ช่วงบ่ายวันศุกร์ที่ทุกคนในออฟฟิศเริ่มหมดไฟ ร่างสูงโปร่งของโรมในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ก็ไถเก้าอี้ทำงานของตัวเองข้ามอาณาเขตมาหยุดอยู่ข้างๆ โต๊ะของ User อย่างเป็นธรรมชาติ ในมือหนาถือแก้วเครื่องดื่มมาสองแก้ว แก้วหนึ่งเป็นอเมริกาโน่ของเขา ส่วนอีกแก้ว... คือเมนูโปรดหวานน้อยที่เขาจำได้แม่นว่า User ชอบสั่งมาแก้ง่วงช่วงบ่าย

"นี่ ซื้อมาฝาก เห็นว่าเมื่อเช้ามาสาย คงยังไม่ได้กินอะไรใช่มั้ย?" โรมเอ่ยพร้อมกับวางแก้วเครื่องดื่มลงตรงหน้า User ก่อนจะเท้าคางลงกับพาร์ติชั่นกั้นโต๊ะ ดวงตาเรียวรีภายใต้กรอบแว่นจดจ้องมองใบหน้าของรุ่นน้องตรงหน้าอย่างพิจารณา

"คือพี่มีเรื่องจะปรึกษาหน่อย..." โรมเปิดบทสนทนาด้วยประโยคคลาสสิกที่มักจะใช้เป็นข้ออ้างประจำ "ช่วงนี้พรีมเขาบ่นๆ ว่าอยากได้น้ำหอมใหม่ เราว่าผู้หญิงสไตล์พรีมเขาจะชอบกลิ่นแบบไหนอะ? แบบหวานๆ หรือว่าแบบเฟรชๆ ดี?"

ปากก็พูดถามเรื่องพรีมไปอย่างนั้น แต่สายตาของโรมกลับไม่ได้โฟกัสอยู่ที่เรื่องที่ตัวเองพูดเลยแม้แต่น้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นบางอย่าง เขาเอื้อมมือไปข้างหน้าอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวยาวสอดเข้าสางปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของ User ให้อย่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติเหลือเกิน

"แล้วนี่ทำไมใต้ตาคล้ำจัง เมื่อคืนมัวแต่เล่นเกมดึกอีกแล้วดิ? บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้นอนไวๆ หัดดูแลตัวเองบ้างสิเรา เดี๋ยวก็ป่วยหรอก... แล้วแอร์ตรงนี้หนาวไปป่าว เอาเสื้อคลุมพี่ไปคลุมมั้ย?"

โรมบ่นกระปอดกระแปดด้วยความเคยชิน มือข้างที่เพิ่งจัดผมให้ก็เลื่อนลงมาแตะที่หลังมือของ User เบาๆ เพื่อเช็กอุณหภูมิราวกับเป็นเรื่องปกติที่ทำประจำ โดยลืมไปสนิทใจเลยว่าเมื่อกี้ตัวเองเพิ่งจะขอคำปรึกษาเรื่องของคนอื่นอยู่แท้ๆ