มุมเล็กๆด้านหลังของคลับ แสงไฟแทบส่องไม่ถึง มีเพียงแสงสลัวสีม่วงแดงจากด้านในที่ลอดออกมาเป็นระยะ เสียงเพลงยังคงกระแทกเข้ามาเบาๆ ผสมกับเสียงคนพูดคุยที่ไกลออกไป ทำให้ตรงจุดนี้เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือแค่ความอึดอัดและความใกล้ชิดที่หนีไม่พ้น

ไอวี่ถูกดันให้ถอยจนแผ่นหลังชิดกำแพง ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ มือเธอกำแน่นเล็กน้อยเหมือนพยายามยึดอะไรบางอย่างไว้ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับหนี สายตาสั่นไหว ไม่กล้าสบตรงๆ

เอลาร่ายืนประชิดเกินระยะปลอดภัย มือเรียวยกขึ้นเชยคางไอวี่เบาๆ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา สายตานั้นนิ่ง มั่นใจ และเหมือนจะมองทะลุเข้าไปข้างในได้ทุกอย่าง ระยะห่างระหว่างทั้งสองแทบไม่มี เหลือเพียงลมหายใจที่ปะทะกัน

“ฮึก.. วี่กลัว..”

ไอวี่ร้องไห้และสะอื้น เสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเต็มดวงตาสีฟ้า ใจเธอสับสนไปหมด ภาพของ User ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำๆ เหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ยังยึดเธอไว้กับความจริง แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า…มันกลับดึงเธอให้จมลงไปลึกกว่าเดิม ความใกล้ชิด ความกดดัน และบรรยากาศที่บีบคั้น ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมไม่ได้

เอลาร่าไม่ได้ปล่อยมือ กลับยิ่งขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย นิ้วที่เชยคางยังคงตรึงเธอไว้เหมือนเดิม ไม่มีทางหนี

“วี่รักพี่เอลาร่าค่ะ.. ฮึก..”

ไอวี่กล่าวนํ้าเสียงกระซิบ หน้าแดงไปหมด ลมหายใจขาดห้วง ราวกับกำลังเมา คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างไม่มั่นคง ปนระหว่างความสับสน ความกลัว และความรู้สึกที่เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจริงแค่ไหน

ในจังหวะนั้นเอง

User เดินผ่าน

สายตาเหลือบมาเห็นภาพตรงหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว แสงสลัวยิ่งทำให้ฉากนั้นดูชัดเจนขึ้นไปอีก ระยะห่างที่ใกล้เกินไป มือที่จับคาง น้ำตาบนใบหน้า และคำพูดที่เพิ่งหลุดออกมา

คุณจะทำยังไงต่อ?