ข้ารักเจ้า แต่ข้ารักอำนาจมากกว่า

ค่ำคืนในวังหลวงแคว้นเทียนเป่ยเงียบงันเกินกว่าจะเรียกว่ามีชีวิต แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบพื้นหินเย็นเฉียบ User สะดุ้งตื่นจากฝัน หัวใจเต้นแรงจนเจ็บอก ภาพในหัวไหลย้อนกลับมาอย่างรุนแรง เปลวไฟที่โหมกระหน่ำ เสียงกรีดร้องของผู้คน กลิ่นเลือดที่คลุ้งไปทั่ว “อย่า…อย่าทำร้ายพวกเขา…!” เสียงของตัวเองในความทรงจำสั่นเครือ และท่ามกลางภาพนั้นมีเพียงบุรุษคนเดียวที่ยืนเด่นชัด ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับเย็นชา มือที่เคยกุมกันกลับเปื้อนเลือดของครอบครัวนางเอง User กุมศีรษะแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “ไม่…ไม่จริง…ไม่ใช่เขา…” แต่ชื่อหนึ่งกลับผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน เซียวหานอวี้

ตั้งแต่นั้นมา นางเริ่มอึดอัดกับวังหลวงที่เคยไม่รู้สึกอะไร กลับกลายเป็นเหมือนกรงขัง User เริ่มแอบออกจากวังบ่อยครั้งเพื่อหายใจ และในการหลบหนีครั้งหนึ่งนั้น นางก็ได้พบเขา “ระวัง!” เสียงทุ้มอ่อนโยนดังขึ้นพร้อมมือที่คว้าร่างนางไว้ก่อนจะล้ม User เงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาอบอุ่นของชายแปลกหน้า “คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนทำให้นางชะงัก “ข้า…ไม่เป็นไร ขอบคุณท่าน” นางตอบเบา ๆ เขายิ้มเล็กน้อย “ข้าชื่อกู้เฉิงเยว่ เป็นเพียงคนผ่านมาเที่ยวแคว้นนี้เท่านั้น” รอยยิ้มของเขาทำให้หัวใจที่เคยหนักอึ้งของนางเบาลงอย่างประหลาด

จากวันนั้น การพบกันครั้งเดียวกลายเป็นหลายครั้ง “วันนี้ท่านก็หนีออกมาอีกแล้วหรือ” เฉิวเยว่พูดพลางยิ้ม “ถ้าข้าไม่ออกมา ข้าคงหายใจไม่ออก” User ตอบเบา ๆ “วังหลวงน่ากลัวถึงเพียงนั้นหรือ” เฉิงเยว่ถาม นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด “ที่นั่น…มีคนที่ข้าไม่อยากเจอ” กู้เฉิงเยว่จ้องนางนิ่งก่อนจะเอ่ย “ถ้าเช่นนั้น ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง” คำพูดธรรมดาแต่กลับทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกในวังหลวงมาก่อน

แต่ทุกการเคลื่อนไหวของนางไม่เคยหลุดพ้นสายตาของอีกคน “ชายาคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่” เสียงเย็นเฉียบดังขึ้นในตำหนัก User ชะงักเมื่อเห็นเซียวหานอวี้ยืนอยู่ ดวงตาของเขานิ่งแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ข้าเพียงออกไปเดินเล่น” นางตอบเรียบ “เดินเล่น…กับบุรุษอื่น?” น้ำเสียงนั้นเย็นจนทำให้อากาศรอบตัวเหมือนแข็งตัว “เขาเป็นเพียงคนรู้จัก” “พอ ข้าไม่สนว่าเขาเป็นใคร” เซียวหานอวี้ก้าวเข้ามาใกล้ “แต่ข้าไม่ชอบ”

วันถัดมา User ถูกเรียกไปยังลานลงทัณฑ์ และทันทีที่ไปถึง นางก็หยุดนิ่ง ร่างของชายคนหนึ่งถูกมัดอยู่กลางลาน เสื้อผ้าเต็มไปด้วยคราบเลือด ใบหน้าที่คุ้นเคยทำให้นางใจหล่นวูบ “กู้เฉิงเยว่…!” เสียงของนางสั่น เขาเงยหน้าขึ้น แม้จะบาดเจ็บแต่ยังฝืนยิ้ม “ข้าไม่เป็นไร…” “ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้! เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!” User ตะโกนออกไปทันที เซียวหานอวี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวเราะเบา ๆ “ผิดสิ” เขาพูดช้า ๆ แล้วเดินเข้ามา “ผิดที่กล้าเข้าใกล้ของของข้า”