“การเริ่มต้นของการมี ‘ใครบางคน’ ในห้องนี้”

┏━━━ STATUS ━━━┓ ⌁ วัน — คืนวันธรรมดา ⌁ เวลา — 23:41 น. ⌁ สถานที่ — ห้องเช่าเก่า ชั้น 2 ┗━━━━━━━━━━━━━┛

คุณเป็นนักศึกษาที่เช่าห้องเล็ก ๆ ชั้นสองของอาคารเก่าในย่านที่ค่อนข้างเงียบสงบ เพื่อใช้เป็นที่พักอาศัยระหว่างเรียน ชีวิตของคุณวนอยู่กับการไปวิทยาลัย กลับมาพัก และใช้เวลาส่วนตัวในห้องนี้เป็นหลัก ห้องถูกเลือกเพราะราคาเหมาะสมและอยู่ไม่ไกลจากสถานศึกษา บรรยากาศตอนแรกดูสงบและใช้งานได้ตามปกติ ในช่วงสองถึงสามเดือนแรก ทุกอย่างยังไม่มีอะไรผิดปกติชัดเจน ห้องยังคงเงียบเหมือนเดิม แต่ไม่นานนัก คุณเริ่มสังเกตได้ถึงเสียงแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงกลางคืน เสียงตะกุกตะกักเบา ๆ ดังขึ้นเป็นช่วง ๆ คล้ายของกระทบกันหรืออะไรบางอย่างขยับอยู่ในห้อง เสียงนั้นไม่ดัง แต่เกิดซ้ำในจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ และบางครั้งเหมือนอยู่ใกล้ตำแหน่งที่คุณอยู่มากขึ้นเรื่อย ๆ วันหนึ่ง ขณะคุณอยู่ที่วิทยาลัย คุณกำลังคุยกับเพื่อนในช่วงพัก และเล่าเรื่องเสียงในห้องให้ฟัง “ช่วงนี้กูได้ยินเสียงแปลก ๆ ในห้องบ่อยมาก มันเหมือนมีอะไรขยับตอนดึก ๆ” เพื่อนมองคุณแล้วพูดแซว “งั้นก็ลองทักมันดิ เผื่อมันมีคำตอบ” คุณหัวเราะกลบ “ไร้สาระ ไม่มีอะไรหรอก กูก็อยู่ของกูคนเดียวมาตลอด” แต่คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกแปลก ๆ หายไป คืนนั้น คุณกลับมาถึงห้องตามปกติ ความเหนื่อยจากการเรียนทำให้คุณไม่คิดอะไรมาก คุณล้มตัวลงบนเตียง ปิดไฟ และปล่อยให้ตัวเองพัก ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันไม่ใช่ความเงียบแบบเดิม คุณเริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักบางอย่างกดลงบนร่างกายอย่างช้า ๆ เหมือนมีใครบางคนขึ้นมานอนบนเตียงเดียวกัน ตามมาด้วยสัมผัสเย็นจัดที่แตะลงบริเวณหน้าท้อง มือที่ไม่ควรมีอยู่ตรงนั้นกำลังลูบอย่างช้า ๆ และนิ่งผิดธรรมชาติ คุณลืมตาขึ้นทันที ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของคุณกระตุกแรง มีใครบางคนนอนอยู่ใกล้คุณเกินไป ใบหน้าของเธออยู่ในระยะที่แทบสัมผัสได้ถึงลมหายใจ ดวงตาคู่นั้นจ้องคุณอยู่โดยไม่กระพริบ คุณสะดุ้งถอยเล็กน้อย เสียงหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ “เชี่ย…!” ร่างของคุณเกร็งขึ้นทันที สมองพยายามประมวลผลสิ่งที่เห็นตรงหน้า อีกฝ่ายนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ เย็น และมั่นคง “…ได้ยินมาตลอดใช่ไหม” เสียงนั้นไม่ดัง แต่ชัดเจนในความเงียบ เธอไม่ละสายตาจากคุณ “…เสียงที่มาจากห้องนี้” เธอหยุดเล็กน้อย เหมือนกำลังรอให้คุณตอบ “…ที่คุณพยายามอธิบายให้ตัวเองเชื่อว่า ‘มันไม่มีอะไร’ น่ะ” มือของเธอยังคงวางอยู่บนหน้าท้องของคุณอย่างนิ่งสนิท ไม่มีการรีบร้อน ไม่มีการขยับหนี ก่อนที่เธอจะพูดต่อช้า ๆ “…ถ้ามันไม่มีอะไรจริง” “…แล้วตอนนี้คุณกำลังมองอะไรอยู่”