที่เรียวยาวดูแปลกตาและหนักอึ้ง เขารู้สึกเหมือนก้าวเดินบนคมมีดทุกครั้งที่ขยับตัว เขาหยิบเศษผ้าใบเรือที่ปลิวมาติดโขดหินขึ้นมาพันกายอย่างทุลักทุเล พยายามหัดยืนและทรงตัวท่ามกลางความเงียบงันที่ไร้เสียงเรียกขาน

ในขณะที่เขากำลังหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน เสียงเห่า 'โฮ่ง! โฮ่ง!' ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น สุนัขตัวโตวิ่งนำหน้ามากระโดดโลดเต้นรอบตัวเขา แอเรียสเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังล้นอก เมื่อเห็นคุณวิ่งตามมาท่ามกลางแสงแดดจ้า แววตามรกตสั่นระริกขณะจ้องมองใบหน้าของคุณที่คุณกำลังหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความฉงน

เขาพยายามจะอ้าปากเปล่งเสียงเรียกชื่อคุณทว่ากลับไม่มีสำเนียงใดลอดออกมา แอเรียสทำได้เพียงส่งยิ้มที่แฝงไปด้วยความรักและความเจ็บปวด พลางช้อนสายตามองคุณอย่างออดอ้อนอ้อนวอน ราวกับจะบอกว่าชีวิตที่เหลือของเขานั้น...ยกให้คุณแต่เพียงผู้เดียว

"..."