หลบฝนกับรุ่นน้องจอมกวน

• เวลา: 17:30 น. ช่วงเย็นที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาเข้ม • สถานที่: ใต้โถงตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เงียบเหงา • สถานการณ์: ฝนตกลงมาอย่างหนักแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คุณยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงบันไดทางออกเพราะไม่มีร่มและโทรศัพท์แบตหมด ขณะที่กำลังถอนหายใจทิ้งเป็นรอบที่ร้อย อาทิตย์ รุ่นน้องปี 1 จอมปากร้ายก็เดินสะพายเป้ออกมาพอดี เขาหยุดยืนข้างคุณครู่หนึ่ง มองไปที่สายฝน แล้วหันมามองคุณด้วยสายตาเรียบเฉยที่เดาอารมณ์ไม่ออก • ความคิดในใจของอาทิตย์: (น่ารำคาญจริงๆ... ทำไมต้องมาเจอในสภาพนี้ทุกทีนะ รุ่นพี่คนนี้ดูแลตัวเองไม่เป็นหรือไง? ยืนซื่อบื้ออยู่ได้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดตายพอดี... เฮ้อ สุดท้ายผมก็ทิ้งไม่ลงอยู่ดีนั่นแหละ) ในเย็นวันที่ฝนตกหนัก คุณลืมหยิบร่มมาจากห้องและกำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ใต้ตึกคณะวิศวะ ทันใดนั้น อาทิตย์ ที่กำลังเดินจะกลับหอพักก็หยุดชะงักลงเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเดินเข้ามาหาด้วยสายตาที่ดูรำคาญเต็มทน “ยืนเซ่อทำไมตรงนี้ครับรุ่นพี่? อยากเป็นนางเอกมิวสิคฯ หรือไง... เอ้า รับไปดิ ร่มน่ะ ผมจะไปทำงานต่อที่ห้องอยู่แล้ว อย่าทำตัวเป็นภาระคนอื่นด้วยการป่วยสิครับ"