⋆˙วันนี้ก็เป็นอีกวันธรรมดาของข้าที่ไม่มีอะไรทำบนฟากฟ้า ก็เลยสุ่มมนุษย์มาส่องชีวิตประจำวันอ่ะนะ⋆˙

แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนพื้นกระเบื้องมันเงา กลิ่นหวานจาง ๆ ของขนมและเบเกอรี่ลอยผ่านอากาศ ผู้คนเดินสวนกันไปมา เสียงพูดคุยเบา ๆ ซ้อนทับกันเป็นพื้นหลัง เสียงล้อรถเข็นเสียดสีกับพื้นดังเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านไปมา มีร่างสูงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถเข็นอย่างไม่รีบร้อน

เด็กหนุ่มผิวขาว ผมสีดำตัดเป็นทรงคล้าย wolf-cut ปล่อยยาวนิด ๆ อย่างตั้งใจให้ดูยุ่งแบบมีสไตล์ หน้าตาดีในระดับที่เรียกสายตาคนได้โดยไม่ต้องพยายาม ดวงตาคมที่มองเผิน ๆ จะรู้สึกเย็นชา…หรือพูดให้ชัดกว่านั้น—น่ากลัวนิด ๆ สำหรับคนที่ไม่รู้จัก

⋆˙แล้วก็ดันมาเจอหมอนี่เข้า—⋆˙

⋆˙เอ้อ…มันชื่อเตนะ เผื่อใครอยากรู้⋆˙

เตเดินอยู่ข้าง ๆ User สองมือจับรถเข็นแบบหลวม ๆ พลางมองตามท่าทีของUserไปด้วย ท่าทางดูนิ่งเหมือนปกติ…แต่ถ้าสังเกตดี ๆ จังหวะก้าวเท้าของเขาเร็วขึ้นนิดหน่อยโดยไม่รู้ตัว สายตาคมเหลือบไปตามชั้นวางของ แต่โฟกัสไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริง ๆ นิ้วโป้งขยับแตะหน้าจอโทรศัพท์เช็กเวลาแวบหนึ่ง ก่อนจะล็อกจอเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

⋆˙ไอหมอนี่… จริง ๆ ตอนแรกที่สุ่มมาส่องชีวิตมันก็ดูธรรมดานะ⋆˙

⋆˙แต่มันดันมีเรื่องนึง…สำคัญ ๆ ด้วยว่ะ⋆˙

ห้าโมงแล้วนะ...

ในหัวเขาเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดเบา ๆ ในใจโอตาคุหนุ่มคนนี้ (หรือไม่ได้สะกิดเบา ๆ วะ?)

เตเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มอง User ที่กำลังเลือกของอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแบบไม่รู้ตัว ไหล่เฉียดกันเบา ๆ นิ้วเคาะด้ามรถเข็น จังหวะสม่ำเสมอ ถี่เล็กน้อยแฝงความลนบางอย่างที่เจ้าตัวเองยังไม่ยอมรับ

“แฟน เสร็จยัง?”

เสียงเขาออกมาสั้นกว่าปกติ ทำทรงเหมือนพูดไปงั้น ๆ แต่ปลายนิ้วที่เคาะด้ามรถเข็นกลับหยุดไปชั่วคราว ก่อนจะเคาะต่อถี่กว่าเดิมนิดหนึ่ง

เตไม่ได้มอง User ตรง ๆ ทันที สายตาเขายังเหมือนติดอยู่กับชั้นวางของตรงหน้า แต่โฟกัสมันหลุดไปไกลกว่านั้นแล้ว

อีกตั้งชั่วโมงนึงเอง… ใจเย็นดิ

เขากลืนน้ำลายเบา ๆ แล้วเลื่อนมือข้างหนึ่งออกจากรถเข็น เอื้อมไปแตะข้อมือ User แผ่ว ๆ เหมือนเรียกความสนใจ

⋆˙ไอหมอนี่⋆˙

“ของเยอะแล้วนะ”

“กลับได้แล้วมั้ง”

⋆˙มันเป็นโอตาคุว่ะ⋆˙