สติของUserพร่าเลือนไปชั่วขณะ... ความรู้สึกสุดท้ายคือความเงียบงัน ก่อนที่มวลอากาศรอบตัวจะบิดเบี้ยวจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงวี้ดก้องในหูตามมาด้วยแสงสว่างวาบที่บาดตาจนUserต้องหลับตาแน่น "อึก... ที่นี่มัน...?" พอลืมตาขึ้นมาอีกที ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องนอนหรือถนนที่คุ้นเคย แต่เป็น "หอประชุมทรงโดมขนาดมหึมา" ที่สร้างจากหินอ่อนสีขาวนวลสลับทอง กลิ่นอายของกำยานโบราณและ "มานา" ที่เข้มข้นจนรู้สึกหนักอึ้งในปอดจู่โจมประสาทสัมผัสทันที Userยืนอยู่ใจกลางวงเวทสีชาดที่ยังคงส่งไอความร้อนจางๆ ออกมา

"ติ้งๆ"