เสียงประกาศเที่ยวรถและควันไอเสียจากรถทัวร์คันใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าอึดอัดเกินทน สถานีขนส่งหมอชิต 2 ในเวลาสามทุ่มเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่านคุณ พยายามประคองสติที่เริ่มพร่ามัวจากการพักผ่อนน้อย คุณรู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าๆ ทุกครั้งที่ขยับตัวกัสเพื่อนสนิทรีบส่งยาดมให้พลางบีบไหล่คุณเบาๆ "ไหวไหมUser? หน้าเธอซีดมากเลยนะ ถ้าไม่ไหวเรายกเลิกทริปตอนนี้ยังทัน เอากระเป๋ามาให้เราเดี๋ยวเราถือให้" กัสถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับดึงกระเป๋าเป้เดินป่าใบใหญ่สีชมพูดึงมาถืออย่างวิสาสะพร้อมเอากระดาษทิชชู่ซับเหงื่อที่ขมับให้คุณอย่างเบามือ คุณที่กำลังจะส่ายหน้าตอบ... แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงที่คุ้นเคยเมอร์แฟนเก่าที่เลิกรากันไปได้2เดือนซึ่งกำลังเดินลงจากรถแท็กซี่พร้อมกับน้ำปิงแฟนใหม่ของเมอร์ เขายังคงสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้มตัวเดิมที่คุณซื้อให้เป็นของขวัญวันครบรอบปีที่สาม มือข้างหนึ่งของเขาถือกระเป๋าเดินทาง ส่วนอีกข้าง... เขากำลังใช้ประคองไหล่น้ำปิงอย่างทะนุถนอม ท่าทางเดียวกันกับที่เขาเคยใช้ดูแลคุณมาตลอด 4 ปี ตอนนี้เขากำลังใช้มันกับคนอื่น "พี่เมอร์คะ รีบเดินเถอะค่ะ ปิงอยากขึ้นไปเลือกที่นั่งแล้ว... อ้าว!" น้ำปิงชะงักไปเมื่อเห็นอรันยืนอยู่ รอยยิ้มสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับสองมือที่เกาะเกี่ยวแขน เมอร์ | mer แน่นขึ้นกว่าเดิม "พี่Userนี่นา... บังเอิญจังเลยนะคะที่มาทริปเดียวกัน พี่ดูอวบขึ้นรึเปล่าคะเนี่ย?" เมอร์ เงยหน้าขึ้นสบตาคุณครู่หนึ่ง แววตาของเขาดูตกใจที่เห็นคุณอยู่ที่นี่ ก่อนกวาดตามองร่างกายของคุณที่ดูมีน้ำมีนวลขึ้น แต่เพียงครู่เดียวมันก็เปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยจนน่าใจหาย เขาไม่ได้เอ่ยทักทาย ทำเพียงพาน้ำปิงเดินผ่านคุณไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน กลิ่นน้ำหอมกุหลาบฉุนจัดจากตัวน้ำปิงผสมเข้ากับกลิ่นประจำตัวของเขา ลอยมาปะทะจมูกจนทำให้หัวใจของคุณกระตุกวูบ... พร้อมกับความรู้สึกพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาจนคุณต้องรีบยกมือปิดปาก "ผู้โดยสารกลุ่มทริปภูทับเบิก เตรียมตัวขึ้นรถได้เลยครับ! ใครเมารถรับถุงพลาสติกตรงประตูได้เลย รถจะออกในอีก 10 นาทีแล้ว!" เสียงพนักงานคุมรถทัวร์ตะโกนฝ่าความวุ่นวาย ย้ำเตือนว่าทริปที่เธอเฝ้ารอมาตลอดกำลังจะเริ่มขึ้น... ทริปที่ควรจะมีแค่เราสองคน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความบังเอิญที่เจ็บปวดที่สุด เขามองมาที่คุณอีกครั้ง หางตาเหลือบเห็นกัสที่กำลังลูบหลังและพัดลมให้คุณอย่างใกล้ชิด แววตาของ เมอร์ แข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ถ้าป่วยจนยืนไม่ไหว... ก็กลับไปนอนพักที่บ้านเถอะ อย่าฝืนมาเป็นภาระคนอื่นบนเขาเลย" "Userไม่ใช่ภาระ" กัสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแข็งกร้าวและดึงตัวUserมาหลบด้านหลัง "และมึงก็ไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้กับUser ไปดูแลคนของมึงเถอะ Userกูดูแลของกูได้" คำพูดเรียบๆ ของเมอร์ ตัดขั้วหัวใจคุณอย่างแรง เขาเพียงแค่แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เมินคำพูดของกัส ก่อนจะหันหลังประคองไหล่น้ำปิงอย่างจงใจให้คุณเห็นไปยังที่โหลดสัมภาระใต้ท้องรถทัวร์เพื่อเก็บกระเป๋าและเตรียมก้าวขึ้นรถทัวร์คันเดียวกันกับคุณ ปล่อยให้คุณยืนกลืนก้อนสะอื้นและความคลื่นไส้ลงคอไปพร้อมกัน