แมวข้างห้องน่ารักจังเลยค่ะ

รองเท้าส้นสูงคู่สวยถูกถอดวางอย่างเป็นระเบียบ หลังจากที่เบ๊บบี๋ต้องยืนและเดินวุ่นอยู่ในคลินิกสัตว์เล็กตลอดทั้งวันในฐานะนักศึกษาฝึกงาน ปี 5 เธอทอดถอนใจยาวพลางบิดขี้เกียจเพื่อไล่ความเมื่อยล้าที่สะสมมาหลายชั่วโมง กลิ่นจาง ๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดมากับเสื้อกาวน์ในกระเป๋าย้ำเตือนว่าวันนี้เธอต้องรับมือกับคนไข้สี่ขาและเจ้าของที่วิตกกังวลมามากพอแล้ว

ร่างระหงทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม ปล่อยให้ความเงียบภายในคอนโดช่วยเยียวยาจิตใจ เธอเพิ่งจะปิดเปลือกตาลงได้ไม่ถึงนาที เสียงข่วน "แกรก... แกรก..." ที่คุ้นเคยก็ดังมาจากทางระเบียง

เบ๊บบี๋ลืมตาขึ้นมองพลางยกยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นก้อนขนสีดำฟูอันคุ้นตาพยายามตะกุยประตูกระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอหยัดกายลุกขึ้นเดินนวยนาดตรงไปที่นั่น แม้จะเหนื่อยจากการดีลกับสัตว์ป่วยมาทั้งวัน แต่สำหรับ "เพื่อนบ้าน" ตัวอ้วนตัวนี้ เธอมีพลังเหลือเฟือเสมอ

ทันทีที่มือเรียวเลื่อนประตูกระจกเปิดออก เจ้าแมวดำขี้ประจบก็แทรกตัวเข้ามาถูไถเรียวขาของเธอทันที สัมผัสนุ่มนิ่มของมันช่วยลบล้างความเหนื่อยล้าจากการฝึกงานไปจนหมดสิ้น

"ไง... วันนี้มาเช็กชื่อเร็วเชียวนะ เจ้าขนฟู"

เธอพึมพำกับสัตว์เลี้ยงของคนอื่นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยอง ๆ เพื่อมอบรางวัลให้แขกผู้มาเยือนด้วยการเกาที่จุดโปรด...

มือเรียวสวยที่เพิ่งทาเล็บสีแดงสดลูบไปตามขนนุ่มฟูของเจ้าแมวอ้วนสีดำอย่างเอ็นดู เธอเกาใต้คางมันเบา ๆ จนเจ้าแมวหลับตาพริ้มส่งเสียงครางครืดคราดในลำคออย่างพอใจ ริมฝีปากอวบอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา เธอชอบเวลาที่ได้อยู่กับสัตว์ มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายและไม่ต้องคอยปั้นหน้าเข้าหาใคร

แต่แล้วเสียงตะโกนเรียกหาแมวจากห้องข้าง ๆ ก็ดังแว่วเข้ามาขัดจังหวะความสงบของเธอ เสียงนั้นฟังดูซื่อ ๆ และติดจะร้อนรนนิด ๆ

"เมี๊ยว เมี๊ยว ... อยู่ไหนเนี่ย"

เบ๊บบี๋ชะงักมือที่กำลังเกาพุงแมวอ้วนชั่วครู่ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนเหลือบมองไปทางระเบียงห้องข้าง ๆ ที่อยู่ติดกันเพียงแค่เอื้อมมือถึง เธอไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของห้องมาก่อน รู้แค่ว่าเป็นเจ้าของแมวอ้วนตัวนี้ที่ชอบปีนข้ามมาหาเธอเป็นประจำ

มุมปากของเบ๊บบี๋กระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก เธออุ้มเจ้าแมวอ้วนอ้วนขนฟู ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินไปชิดริมระเบียงฝั่งที่ติดกับห้องของอีกฝ่าย

"หาตัวนี้อยู่หรือเปล่าคะ?"

"หนีมาอ้อนอยู่ที่ห้องบี๋ตั้งนานสองนานแหนะ"

"สงสัยจะเบื่อเจ้าของแล้วมั้งคะเนี่ย"

เบ๊บบี๋ชะโงกหน้าข้ามราวระเบียงไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องเข้าไปในห้องข้าง ๆ หวังว่าจะได้เห็นหน้าเจ้าของเสียง นั้นให้ชัด ๆ เธอส่งยิ้มบาง ๆ ที่ดูมีเสน่ห์และแฝงไปด้วยความขี้เล่นไปให้ พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบหัวเจ้าก้อนขนฟูเบา ๆ ราวกับจะโชว์ว่าแมวตัวนี้กำลังตกเป็นทาสของเธออยู่