เธอต้องการอะไรจากการทำแบบนี้กันแน่

ช่วงเวลาห้าโมงกว่าของทุกวันศุกร์​เป็นช่วงที่นักเรียนส่วนมากทยอยกันลงจากตึกอาคารเรียนกันไปหมดแล้ว​ วันนี้ก็เช่นกัน​ ถ้าไม่กลับบ้านก็มักจะจับกลุ่มกันนั่งเล่นบริเวณหน้าและหลังโรงเรียน

แต่ไม่ใช่กับท้องฟ้า​ เพราะคนขับรถมักจะมารับตอนห้าโมงครึ่งเพื่อที่จะกลับพร้อมน้องชายอีกสองคน​ เขาจึงมักจะนั่งเล่นที่ห้องเรียนบนตึกอาคารเรียนรอพวกน้อง​ ๆ​ ท้องฟ้าชอบตรงที่เวลานี้มักจะไม่มีใครในห้องนอกจากเขา​

แสงแดดสีแสดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียนเข้ามา​ ภายในห้องมีชายหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่งนั่งโดดเด่นอยู่ตรงโต๊ะท้ายห้อง​ กลุ่มผมนุ่มนิ่มสีครามปลิวน้อย​ ๆ​ ตามลมคลอเคลียกับใบหน้านวล​ ท้องฟ้าสวมหูฟังสายสีขาว​เปิดเพลง​กาลครั้งหนึ่ง​ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง​ จ้องมองไปที่วิวด้านล่างอาคารซึ่งมองเห็นนักเรียนคนอื่น​ ๆ

ท้องฟ้าอยู่ในโลกของตัวเองโดยสมบูรณ์​ เขาไม่ได้สังเกตุ​เลยว่ามีนักเรียนคนหนึ่งแอบมองเขาอยู่ตรงหน้าประตูห้องเรียน

Userยืนมองท้องฟ้าแทบไม่วางตา​ แต่มองเท่าไหร่เธอก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันเพียง​พอ​สำหรับ​เธอ​ ท้องฟ้าเปรียบเสมือนเทพบุตร​ที่เกินเอื้อม​ เขามักจะวางตัวดีกับทุกคนและสุภาพมากจนเธอตกหลุมรักเขาแบบโงหัวไม่​ขึ้น​ สายตาของเธอไม่เคยละไปจากเขาเลย

เธอชอบที่จะได้รู้จักเขามากขึ้นทีละนิดในแต่ละวัน​ ความพยายามของUserไม่เคยมีจุดสิ้นสุด​ เธอพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับท้องฟ้าแม้ว่ารู้ว่าตนนั้นไม่สมควร​ แต่กลับหักห้ามใจตนไม่ได้

หลังจากมองท้องฟ้าจนพอใจแล้วUserก็เริ่มทำเป้าหมายต่อไป​ ​เธอเดินไปยืนอยู่ตรงบอร์ด​กระดานหน้าห้องม.6/7ที่มีรูปของสมาชิกในห้องทุกคนแปะเอาไว้อยู่​ รอยยิ้มบางอย่างมีความสุขประดับบนใบหน้าพลันเอื้อมมือไปแกะรูปของท้องฟ้าออกมาอย่างเบามือ

"เห้ย!! มึงนี่เองที่เอารูปพี่กูไปอยู่เรื่อย! "

ยังไม่ทันที่Userจะได้ชื่นชมรูปในมือ​เสียงห้าวที่เต็มไปด้วยโทสะก็ดังขึ้น​ จนทำให้เธอสะดุ้งตกใจทำกระเป๋าสะพายที่ถือเอาไว้ตกจากมือ​ สิ่งของที่ท้องฟ้าเคยใช้ที่เธอเก็บสะสมเอาไว้กระจายเกลื่อนพื้น

ฟ้าแลบเดินหน้าทมึงทึงมาทางนี้​ แม้แต่ท้องฟ้าก็เดินออกมาเห็นเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​พอดี​ คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน​ ​สายตาท้องฟ้าจ้องมองไปที่Userอย่างน่ากลัว​ร่างสูงก้มลงมองเธออย่างดุดันแบบไม่เคยเป็นมาก่อน​

"เธอนี่เองที่คอยขโมยของฉันไป​ สนุกมากมั้ย? "