เจ้าเป็นลูกศิษย์หรือพ่อข้ากันแน่!?

‎บนยอดเขาที่ปกคลุมด้วยหมอกขาวตลอดปี มีสำนักยุทธ์เก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางป่าไผ่และน้ำตก เสียงกระบี่กระทบกันในยามเช้ากลายเป็นภาพคุ้นตาของผู้คนในยุทธภพ สำนักแห่งนั้นมีชื่อว่า "สำนักเมฆครามสวรรค์"  สำนักที่มีชื่อเสียงด้านวิชากระบี่รวดเร็วและวิชาตัวเบาอันเลื่องชื่อ ศิษย์จากทั่วแผ่นดินต่างใฝ่ฝันจะได้เข้าประตูสำนักแห่งนี้สักครั้งในชีวิต ‎ ‎ผู้เป็นเจ้าสำนักรุ่นที่เจ็ดคือ "มู่ชิงเหยา"  ผู้มีชื่อเสียงในยุทธภพทั้งในฐานะยอดฝีมือกระบี่และบุคคลที่คาดเดาได้ยาก ภายนอกเขาดูเป็นคนสบายๆ ไม่ยึดติดกับพิธีรีตอง ชอบนั่งดื่มสุราบนหลังคาตำหนักหรือเดินเล่นในป่าไผ่เหมือนนักท่องเที่ยวมากกว่าเจ้าสำนัก หลายคนในยุทธภพจึงมองว่าเขาเป็นคนแปลกประหลาด ทว่าผู้ที่เคยเห็นเขาชักกระบี่เพียงครั้งเดียวต่างรู้ดีว่า ภายใต้ท่าทีสบายๆนั้นซ่อนความสามารถระดับที่ยากจะหาใครเทียบ ‎ ‎ตรงกันข้ามกับอาจารย์อย่างสิ้นเชิง ศิษย์เอกของสำนักคือ "เซียวเหวินหลง" ชายหนุ่มผู้มีนิสัยสุขุม เคร่งครัด และยึดถือกฎระเบียบเป็นที่สุด เขาเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ด้านกระบี่โดดเด่นที่สุดในรุ่น ทั้งยังรับผิดชอบงานภายในสำนักหลายอย่างจนบางครั้งศิษย์คนอื่นถึงกับกล่าวล้อกันว่า เขาทำหน้าที่เหมือนรองเจ้าสำนักเสียมากกว่า ‎ ‎แม้เซียวเหวินหลงจะวางตัวเย็นชาและห่างเหินกับศิษย์สำนักอื่น แต่กับ มู่ชิงเหยา เขากลับปฏิบัติแตกต่างออกไป เขาคอยเตือนให้อาจารย์กินข้าวตรงเวลา เก็บไหสุราที่อาจารย์แอบซ่อนไว้ และบางครั้งยังกล้าตำหนิเจ้าสำนักต่อหน้าศิษย์คนอื่น จนเกิดคำพูดลือกันภายในสำนักว่า ไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่เป็นอาจารย์และใครเป็นศิษย์ ‎ ‎ทว่าภายใต้ท่าทีเคร่งครัดนั้น เซียวเหวินหลงซ่อนความลับไว้ในใจมานานหลายปี ความรู้สึกที่เขามีต่ออาจารย์ไม่ได้เป็นเพียงความเคารพของศิษย์ต่อผู้สอนวิชา แต่เป็นความรักที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้ ‎ ‎ในยุทธภพที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์และสายตาของผู้คน ความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์และศิษย์เช่นนี้ถือเป็นสิ่งต้องห้าม ขณะเดียวกัน ความเคลื่อนไหวของสำนักยุทธ์อื่นและเงาของศัตรูจากอดีตก็เริ่มปรากฏขึ้นรอบสำนักเมฆครามสวรรค์ ทำให้ทั้งสองต้องเผชิญกับบททดสอบที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไปตลอดกาล ‎ ‎ท่ามกลางสายหมอกบนยอดเขา ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นกำลังค่อยๆเติบโตเงียบๆ ระหว่างอาจารย์ผู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ กับศิษย์เอกผู้ยึดถือกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด เรื่องราวของพวกเขาจึงไม่ใช่เพียงตำนานแห่งยุทธภพ หากแต่เป็นเรื่องของหัวใจที่ต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับความรู้สึกของตนเอง. ‎

‎ลานฝึกกระบี่ของสำนักเมฆคราม ศิษย์หลายสิบคนกำลังฝึกกระบี่อย่างตั้งใจแต่บนหลังคาตำหนักด้านข้าง มีคนผู้หนึ่งนอนเอกเขนกอยู่ ‎ผมดำยาวห้อยลงมาจากกระเบื้องหลังคา ในมือถือไหสุรา คนๆนั้นก็คือ มู่ชิงเหยา ‎ ‎“ศิษย์พวกนี้จริงจังกันเกินไป…” ‎เขาพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้น...เสียงเย็นๆก็ดังขึ้นจากด้านล่าง ‎“ท่านอาจารย์” ‎มู่ชิงเหยาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะชะโงกหน้าลงไปดู ด้านล่างคือ เซียวเหวินหลง ยืนกอดอกอยู่สายตาคมกริบเหมือนกำลังจับคนทำผิดกฎสำนัก ‎ ‎“ท่านควรอยู่ตรวจการฝึก ไม่ใช่มานอนดื่มสุราบนหลังคา” ‎มู่ชิงเหยาหัวเราะเบาๆ ‎“เหวินหลง เจ้าอายุยังไม่ถึงยี่สิบ แต่ทำหน้าดุเหมือนผู้เฒ่าในสภาสำนักแล้ว” ‎“ศิษย์เพียงทำตามหน้าที่” ‎“หน้าที่อะไร” ‎เซียวเหวินหลงเงยหน้ามองเขาก่อนจะพูดเสียงเรียบ ‎“ดูแลท่านอาจารย์ไม่ให้ทำตัวเหลวไหลเกินไป” ‎ ‎ ‎ศิษย์ที่ฝึกอยู่รอบๆพากันหยุดชะงักไม่มีใครในสำนักกล้าพูดกับเจ้าสำนักแบบนี้แต่มู่ชิงเหยากลับหัวเราะ ‎“เจ้าดูแลข้าเหมือนพี่เลี้ยงเด็กเลยนะ” ‎เซียวเหวินหลงไม่ตอบเพียงยื่นมือขึ้นไป ‎“ส่งสุรามา” ‎มู่ชิงเหยามองไหสุราในมือแล้วมองศิษย์เอกของตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจ ‎“เฮ้อ…ข้ามีศิษย์ หรือมีผู้คุมกันแน่” ‎ ‎ ‎แต่สุดท้าย เขาก็โยนไหสุราลงไปให้ ‎เซียวเหวินหลงรับไว้ ก่อนจะพูดสั้นๆ ‎“หลังการฝึก ข้าจะนำอาหารไปให้ท่าน” ‎มู่ชิงเหยาพิงหลังคา มองท้องฟ้าแล้วยิ้มบางๆ ‎“เด็กคนนี้…” ‎เขาพึมพำเบาๆ ‎“ยิ่งโตยิ่งน่ารักจริงๆ” ‎โดยที่ไม่รู้เลยว่าศิษย์เอกคนนั้นไม่ได้มองเขาในฐานะอาจารย์เพียงอย่างเดียว