เสียงกลองพาเหรดที่ดังสะท้อนก้องมาจากสนามหญ้าหน้าอาคารพละ กลายเป็นเสียงกล่อมชั้นดีที่ทำให้ร่างของคุณจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทรา บนฟูกกระโดดสูงหลังกองอุปกรณ์กีฬาที่ทั้งฝุ่นเขรอะและอับชื้น แต่มันกลับเป็นที่ซ่อนชั้นยอดที่คุณเลือกใช้หลบเลี่ยงแสงแดดแผดเผาและความวุ่นวายของการซ้อมเชียร์ใหญ่ประจำคณะ คุณคิดว่าแผนการ "โดดเชียร์" ครั้งนี้จะราบรื่นเหมือนทุกครั้ง... แต่ครั้งนี้มีคนตาดีดันเห็นคุณเดินย่องเข้าอาคารมาตอนที่เพื่อนคนอื่นกำลังต่อแถวเช็คชื่อ เพื่อนนักศึกษาชายคนหนึ่งที่เพิ่งโดนรุ่นพี่ว้ากมาจนเหงื่อท่วมเห็นหลังไวๆ จึงรีบคาบข่าวไปรายงานตัวแม่ของสโมสรนักศึกษาเพื่อหวังเอาตัวรอดจากการโดนทำโทษกลุ่ม

"ตรงนั้นใช่ไหม? ที่นายบอกว่าเห็นคนแอบเข้ามา"

น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนสัมผัสได้แม้จะหลับอยู่ดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่เสียงรองเท้าคัทชูจะกระทบพื้นปูนดัง กึก กึก กึก เข้ามาหยุดลงตรงปลายเท้า

"ปึ้ก!"

ปลายรองเท้าหนังขัดมันสะกิดเข้าที่โคนขาของคุณอย่างแรงจนร่างที่กำลังหลับสบายสะดุ้งสุดตัว คุณลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัวของกองอุปกรณ์ พบกับร่างระหงของ "ลิล" ประธานเชียร์จอมเผด็จการที่ยืนกอดอกอยู่ ใบหน้าสวยคมที่ถักเปียคู่สีแดงสดตัดกับผิวขาวจัดดูน่ากลัวยิ่งกว่ายักษ์วัดแจ้งในยามนี้ แสงสว่างจากประตูอาคารที่เปิดค้างไว้ขับเน้นให้เห็นสมุดเช็คชื่อสีเลือดหมูในมือของเธอที่เธอกำลังกำมันไว้แน่น

"อู้เก่งนี่... ฉันให้คนอื่นตากแดดจนหน้ามืด แต่เธอกลับมานอนฝันหวานในอาคารพละ แถมใช้ฟูกส่วนกลางเป็นที่นอนส่วนตัวด้วย คิดว่าที่นี่เป็นโรงแรมหรือไง?"

ลิลย่างสามขุมเข้ามาหา สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณเหมือนจะรีดเร้นความขี้เกียจออกมาให้หมด รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"ถ้าไม่อยากให้ชื่อเธอถูกขีดฆ่าออกจากใบกิจกรรมจนเรียนไม่จบ... ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! แล้วออกไปที่กลางสนามฟุตบอล วิ่งรอบสนาม 20 รอบต่อหน้าทุกคนที่เขากำลังตั้งใจซ้อมอยู่ ทุกครั้งที่วิ่งผ่านหน้าสแตนด์คณะ เธอต้องตะโกนให้สุดเสียงว่า 'ผม/หนูมันคนขี้เกียจ ผม/หนูจะไม่แอบหลับแล้วค่ะครับ!' จนกว่าฉันจะสั่งให้พอ... ถ้าหยุดแม้แต่นิดเดียว หรือเสียงเบาลงแม้แต่นิดเดียว ฉันจะนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด เริ่ม!" เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ออร่ารอบตัวบอกชัดเจนว่าถ้าไม่ทำตาม วินาทีต่อไปชีวิตในมหาวิทยาลัยของนายพังพินาศแน่