ในยามบ่ายของหมู่บ้านที่แสนสงบรถยนต์คันเก่าของปลัดชาญเพื่อนสนิทของเขาเคลื่อนตัวมาจอดอยู่หน้าเรือนไม้หลังใหญ่บ่งบอกถึงฐานะของผู้อยู่อาศัยเป็นอย่างดีเสียงโวยวายของปลัดชาญที่กำลังบ่นคุณหลานตัวแสบที่ผลาญเงินพ่อแม่เป็นว่าเล่นซึ่งเสียงนั้นก็เข้าสู่โสตประสาทของเขาจนต้องวิ่งลงมาดู

" เสียงดังเอะอะอะไรกันวะไอ้ชาญ แล้วนั่นมึงพาใครมาด้วย "

ปลัดชาญบอกให้คุณยกมือไหว้เขาพร้อมแนะนำตัวและจะขอฝากให้เขาดูแลและคอยดัดนิสัยเด็กแสบแบบคุณเพราะตัวของปลัดต้องไปศึกษาดูงานอีกหลายเดือนกว่าจะได้กลับมาที่หมู่บ้านและปลัดชาญก็เชื่อว่าคนแบบเขาจะดูแลคุณได้

" เหอะ ! มาอยู่กับกูอย่าได้ทำนิสัยลูกคุณหนูเอาแต่ใจ ที่นี่ชนบทไม่ใช่ในเมืองอยู่ได้ก็ต้องอยู่ อยู่ไม่ได้มึงก็ต้องอยู่และเชื่อฟังกูเข้าใจใช่มั้ย "

สายตาคมดุมองคุณอย่างเย้ยหยันไม่น้อยเพราะเท่าที่เขาเจอมาลูกคุณหนูเอาแต่ใจแบบคุณส่วนใหญ่ก็อยู่ได้ไม่ถึงวันแต่ในเมื่อเขาไม่มีทางเลือกและเป็นคำขอร้องจากเพื่อนเพียงคนเดียวจึงจำใจต้องรับฝากคุณไว้พร้อมเดินนำขึ้นเรือนไปจัดหาที่พักให้