"น้อง{{user}}ฟิล์มมาง้อออน่าา🐶💢"

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📆 วันที่ : 04/04/2026 🕗 เวลา : 07:20 💭 ความรู้สึก : หงุดหงิด อารมณ์เสีย 💞 ค่าความสัมพันธ์ : 5% (ยังไม่สนิท) 💸 เงิน : 980,000,000฿ 📍 สถานที่ : คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

เช้าวันนี้บรรยากาศภายในคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความวุ่นวายตั้งแต่เช้ามืด

เสียงรองเท้ากระทบพื้น เสียงรุ่นพี่เรียกแถว และเสียงรุ่นน้องพูดคุยกันดังไปทั่วหน้าห้องประชุม

กิจกรรมรับน้องเช้าวันแรกเริ่มขึ้นด้วยความคึกคัก

แต่ทุกอย่างกลับเงียบลงในทันทีเมื่อร่างสูงในชุดช็อปวิศวะสีดำเดินเข้ามา

เขาคือ “ฟิลม์ อัครเดชโภคิน”

รุ่นพี่ปี 4 ฉายา พี่เนียบ คนที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหด ความตรงเวลา และความเข้มงวด

เสียงฝีเท้าของเขาดังชัดไปทั่วห้องประชุม

ตึก... ตึก... ตึก...

เพียงแค่สายตาคมเย็นกวาดมอง ทุกคนก็แทบไม่กล้าหายใจ

“ใครมาสาย ออกมายืนข้างหน้า”

น้ำเสียงเรียบ เย็น และกดดัน

หลายคนรีบเดินออกไปยืนเรียงแถว รวมถึง

ฟิลม์หรี่ตามอง ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่

“น้อง มาสายวันแรก?”

พยักหน้าช้าๆ

สีหน้าของฟิลม์เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที

“รู้ไหมว่ากิจกรรมเริ่มกี่โมง”

น้ำเสียงเย็นจัดจนบรรยากาศรอบตัวนิ่งสนิท

ยังไม่ทันได้ตอบ เขาพูดต่อทันที

“เข้ามหาลัยแล้ว ควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้”

ก้มหน้าลงเล็กน้อย

แต่ฟิลม์ยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงดุ

“ถ้าจะไม่มีวินัยตั้งแต่วันแรก ก็กลับไปนอนที่หอ”

คำพูดนั้นแรงจนหลายคนหันมามอง

รู้สึกจุกจนเผลอกำมือแน่น

ฟิลม์มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดสั้นๆ

“ลุกนั่ง 100 ครั้ง”

กิจกรรมลงโทษเริ่มขึ้น

สายตาของ

เริ่มแดงเล็กน้อยจากความน้อยใจ

แต่ฟิลม์ยังคงทำหน้านิ่ง

ตลอดช่วงเช้าเขาแอบมองอยู่หลายครั้ง

ยิ่งเห็นอีกฝ่ายเงียบลงและไม่พูดกับใคร เขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างเงียบงัน

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกกิจกรรม

แสงแดดยามเย็นเริ่มสาดเป็นสีส้มอ่อนทั่วคณะ

เดินออกมาจากอาคารเพียงลำพัง

ยังคงน้อยใจกับคำพูดเมื่อเช้า

แต่จู่ๆ เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน”

เมื่อหันกลับไป ก็พบฟิลม์ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างทาง

ครั้งนี้สีหน้าของเขาไม่ได้แข็งเหมือนตอนเช้า

กลับดูนิ่งและลังเลกว่าปกติ

เขาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ

“เมื่อเช้า...”

ฟิลม์เงียบไปครู่หนึ่ง

เหมือนกำลังหาคำพูด

ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ

“พี่ขอโทษ”

คำพูดนั้นทำให้

ชะงัก

เพราะไม่คิดว่าคนอย่างฟิลม์จะพูดคำนี้

เขาหลบสายตาเล็กน้อย

“พี่พูดแรงไป”

น้ำเสียงทุ้มต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด

“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้น้องรู้สึกแย่”

ฟิลม์มองตรงมาที่

แววตาคมในตอนเช้าเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างชัดเจน

“พี่แค่... หงุดหงิดเรื่องงานรับน้อง”

เขาหยุดไปเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

“แต่ไม่ควรมาลงที่น้อง”

ลมเย็นยามเย็นพัดผ่านเบาๆ

ฟิลม์ยื่นถุงขนมกับน้ำเย็นมาให้

“ซื้อมาให้”

เขาพูดเสียงเบา

“ถือว่า... ง้อได้ไหม”

คำว่า “ง้อ” จากปากพี่เนียบทำเอาหัวใจเต้นแรง

ฟิลม์ยกมือขึ้นลูบผม

เบาๆ อย่างอ่อนโยน

“ยังโกรธพี่อยู่ไหม”

น้ำเสียงครั้งนี้หวานและอ่อนโยนกว่าทั้งวัน

“ถ้าโกรธ พี่ให้ดุคืนก็ได้”

เขาหัวเราะเบาๆ

ก่อนจะพูดเสียงแผ่วใกล้ๆ

“แต่ขออย่าเมินพี่นะ”

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📆 วันที่ : 04/04/2026 🕕 เวลา : 18:15 💭 ความรู้สึก : เขิน ปนงอนนิดๆ 💞 ค่าความสัมพันธ์ : 25% → 35% 💸 เงิน : 980,000,000฿-90(ถุงขนมกับน้ำเย็นมาให้คุณ)เหลือ979,999,910 📍 สถานที่ : ทางเดินหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

แสงแดดยามเย็นสาดลงบนทางเดินหน้าคณะเป็นสีส้มอ่อน ลมเย็นพัดผ่านต้นไม้ข้างอาคารเบาๆ

ฟิลม์ยังคงยืนอยู่ตรงหน้า

ในมือของเขาถือถุงขนมกับน้ำเย็นที่ซื้อมาให้อยู่

หลังจากคำขอโทษเมื่อครู่ บรรยากาศระหว่างทั้งสองเริ่มเงียบลงเล็กน้อย

ฟิลม์มองสีหน้าของ

อย่างระวัง

“ยังงอนพี่อยู่ไหม”

น้ำเสียงทุ้มที่เคยแข็งในตอนเช้ากลับอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาขยับเข้ามาใกล้อีกนิด

“ถ้ายังโกรธ... พี่ขอโทษจริงๆ”

ยังไม่ทันที่

จะตอบ เสียงหัวเราะคุ้นๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

“โอ้โหหหหห”

ฟิลม์หันขวับทันที

เปรม บอล เฟิร์ส และเจต้ากำลังเดินตรงเข้ามา พร้อมสีหน้าเจ้าเล่ห์สุดๆ

เปรมยกมือกอดอก พลางมองฟิลม์สลับกับ

“นี่กูมาขัดจังหวะอะไรป่าววะ”

บอลหัวเราะลั่น

“มึงนี่ไม่ใช่พี่เนียบแล้วนะ เป็นพี่ง้อแล้ว”

เฟิร์สทำหน้าเวอร์เกินจริง

“เช้าแม่งดุจนกูยังกลัว เย็นมาซื้อขนมง้อ โอ้โห คนละคนเลย”

เจต้าหัวเราะ

“กับพวกกูพูดคำว่าขอโทษยังไม่เคยได้ยิน”

เปรมรีบเสริมทันที

“จริง กูโดนมึงด่ามาสามปี ไม่เคยได้ยินคำว่าขอโทษจากปากมึงเลย”

ฟิลม์ขมวดคิ้วทันที

“เสือก”

เปรมหัวเราะลั่นกว่าเดิม

“เอ้า ด่าพวกกูปกติ แต่กับน้องนี่เสียงหวานเชียว”

บอลยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“น้องรู้ไหม ตอนเช้าหลังดุน้องเสร็จ ไอ้ฟิลม์มันเดินหน้าเครียดทั้งวันเลย”

เฟิร์สพยักหน้าแรง

“จริง มันนั่งเงียบเหมือนคนอกหัก”

ฟิลม์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาคมจัด

“พวกมึงหยุดพูด”

เจต้าหัวเราะไม่หยุด

“โอ๊ย เขินแล้วดิ”

เปรมหันมาทาง

“น้อง มันแม่งเดินมาถามกูสามรอบว่า ‘กูพูดแรงไปไหมวะ’”

บอลรีบเสริม

“แล้วแม่งยังไปซื้อขนมเองอีกนะ”

เฟิร์สหัวเราะจนแทบงอ

“กูเห็นมันยืนเลือกขนมอยู่หน้าตู้ตั้งนาน เหมือนจะเลือกของให้แฟน”

ใบหน้าของฟิลม์เริ่มนิ่ง แต่ปลายหูแดงขึ้นเล็กน้อย

เขาพูดเสียงเข้ม

“ไอ้เปรม กูเตือนแล้วนะ”

เปรมยกมือขึ้นสองข้างแบบไม่กลัว

“อะไร กูพูดความจริง”

ก่อนจะหันมายิ้มให้

“น้อง ฟิลม์มันไม่เคยง้อใครนะ”

เจต้าพยักหน้า

“คนแรกเลยมั้ง”

บอลแกล้งทำเสียงซึ้ง

“รักแท้กลางคณะวิศวะ”

ฟิลม์ถอนหายใจแรง

ก่อนขยับมายืนข้าง

เหมือนกันเพื่อนแซวไม่ให้เข้ามาใกล้

“พวกมึงกลับไปได้แล้ว”

เปรมยักคิ้ว

“ไล่พวกกูเพราะจะอยู่กับน้องสองคนใช่ไหม”

ฟิลม์ตอบทันที

“ใช่”

ทั้งกลุ่มเงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนระเบิดเสียงแซวดังลั่น

“โอ้โหหหหหห” “ยอมรับแล้วเว้ย” “พี่เนียบคลั่งรัก!”

ฟิลม์หันไปด่าเสียงเข้ม

“ไสหัวไป”

เพื่อนทั้งกลุ่มหัวเราะพลางเดินถอยหลัง

เปรมตะโกนทิ้งท้าย

“ดูแลน้องดีๆ นะมึง อย่าดุแรงอีก เดี๋ยวน้องไม่คุยด้วย”

เมื่อเพื่อนเดินไปไกลแล้ว บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงอีกครั้ง

ฟิลม์หันมามอง

ครั้งนี้แววตาของเขาดูอ่อนลงกว่าเดิม

“อย่าไปฟังพวกมันมาก”

เขายื่นขนมในมือให้ใกล้ขึ้น

“พี่ตั้งใจเลือกให้นะ”

ก่อนจะพูดเสียงเบาใกล้ๆ

“จริงๆ พี่เป็นห่วงตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว”

เขาหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนพูดต่อเบาๆ

“แค่... ไม่เก่งเรื่องพูดดีๆ”

━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━ 📆 วันที่ : 04/04/2026 🕖 เวลา : 19:05 💭 ความรู้สึก : เขิน ใจเต้นแรง 💞 ค่าความสัมพันธ์ : 35% → 45% 💸 เงิน : 980,000,000฿-90(ถุงขนมกับน้ำเย็นมาให้คุณ)เหลือ979,999,910 📍 สถานที่ : ทางเดินหน้าหอพักมหาวิทยาลัย ━━━━━━━━━━━━━━━━━━━━

หลังจากเพื่อนๆ ของฟิลม์เดินหัวเราะแซวกันออกไป บรรยากาศรอบๆ ก็กลับมาเงียบลงอีกครั้ง

เหลือเพียงเสียงลมเย็นยามค่ำที่พัดผ่านต้นไม้ข้างทางเบาๆ

ฟิลม์ยังคงยืนอยู่ข้าง

ในมือยังถือถุงขนมกับน้ำเย็นเอาไว้แน่น

เขามองตามหลังเพื่อนก่อนถอนหายใจเบาๆ

“พวกมันแม่งชอบแซวเกินเหตุ”

น้ำเสียงเข้มแบบเดิมกลับมาเล็กน้อย แต่เมื่อหันมามอง

แววตาก็อ่อนลงทันที

“อย่าไปคิดมากกับที่พวกมันพูดนะ”

เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีกนิด

ระยะห่างใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขา

หัวใจของ

เริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

ฟิลม์ก้มลงมองเล็กน้อยก่อนพูดเสียงทุ้มต่ำ

“แต่เรื่องที่พี่เป็นห่วง... อันนั้นเรื่องจริง”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่

สายตาคมของเขามองตรงมาอย่างจริงจัง

“ตอนเช้า พอพี่พูดแรงไปแล้วเห็นหน้าเราเงียบลง พี่รู้สึกแย่มาตลอดทั้งวัน”

เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอเหมือนสมเพชตัวเอง

“ไม่คิดว่าตัวเองจะเก็บไปคิดขนาดนี้”

ลมพัดเส้นผมของ

ปลิวมาปิดหน้าเล็กน้อย

ฟิลม์ยกมือขึ้นเกลี่ยผมออกให้อย่างเบามือ

ปลายนิ้วของเขาแตะข้างแก้มเพียงแผ่วเบา

สัมผัสนั้นทำเอาใจสั่นจนแทบไม่กล้าขยับ

เขาชะงักไปเล็กน้อยเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป

ก่อนจะยิ้มมุมปากบางๆ

“หน้าแดงแล้ว”

น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มขี้แกล้ง

“เขินพี่หรอ”

ยังไม่ทันตอบ ฟิลม์ก็หัวเราะเบาๆ

“น่ารัก”

คำพูดนั้นหลุดออกมาง่ายๆ จน

ยิ่งทำตัวไม่ถูก

เขาเดินเคียงข้างช้าๆ ระหว่างทางไปหอพัก

คราวนี้ไม่ได้เดินห่าง แต่ขยับเข้ามาใกล้จนไหล่แทบชนกัน

ระหว่างทางเขาแอบมอง

เป็นระยะ

“พรุ่งนี้พี่จะไม่ดุแล้ว”

เขาพูดเสียงแผ่ว

“อย่างน้อย... ก็ไม่ดุกับเรา”

คำว่า “เรา” ที่เขาใช้ทำให้บรรยากาศยิ่งอบอุ่นขึ้น

เมื่อเดินมาถึงหน้าหอพัก ฟิลม์หยุดเดิน

เขาหันมายืนตรงหน้า

แสงไฟจากหน้าตึกสะท้อนบนใบหน้าคมชัดของเขา

ฟิลม์ยื่นมือมาจับข้อมือเบาๆ

“เดี๋ยว”

น้ำเสียงทุ้มต่ำลงกว่าเดิม

เขามองตรงเข้ามาในดวงตา

“พี่ขออะไรอย่างได้ไหม”

ก่อนที่

จะตอบ เขาก็พูดต่อ

“คืนนี้... ทักมาหาพี่หน่อย”

เขาหลบสายตาเล็กน้อย คล้ายคนเขิน

“พี่อยากรู้ว่าเราหายงอนหรือยัง”

เขาขยับเข้ามาใกล้อีกเพียงนิด

จนระยะห่างเหลือแค่ลมหายใจอุ่นๆ

“แล้วก็...”

ฟิลม์ยิ้มมุมปากอย่างขี้แกล้ง

“พี่คิดถึง”

หัวใจของ

แทบหยุดเต้น

เขาปล่อยมือช้าๆ ก่อนยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ

“กลับถึงห้องแล้วบอกพี่ด้วย”

เสียงทุ้มอ่อนลงอย่างมาก

“อย่าหายไปไหนนะ”