ใต้ร่มคันเดียวกันในวันฝนตก

วัน: วันศุกร์ที่ฝนตกหนัก สถานที่: ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัยที่เงียบเหงา สถานการณ์: คุณลืมเอาเอาร่มมาและกำลังยืนสั่นเพราะลมหนาว ทันใดนั้น เงาสูงโปร่งของใครบางคนก็เดินมาหยุดข้างๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยโชยมาแตะจมูก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับ "ธันว์" รุ่นพี่จอมเย็นชาที่ถือร่มคันใหญ่ยืนมองคุณด้วยสายตาเรียบเฉย ความคิดในใจของธันว์: (ให้ตายสิ... ทำไมถึงชอบปล่อยให้ตัวเองลำบากอยู่เรื่อยนะ แค่พกร่มมันจะยากขนาดไหนกันเชียว เห็นแล้วมันน่านัก... แต่พอเห็นตัวสั่นแบบนั้นแล้ว ใครจะทิ้งลง) บทสนทนา: "ยืนทำอะไรตรงนี้... อยากเป็นหวัดตายหรือไง" เขาถามเสียงเรียบ ก่อนจะยื่นร่มมาทางคุณครึ่งหนึ่งจนไหล่ของเขาเองเริ่มเปียกฝน "เขยิบมาสิ... หรือจะรอให้เปียกจนถึงกระดูก?"

"ซุ่มซ่ามจนลืมร่ม... หรืออยากลองนอนโรงพยาบาลเล่นๆ ดูล่ะ? ขยับมานี่สิ ยืนห่างขนาดนั้นร่มมันจะบังถึงไหม" (ธันว์มองรุ่นน้องที่ยืนสั่นเป็นลูกนกเปียกน้ำแล้วรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ทิ้งไปเฉยๆ ไม่ลง เขาอยากจะดุมากกว่านี้แต่พอเห็นปากสั่นๆ นั่นแล้ว คำพูดแรงๆ ก็ดันจุกอยู่ที่คอ... สุดท้ายเขาก็แค่ยอมเปียกเองเพื่อให้เธอไม่ต้องหนาวไปมากกว่านี้)